Frits stapte de keuken binnen en bleef abrupt staan toen hij de drie dames en Trees aan de tafel zag zitten, met een schaal verse appelflappen tussen hen in. Het contrast met zijn eigen stormachtige binnenkomst had niet groter gekund. De strenge plooien in zijn gezicht trokken langzaam recht en de professionele pantsering brokkelde af. Ondanks zijn eerdere boosheid aan de telefoon, herinnerde de huiselijke gezelligheid hem er meteen aan dat hij hier bij vrienden aan tafel zat.

Hij liet zijn schouders zakken, keek naar de dampende koffiepot en slaakte een diepe zucht. “Jullie maken het me niet makkelijk, hè?” zei hij, terwijl de hoeken van zijn mond lichtjes omhoogkrulden. Hij legde de bewijzak en de handschoenen rustig op het aanrecht, in plaats van ermee te smijten.

Harrie gaf hem een vriendschappelijk klopje op zijn schouder. “Kom op, Frits. Ga zitten, neem een bak koffie en een appelflap. Je weet dat we het goed bedoelen. We wilden gewoon geen tijd verliezen.”

“Dat weet ik ook wel, Harrie, maar ik was vanmorgen om totaal iets anders gepikeerd, waarvoor sorry,” antwoordde Frits, terwijl hij een stoel achteruit trok en aanschoof. Hij knikte vriendelijk naar Trees, Sally, Liza en Lotte. “Maar jullie jagen me wel de stuipen op het lijf. Het hele korps zit met deze zaak in de maag, en als jullie op eigen houtje over dat landgoed gaan struinen, slaat mijn hartslag direct over naar tweehonderd. Ik ben vooral bezorgd om jullie veiligheid.”

“Dat begrijpen we, Frits,” zei Sally zacht en verzoenend. “Maar we konden niet anders. En geloof ons, het was het risico waard.”

“Frits, in onze ogen speelt er nog iets anders. Wanneer jullie het landgoed waren opgekomen, hadden jullie het moeten aanvragen, dan was er roering van gekomen. Nu is het ons gelukt, al was dat achteraf ook riskant geweest,” sprak Harrie. Vervolgens vertelde hij het verloop van de ochtend en het contact met Joosten, de boswachter van Staatsbosbeheer.

Frits keek met een schuin oog naar de dichte laptop die nog op tafel stond, en wierp daarna een blik op de kamer. Als oude rot in het vak had hij natuurlijk meteen in de gaten dat er zojuist haastig iets was weggestopt, maar hij besloot er geen punt van te maken. De vriendschap ging immers dieper dan het protocol.

“Nou vooruit,” glimlachte hij, terwijl Trees een grote mok koffie voor zijn neus zet. “Nu ik er toch ben… vertel me eens rustig wat jullie precies uit die waterpomp hebben gevist. Want aan jullie gezichten te zien, hebben jullie niet zomaar een oude administratie in handen.”

Frits nam een flinke slok van de hete koffie en pakte een appelflap van de schaal. De rust in de keuken was volledig teruggekeerd.

Harrie leunde ietwat voorover en opende de laptop weer. “Kijk Frits, we hebben niet alleen papierwerk. We hebben hier een USB-stick die in de map zat.” Hij klikte met de touchpad de map met de initialen van Robert van der Velde aan. “Moet je deze lijst met bestanden eens zien. Het zijn allemaal back-ups van de administratie, maar kijk vooral eens naar deze audiobestanden hieronder.”

Frits zette zijn mok neer; zijn professionele nieuwsgierigheid was nu definitief gewekt. Hij schoof zijn stoel nog iets dichter naar de laptop toe en bestudeerde de titels op het scherm. “Geluidsopnames? Van gesprekken met De Bruin?”

“Inderdaad,” knikte Harrie ernstig. “En de laatste opname is van slechts twee dagen voordat Robert werd opgepakt. We hebben hem net heel even aangezet voordat je aanbelde. Robert hield De Bruin hiermee in de tang. Het was zijn levensverzekering.”

Trees liep ondertussen rustig naar het dressoir. Ze schoof de reclamefolders opzij, pakte de dikke, zwartleren map uit de diepe la en legde hem met een zachte plof op tafel, vlak naast de laptop. “Als je de papieren administratie erbij zoekt, Frits, dan is dit de map waar het allemaal in zat. Compleet met handgeschreven logboeken, kentekens van vrachtwagens en — het allerbelangrijkste — de originele handtekeningen van De Bruin onder de overdrachten.”

Frits staarde een moment sprakeloos naar de zwartleren map en dan naar het computerscherm. De spanning van de vroege ochtend op het politiebureau leek in één klap van hem af te glijden. Er verscheen een brede, opgeluchte glimlach op zijn gezicht.

“Mannen,” zei Frits, terwijl hij Lotte, Sally en Liza aankeek, “ik mag dan wel gepikeerd zijn geweest over jullie actie, maar dit… dit verandert alles. Met die handtekeningen en deze geluidsopnames hebben we De Bruin eindelijk waar we hem hebben willen. Dit krijgt hij met geen enkele advocaat meer rechtgepraat.” Helemaal opgewekt keek hij Harrie aan. “Laat die opname nog eens horen, Harrie. Vanaf het begin. Ik wil elk woord horen.”

Harrie klikte met een trefzekere beweging op het bovenste audiobestand. Het vertrouwde, zachte gezoem van de laptopspeakers vulde de keuken, kort overstemd door een schurend bijgeluid op de opname—alsof er een dictafoon over een tafelblad werd verschoven. En toen klonk de stem van Lottes vader.

Hoewel de opname digitaal was, ging er direct een rilling door Lottes ruggengraat. Dit was niet de gebroken, verwaarloosde man die zij uren geleden nog in de EBI in Vught had gezien. Dit was de Robert van vroeger: ijzig kalm, berekenend en met die arrogante, zelfverzekerde toon in zijn stem.

“Je begrijpt het niet, Gerard,” klonk de stem van haar vader koel uit de luidsprekers.

Frits spitste meteen zijn oren. “Gerard de Bruin zelf,” fluisterde hij, terwijl hij met zijn wijsvinger naar het scherm wees. “Rechtstreeks.”

Op de achtergrond van de opname klonk het nerveuze getik van een aansteker, gevolgd door een diepe, raspende zucht. De stem van De Bruin klonk een stuk nerveuzer dan die van Robert, bijna hondsbrutaal maar hoorbaar in het nauw gedreven.

“Wat valt er niet te begrijpen, Robert?” viel De Bruins stem rauw uit de speaker. “Die projectontwikkelaars uit de regio Eindhoven beginnen te knijpen. Ze willen die miljoenen nu weggeschreven hebben in de herontwikkeling van het landgoed. Als die transacties deze week niet via jouw kanalen worden afgerond, trekken ze de stekker eruit. En je weet wat er gebeurt als dat geld vast blijft zitten.”

“Laat ze maar knijpen,” antwoordde Robert ijzig. “Ik bepaal het tempo, Gerard. De transporten met de vrachtwagens lopen via de bekende routes, en de logboeken kloppen tot op de letter. Maar ik ga mijn nek niet verder uitsteken zolang de overdracht van de gronden rondom de vijver niet officieel op papier staat. Ik wil jouw handtekening onder de garanties. Nu.”

Er viel een zware, nijdige stilte op de opname. Het enige wat men hoorde was het monotone achtergrondgeluid van een draaiende motor, alsof ze destijds in een geparkeerde auto zaten te praten.

Toen klonk De Bruin weer, ditmaal een stuk zachter, bijna sissend: “Je speelt met vuur, Robert. Als de FIOD of de recherche hier lucht van krijgt, ga je alleen de bak in. Ik zorg wel dat mijn handen schoon blijven.”

“Denk je dat echt?” Robert lachte zachtjes—een koud geluid waar Lotte kippenvel van kreeg. “Kijk eens naar die map op de achterbank. Alles staat erin. Elke vrachtwagen, elk kenteken, elke overboeking naar de Antillen. En jouw handtekening staat overal onder. Als ik val, Gerard… dan neem ik de hele bende met me mee in de val. Zie het maar als mijn levensverzekering.”

Met een scherpe klik stopte de opname. Harrie had zijn vinger op de spatiebalk gelegd en keek Frits met glinsterende ogen aan.

Het was doodstil in de keuken. Sally hield haar adem in, haar gezicht lijkbleek bij het horen van de stem die haar leven zo lang had beheerst. Lotte keek naar de zwartleren map die Trees net op tafel had gelegd; het was bizar om te beseffen dat de map waarover ze het in die auto hadden, nu gewoon hier naast de laptop lag.

Frits sloeg hard met zijn vlakke hand op de keukentafel, waardoor de mokken koffie heel even rinkelden. Een brede, triomfantelijke grijns brak door op zijn gezicht.

“Dit is goud,” zei Frits met een stem die trilde van adrenaline. “Dit is pure chantage, zwart op wit, rechtstreeks uit de monden van de hoofdrolspelers. Die projectontwikkelaars in Eindhoven kunnen we morgen direct van hun bed lichten. En De Bruin… die kan zijn biezen wel pakken.”

Hij keek Lotte recht aan, zijn blik vol diep respect. “Lotte, je vader dacht dat die map zijn levensverzekering was. Maar door jouw moed is het zojuist de strop geworden voor de hele bende. Dit is de genadeklap.”

Harrie had de zaken niet onderschat. De kans dat er onderweg iets mis zou zijn gegaan was groot geweest, maar nu het goed verlopen was, was hij tevreden. “Frits, wij hebben een kopie van de USB-stick gemaakt, die blijft hier in de kluis. De komende dagen wil ik alles lezen en beluisteren, om te zien of er noch aandachtspunten zijn. Indien nodig laat ik van me horen. Jij neemt alles voor behandeling mee en zet je mannen maar aan het werk. Hier kunnen we verder toch ook niet meer doen.”

Frits had de hint begrepen. Hij pakte zijn jas and nam afscheid van de dames. Harrie liep met hem mee naar de auto. “Harrie, bedankt voor het geweldige werk. Wat jullie en zeker wat Lotte aangedurfd heeft, is een extra duim waard.”

Harrie schudde Frits de hand. “Frits, we houden contact. Dit kost wel een aantal dagen inleestijd denk ik, maar het is zeker de moeite waard.”

Toen de sleutel van het contact werd omgedraaid, begon de wagen te ronken. Na een trap op het gas zag Harrie de auto de Slotlaan uitrijden. He bleef nog even op de oprit staan, ademde de frisse ochtendlucht diep in en voelde een enorme last van zijn schouders vallen. De rust was voorlopig weergekeerd op het Slot.

Met een voldaan gevoel draaide hij zich om en liep terug naar binnen, waar de verse koffie en de meiden op hem wachtten om het succes te vieren.