Het bewaren van het overzicht was nooit Jannus’ sterkste kant geweest, zeker niet als het op administratie aankwam. In de hectiek van de dagelijkse beslommeringen rondom de kringloopwinkel verdween er wel eens vaker iets uit zijn actieve geheugen. Maar een herinnering die al sinds het vroege voorjaar stof lag te happen, dreigde nu vlak voor de zomer voor een behoorlijke crisis op de werkvloer te zorgen.

Het was ergens in februari geweest dat Piet, de onmisbare techneut van De Lege Knip, Trees en Jannus op de hoogte had gebracht van zijn vakantieplannen. Hij wilde er deze zomer eindelijk eens een paar weken tussenuit. Jannus had destijds, met zijn gedachten alweer bij een binnengekomen partij vintage meubels, vluchtig een aantekening op een los briefje gekrabbeld. Typisch Jannus: het briefje verdween prompt onder een stapel oude administratie en hij schonk er verder geen seconde aandacht meer aan.

Trees had het op haar beurt volledig aan Jannus overgelaten. In haar optiek was het geregeld en hoefde zij er geen kostbare energie meer aan te verspillen. Piet ging er immers vanuit dat alles in kannen en kruiken was.

Nu de mussen van het dak vielen en de vakantieperiode angstaanjagend dichtbij kwam, begon het spreekwoordelijke kwartje bij Trees en Jannus pas te vallen. Een toevallige vondst tussen de rondslingerende schriften op de keukentafel bracht de bittere realiteit pijnlijk aan het licht. Met het bewuste briefje in haar hand en een diepe frons op haar voorhoofd keek Trees haar compagnon aan, terwijl Jannus zich vertwijfeld achter de oren krabde. Ze stonden op het punt te ontdekken dat een winkel vol spullen prima zonder baas kan, maar geen dag zonder hun vertrouwde techneut.

Dat Piet recht had op vakantie en het ook nog eens keurig op tijd had aangevraagd, was het probleem niet eens. De echte kink in de kabel zat hem in de back-up.

Gerard, de man die al een aantal maanden als vrijwilliger Piet Visser bijstond als dat nodig was, had gistermiddag de bom laten vallen. Hij was de winkel binnengewandeld met de mededeling dat hij voor vier weken naar Zuid-Afrika vertrok. Zijn broer was daar jaren geleden naartoe geëmigreerd, en Gerard vond het nu eindelijk eens tijd worden voor een familiebezoek.

En zo zat De Lege Knip plotseling met een gigantisch logistiek probleem: de vaste techneut ging met verlof, en zijn enige achterwacht zat binnenkort aan de andere kant van de wereld.

En al had Jannus de vakantieplanning dit keer wel goed op orde gehad, dit was precies de bekende valkuil van het werken met vrijwilligers en oproepkrachten. Je kon ze moeilijk aan een strak kettingcontract leggen, en familie gaat nu eenmaal voor.

Het enige lichtpuntje dat er uit de voorgaande jaren te leren viel, was dat de drukte in de vakantieperiode gelukkig meeviel; het aantal bezoekers in De Lege Knip lag in de zomermaanden altijd een stuk lager. Stille Willy vertelde het ieder jaar wel weer een paar keer met die typische, droge grijns van hem: “Vrouwen bloot, de handel dood.”

En hoe plat het ook klonk, er zat altijd een grote kern van waarheid in. Zodra de zon zich liet zien, trok iedereen naar het terras of het strand, en dacht er niemand aan om tussen de tweedehands spullen te gaan neuzen. Dat gaf Trees en Jannus in elk geval een klein beetje ademruimte om deze technische puzzel op te lossen.

Als Piet ’s middags zijn hoofd door de deur van het kantoor laat zien, is het Trees die direct vraagt of hij even wil gaan zitten. Nog maar net nadat Piet heeft plaatsgenomen, steekt Trees van wal: “Piet, we krijgen denk ik een probleem.”

Piet vat het meteen op en knikt rustig. “Ja Trees, dat denk ik ook. Gerard vertelde me gisteren al dat hij precies in dezelfde weken naar Zuid-Afrika gaat.”

Jannus valt hem meteen bij om Piet gerust te stellen. “Piet, jij was prima op tijd met het doorgeven van je vakantieweken en daar verandert ook helemaal niets aan, die uren staan. Maar heb jij een idee hoe we jouw afdeling in die periode kunnen gaan bestieren? Dat de reparaties die weken stilliggen is wel eerder gebeurd, en voor de reguliere verkoop zal het ook wel loslopen. Het gaat mij puur over de voorlichting en de advisering aan de klanten.”

Piet hoeft daar niet lang over na te denken en heeft zijn antwoord al klaar. “Trees en Jannus, luister. Bij bijna alle elektrische apparaten is tegenwoordig op internet wel een gebruiksaanwijzing te vinden. In wezen missen we deze weken dus alleen de specifieke advisering ter plekke. Ik zou me daar als ik jullie was echt niet zo druk over maken. De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.”

“Hebben jullie al een bestemming voor de vakantie, Piet?” vraagt Trees geïnteresseerd.

En dan begint Piet enthousiast te vertellen over zijn vakantie en over de sores bij de eerdere planning ervan. “Jantje wilde in eerste instantie wel naar Westkapelle en dan alle dagen op het strand liggen te bakken, maar dat is echt helemaal niets voor mij. Ik wilde juist heel graag naar de Ardennen, in de richting waar jij met Harrie en Sally naartoe bent geweest. Maar dat kende Jantje helemaal niet en ze zag het eerst ook echt niet zitten. Pas nadat ik folders over de omgeving had meegenomen en haar liet zien wat voor mooie trips je er allemaal kunt maken, is ze toch overstag gegaan. De fietsen gaan mee, dus we gaan daar de conditie eens flink opvoeren!”

Jannus heeft het verhaal met een bedenkelijk gezicht aangehoord. “Dat wordt nog een hele uitdaging, Piet. Die heuvels zijn daar wel zwaar te beklimmen, heb ik wel eens gehoord.”

Het antwoord van Piet is zoals altijd lekker helder en nuchter: “Jannus, des te harder kom je naderhand weer naar beneden!”

Trees kijkt beide mannen hoofdschuddend maar met een glimlach aan. “Piet, je komt hier na die twee weken toch wel zonder gebroken benen terug hè?”

Dan vraagt Piet met een kleine plaagstoot in zijn stem: “En Jannus, heb jij met Gerda al een vakantieplanning, of denk je dat je hier echt niet gemist kan worden?”

Jannus kijkt Piet aan met een paar ogen die boekdelen spreken. De grap valt overduidelijk verkeerd. “Dat vind ik nu echt geen leuke opmerking, Piet,” zegt hij op serieuze toon. “Dat ik hier veel ben en die verantwoordelijkheid ook voel, wil nog niet zeggen dat ik niet een dag zonder De Lege Knip kan. Maar in de nazomer kun je er vast op rekenen dat ik een paar weken met Gerda weg ben.”

Piet ziet meteen dat hij te ver is gegaan en trekt een schuldbewust gezicht. Hij verontschuldigt zich direct: “Jannus, neem me niet kwalijk. Het schoot er zo even uit en dat had ik gewoon niet moeten doen.”

“En Trees, nu we het toch over de vakanties hebben, wat zijn júllie plannen eigenlijk?” vraagt Piet, die wel benieuwd is hoe de rest van de leiding de zomer gaat overbruggen.

“Nou Piet, wanneer we precies gaan weten we nog niet,” antwoordt Trees weloverwogen. “Maar dat Parijs hoog op ons lijstje staat, is denk ik wel bekend bij iedereen. Al sluit ik Lissabon of Porto ook zeker nog niet uit, die steden zitten ook nog wel in ons hoofd. Maar goed, dat wordt sowieso pas als iedereen hier weer netjes terug is van verlof. En eh… we moeten het er intern natuurlijk nog wel even goed over eens worden.”