De muren van de penitentiaire inrichting in Vught zijn dik, maar ze houden de herinneringen en de knagende twijfels niet tegen. Sinds het bezoek van zijn dochter Lotte is het angstaanjagend stil geworden in het hoofd van Robert van der Velde. De indringende vragen die ze had achtergelaten – vragen waar hij op dat moment simpelweg geen antwoord op had willen of kúnnen geven – bleven als een donkere wolk boven zijn cel hangen.

Het had hem weer aan het denken gezet. Niet dat hij dat de afgelopen tijd al niet vaker had gedaan; de uren van isolatie dwongen hem immers wel tot zelfreflectie. Maar nu was het anders. Nu liet het hem werkelijk geen seconde meer los. De herinneringen aan de FIOD-inval en de hele vastgoedfraude begonnen zich in zijn hoofd te herhalen als een film die hij niet kon uitzetten.

Het zwaarste voor Robert was de totale eenzaamheid in zijn strubbelingen. Met wie kon hij zijn gedachten in hemelsnaam delen? Zeker hier, binnen de muren van Vught, regeerde het wantrouwen. Robert wist donders goed dat hij hier niemand in vertrouwen kon nemen. Elke zwakte die je toonde, kon immers tegen je worden gebruikt. Iedereen speelde zijn eigen spel, en echte loyaliteit bestond hier niet.

En zo bleef hij achter met de erfenis van het gesprek met Lotte. De man die voorheen altijd de touwtjes in handen had, de harde zakenman die overal een uitweg voor wist, merkte dat zijn pantser langzaam begon te scheuren. Het kwam nu regelmatig voor dat de controle volledig wegzakte, en dat er in de stilte van zijn cel geruisloos tranen vloeien. Tranen van spijt, van onmacht, en van de loodzware realiteit dat hij zijn eigen dochter niet eens meer recht in de ogen kon kijken.

Naast de pijnlijke breuk met zijn dochter Lotte, knaagde er nog iets anders aan Robert van der Velde—iets wat hem dag en nacht in de greep hield met een ijzig gevoel van pure angst. Via de onvermijdelijke wandelgangen in de gevangenis had hij gehoord dat De Bruin, samen met een van diens handlangers, inmiddels óók in Vught zat opgesloten. Weliswaar op een andere afdeling, maar het idee alleen al was genoeg om Robert de adem te benemen.

De constante angst om een van hen onverwacht tegen te komen tijdens het luchten, bij de medische post of tijdens het transport, hing als een zwaard van Damocles boven zijn hoofd.

Het waren juist deze mannen die hem zo diep in de problemen hadden gebracht. Met een geraffineerd spel van valse opdrachten en schijntransacties hadden ze hem destijds klemgezet. Robert was daardoor de grip op zijn eigen vastgoedorganisatie volledig kwijtgeraakt. Voor hij het wist, zat hij financieel en organisatorisch tot over zijn oren in de schulden bij dit meedogenloze duo.

Toen Robert destijds besefte in wat voor wespennest hij was beland, was het al veel te laat geweest om nog naar de politie of de FIOD te stappen. De dreiging was te groot, de constructies waren te vervlochten. Met elke stap die hij zette om eruit te komen, werd de strop door De Bruin en zijn kompaan alleen maar strakker en verder aangedraaid, tot de bom definitief barstte. En nu zat hij hier, gevangen tussen de muren van Vught én gevangen in zijn eigen angst.

Maar de grootste last die Robert met zich meedroeg, was het intense schuldgevoel over wat hij Sally de Vries had aangedaan. Zij was destijds nog zijn vrouw, maar tegelijkertijd ook de dochter van Willem de Jong, de trotse eigenaar en bezitter van het uitgestrekte landgoed.

In opdracht van De Bruin en diens organisatie had Robert de kille taak gekregen om Sally te manipuleren. Alles was erop gericht om het kostbare landgoed van haar familie in handen te krijgen, zodat dit als een reusachtige afbetaling ten goede zou komen aan De Bruin om zo zijn openstaande schulden te vereffenen. Hij had de liefde en het vertrouwen van zijn eigen gezin misbruikt als wisselgeld voor criminelen.

Als Robert nu in zijn cel zat en dacht aan hoe hij zijn toenmalige vrouw willens en wetens in de val had gelokt, voelde hij de strop emotioneel alleen maar strakker trekken. De gedachte dat hij als een marionet van De Bruin het erfgoed van zijn eigen schoonfamilie had proberen te verkwanselen, maakte de eenzame opsluiting in Vught tot een hel waaruit hij niet kon ontsnappen.

Te midden van al die angst en wroeging was er echter één ding dat Robert nog een sprankje hoop gaf. Hij was weliswaar klemgezet, maar hij was niet volledig naïef geweest. Als een uiterste voorzorgsmaatregel had hij destijds een cruciaal bewijsstuk verstopt—bewijs dat onomstotelijk zwart-op-wit vastlegde dat alles wat er mis was gegaan, puur het toedoen was van De Bruin en diens organisatie.

Tijdens het beladen bezoek van zijn dochter Lotte had hij haar een subtiele hint gegeven. Hij had het niet hardop durven uitspreken in de spreekkamer, maar hij had de aanwijzing zorgvuldig verpakt in zijn woorden, in de hoop dat zij zijn verborgen boodschap had begrepen.

Nu kon hij in zijn cel alleen maar afwachten en hopen. Hopen dat Lotte de puzzelstukjes in elkaar zou zetten en dat er via haar, van een totaal onverwachte kant, eindelijk iets zou veranderen om deze wurggreep te doorbreken.

Over het bewijsstuk had Robert bovendien nooit met een advocaat gesproken. Zelfs zijn eigen raadsman durfde hij niet in vertrouwen te nemen. De angst dat advocaten ook wel eens lid van de bende van De Bruin konden zijn, of op een andere manier chantabel waren en onder één hoedje speelden met de organisatie, overheerste volledig. Binnen het corrupte netwerk waarin hij verstrikt was geraakt, leek niemand meer te vertrouwen, en een verkeerd woord tegen de verkeerde persoon zou zijn doodvonnis kunnen betekenen.

Het geheim van de USB-stick was daarom al die tijd strikt van hem alleen gebleven. Lotte was zijn allerlaatste troefkaart. Als zij de hint over de waterpomp niet begreep, zou het cruciale bewijs voor altijd verborgen blijven.