In de loop van de middag was Roy trouw met Lotte en Lisa meegelopen naar de meubel- en curiosa-afdeling om voor hen een mooi oud lijstje voor een poster te zoeken. Maar het was natuurlijk niet alleen dat oude lijstje waarvoor hij zo gewillig meeliep. Roy had die middag heel goed begrepen waar Trees op doelde met haar veelzeggende blik en opmerkingen. Trees had allang gezien dat er een bijzondere connectie aan het ontstaan was tussen hem en Lisa.

Maar of Lisa er nu werkelijk net zo over dacht, dat was voor Roy nog steeds één groot vraagteken. Ja, ze reageerde altijd ontzettend aardig en attent naar hem, maar eerlijk is eerlijk: dat deed ze naar Lotte en hun andere studiegenoten ook. Terwijl Lotte met een kritisch oog door een bak met oude schilderijtjes bladerde, hield Roy vanuit zijn ooghoek Lisa in de gaten, hopend op een klein, onmiskenbaar signaal dat haar interesse verder ging dan gewone collegialiteit.

“Wat dacht je van deze?” vroeg Lisa ineens, die een houten lijst met ietwat versleten gouden randen tevoorschijn pakte. Ze keek Roy daarbij recht in zijn ogen aan en glimlachte warm. “Dit past wel bij die vintage poster die we hebben gekocht, toch?”

“Eh, ja, perfect,” herpakte Roy zich snel, terwijl hij voelde dat hij weer een lichte kleur kreeg. “Die heeft precies de juiste uitstraling.”

Lotte keek over Lisa’s schouder mee en knikte goedkeurend. “Goed gevonden, Lies! Maar we hebben er eigenlijk nog eentje nodig. Roy, help jij Lisa even verder zoeken in dat rek daarachter? Dan kijk ik vast even bij de oude lp’s, want ik hoorde Willy daarnet zeggen dat er weer nieuwe platen zijn binnengekomen.”

Voordat Roy goed en wel kon antwoorden, was Lotte al met rasse schreden onderweg naar de platenbar. Ineens stond hij daar, alleen met Lisa, tussen de geur van oud hout en nostalgie. Het was het perfecte moment om te ontdekken of de connectie die Trees had gezien, ook echt wederzijds was.

“Maar voor welke poster willen jullie nog een lijst hebben en waar moet die komen hangen?” was Roy’s vraag. Roy had echter geen voorstelling hoe het appartement eruitzag of ingedeeld was.

Lisa draaide zich naar hem toe, haar ogen lichten op bij zijn oprechte interesse. “Jij weet toch voldoende van Griekse goden?” vroeg ze met een mysterieuze glimlach. “Ik heb namelijk een poster van Apollo, de zonnegod. Maar naast god van het licht was hij tevens god van kennis, genezing, plagen, duisternis, kunst, muziek, poëzie, voorspelling, boogschieten, mannelijke jeugdelijkheid en schoonheid.”

Roy knikte meteen, blij dat hij zijn kennis een beetje kon laten gelden. “Ja, natuurlijk, Apollo is de zoon van Zeus en Leto. Een van de belangrijkste en meest veelzijdige goden uit de mythologie. Maar hoe ziet die poster eruit dan?”

“Nou, het is een prachtige, diepblauwe poster met gouden details,” legde Lisa uit, terwijl ze een stapje dichterbij deed om een andere houten lijst uit het rek te trekken. “Hij komt in onze gezamenlijke woonkamer te hangen, precies boven de eettafel. En omdat die poster zo krachtig is, zoeken we een lijst die er echt bij past. Iets wat hem een beetje koninklijk maakt, maar niet té truttig.”

Ze hield de lijst die ze net had gepakt naast zich en keek Roy vragend aan. De fysieke nabijheid zorgde ervoor dat Roy’s hart een klein sprongetje maakte. De geur van haar parfum mengde zich met de vertrouwde kringlooplucht.

“Als hij boven de eettafel komt, naast die vintage poster, dan moet je juist voor een contrasterende kleur gaan,” adviseerde Roy, wiens zelfvertrouwen groeide naarmate ze langer praatten. “Kijk, deze donkerbruine, strakke lijst hier… Die laat het goud en blauw van Apollo er echt uitspringen.”

Roy voelde de warme gloed weer naar zijn wangen stijgen, maar deze keer was het absoluut niet uit schaamte. Hij krabde zich even verlegen achter zijn oor en keek van de lijst naar Lisa.

“Nou, oog voor interieur… dat valt wel mee hoor,” lachte hij bescheiden. “Ik zie het zelf niet direct zo van mezelf, maar ik vind het wel een heel mooi compliment. Zeker als het van jou komt.”

Lisa glimlachte om zijn bescheidenheid en zette de donkere lijst voorzichtig apart. “Geloof me maar, het is echt zo. Lotte en ik hadden hier uren kunnen dwalen zonder dit te zien.”

Het moment voelde plotseling heel vertrouwd en dichtbij. Het rek met oude schilderijen en fotolijsten vormde een perfecte beschutting tegen de rest van de drukke winkel. Roy nam een klein beetje moed bijeen en besloot de stap te wagen. “Als… als die poster straks hangt boven de eettafel, in dat appartement van jullie… Mag ik dan binnenkort eens komen kijken hoe het resultaat is geworden? Gewoon, voor een bakkie?”

“Dat vind ik echt een superleuk idee!” antwoordde Roy enthousiast, terwijl hij de kans met beide handen aangreep. “Maar als jullie trouwens nog hulp nodig hebben om die lijsten en posters netjes op te hangen, dan wil ik dat ook heel graag doen hoor. Ik neem zo mijn gereedschap mee.”

Lisa knikte enthousiast. “Nou, dat aanbod nemen we heel graag aan. Twee meiden met een klopboor is meestal niet zo’n succes, dus een handige man kunnen we daar wel bij gebruiken.”

Op dat moment klonk het enthousiaste stemgeluid van Lotte alweer vanuit de platenbar. Ze kwam met rasse schreden aangelopen en hield met een triomfantelijk gezicht een paar oude elpees omhoog. “Kijk eens wat ik gescoord heb voor een prikkie! Echt jeugdsentiment van mijn ouders, dit gaan ze geweldig vinden.”

Ze keek van Lisa naar Roy en zag de twee lijsten klaarstaan. “Hey, jullie zijn geslaagd zo te zien! Wat een topteam.”

Roy keek Lisa nog eens aan en er gleed een warme blik tussen hen heen en weer. Hij wist nu, diep vanbinnen, absoluut zeker wat Trees al die tijd al had gezien: dit was inderdaad het begin van iets heel moois.

Samen met de meiden liep hij met de buit richting de kassa, waar Trees en Jannus al stonden te wachten voor het beloofde bakkie koffie.”

Trees had haar gevoelens over de twee jonge mensen al even snel aan Jannus laten weten toen ze samen achter de toonbank stonden. Met een schuin oog hadden ze het tweetal tussen de meubels en de lijsten in de gaten gehouden.

”Het is toch prachtig om zulke ontluikende liefde te zien opbloeien,” zei Jannus zacht tegen haar. Er gleed een warme herinnering over zijn gezicht. ”Dat was bij ons in die tijd toch ook geweldig? Die spanning, die eerste blikken… Maar het is soms wel jammer dat er in de werkelijkheid nog zoveel andere dingen komen kijken om het later ook zo te houden.”

Trees knikte glimlachend en legde heel even haar hand op de zijne. ”Dat is waar, Jannus. De realiteit haalt je vroeg of laat altijd in. Maar juist daarom moeten ze er nu van genieten. En met een goede basis — dat weet Roy als geen ander — kun je heel wat stormen doorstaan.”

Op dat moment kwam het drietal lachend op de koffiehoek afgelopen, met de uitgezochte lijsten onder de arm en Lotte die trots haar elpees liet zien.

“Zo, de sneupers zijn geslaagd!” riep Jannus joviaal, terwijl hij de koffiepot alvast pakte. “Kom erbij zitten, de koffie is net doorgelopen. En Roy jongen, schuif jij ook gezellig aan? Het is veel te lang geleden dat we fatsoenlijk hebben bijgepraat.”

Roy nam een slok van zijn koffie en vertelde in het algemeen iets over zijn leven na die bewogen tijd in De Lege Knip. Het ging hem gelukkig voor de wind. De verhouding met zijn ouders was nog altijd prima en de studie die hij destijds weer had opgepakt liep op rolletjes. Nu, met deze twee gezellige studiegenoten om hem heen, genoot hij er simpelweg van om in de pinkstervakantie een paar dagen heerlijk te freewheelen.

Nadat de koffie op was en de verhalen waren gedeeld, liep het drietal richting de toonbank. Lotte rekende haar zojuist gescoorde platen af bij Jannus, terwijl Lisa trots de twee uitgezochte lijsten aan Trees liet zien.

“Kijk Trees, deze zijn het geworden,” zei Lisa met een stralende lach.

Roy haakte er meteen op in en vertelde dat hij al had afgesproken om binnenkort bij de meiden langs te komen om de lijsten en posters netjes op te komen hangen. Terwijl Roy de lijsten aanpakte, leunde Lisa even naar voren en fluisterde Trees zachtjes in het oor: “En Roy blijft die avond dan ook meteen gezellig eten…”

Het was heel zachtjes gefluisterd, maar Roy, die vlak naast hen stond, kon het nog net horen en kreeg prompt weer een glimlach op zijn gezicht.

Toen het moment van afscheid nemen echt was aangebroken en de meiden hun spullen bij elkaar pakten, liep Lisa nog heel even terug naar de toonbank. Ze keek Trees ietwat samenzweerderig aan. “Trees… vraag je me één ding? Wil je hier nog maar niets van tegen papa vertellen?”

Trees keek haar aan, liet een korte stilte vallen en antwoordde toen met een ondeugende knipoog: “Nou, dat weet ik nog niet hoor… Want zeg nou zelf, wat is hier eigenlijk mis mee?”

Lisa moest lachen, gaf zich gewonnen en bloosde lichtjes. “Trees, je hebt eigenlijk ook helemaal gelijk.”

Met een zwaai liepen de drie jongeren de deur uit, de zonnige middag in, terwijl Trees en Jannus hen hoofdschuddend en vol plezier nakeken vanaf de toonbank.