In zijn handen hield Frits zijn diplomatenkoffer stevig vast. Hierin zaten de voorlopige rapporten over de loodzware beschuldigingen tegen Robert van der Velde. Terwijl hij samen met een paar collega’s in de lift stapte en naar de begane grond afdaalde, heerste er een voelbare ontlading. Telkens wanneer de mannen elkaar aankeken, schoten ze direct weer in de lach. Directeur Diederik had hen die middag flink op de proef gesteld wat betreft de security, en had de argeloze vrouw Antje daarvoor met een list voor zijn karretje gespannen.

Ondanks de vrolijkheid bleef het in de liftas doodstil. Er werd traditiegetrouw geen woord gesproken. Dat was een ijzeren wet binnen de groep, ondanks het feit dat de liftkooi werkelijk iedere dag grondig werd gecontroleerd op de aanwezigheid van afluisterapparatuur. Men nam simpelweg geen enkel risico.

Pas wanneer de zware deuren zich openden, de heren naar buiten stapten en zich helemaal vrij van het gebouw op het grote plein bevonden, werd er weer hardop gepraat. Maar zelfs daar, in de open lucht, werd er met geen woord gerept over het werk of de uiterst gevoelige onderzoeken waar ze momenteel mee bezig waren. Alles rondom de zaak Van der Velde en De Bruin was en bleef immers strikt Top Secret.

Buiten op het plein trok de gure, frisse wind de laatste lachsalvo’s snel weg, waardoor de realiteit van de lopende onderzoeken direct weer voelbaar werd. De mannen knikten elkaar nog eenmaal serieus toe, staken hun handen diep in hun jaszakken en liepen ieder hun eigen weg op over de parkeerplaats. De kantoorgrap van de afwezige directeur was achteraf gezien een mooi en welkom tussen-doorverzetje geweest om de zinnen te verzetten. Maar met de cruciale rapporten over Van der Velde veilig opgeborgen in zijn diplomatenkoffer, wist Frits als geen ander dat het echte, loodzware werk de volgende ochtend pas écht zou gaan beginnen.

Toen Frits eenmaal thuiskwam, begon hij direct met het uitzoeken van zijn avondeten en haalde hij een diepvriesmaaltijd uit de vrieskist. Zijn diepvries zat voor driekwart vol en de verschillende soorten maaltijden waren netjes gesorteerd in aparte vakken. Aan de binnenkant van de deksel had hij de exacte voorraad van de soorten en aantallen netjes op papier bijgehouden, zodat het First in, First out-systeem feilloos kon worden toegepast. Een man van het protocol bleef immers ook thuis een man van het protocol.

Nu koos hij voor een Griekse Gyrosschotel. Dit was een heerlijke, hartige schotel die door de combinatie van sappig vlees, een romige saus en verse groenten zorgde voor een gemakkelijke en complete maaltijd na zo’n enerverende dag.

Binnen een half uur zat hij aan zijn keukentafel te snoepen van zijn Griekse keuze, terwijl hij tussendoor de krant doorbladerde. Hij liep even de belangrijkste zaken bij langs, die hij later op de avond wel eens uitgebreid kon doorspitten. Maar die dag waren er geen opvallende zaken die zijn aandacht trokken, zodat hij vrij snel kon opruimen. Met een kop koffie ging hij vervolgens verder met de rapporten die hij op tafel had gelegd.

Voor Frits blijft het belangrijkste waar hij benieuwd naar was de oorzaak van waar Robert de fout is was gegaan en wanneer. Natuurlijk waren de documenten die Harrie en Lotte hadden opgediept van heel grote waarde, maar die gingen al over de periode dat hij al in de greep van de groep van de Bruin speelde. Deze gedachte had hem al vaker doen denken en waar haal ik de geschiedenis mee naar boven.

Omstreeks half acht pakte hij de telefoon en belde naar Harrie de Groot. “Goedenavond Harrie, het is weer even tijd voor een update. Hoe is het bij jullie?”

“Frits, het was me vandaag een veel te warme dag. En dat houdt in dat ik minder actief ben, alleen maar water drink en de hele dag aan het slijnen ben.”

Frits keek even op. “Slijnen? Dat woord ken ik niet, Harrie.”

Een luide lach klonk aan de andere kant van de lijn. “Frits, dat is een — ik denk Zuidoostelijk — woord voor de hele dag door blijven eten, en dan meer bedoeld als snoepen.”

Trees, die op afstand meeluisterde en hoorde waar de heren het over hadden, riep er direct tussendoor: “Bij ons noemen we dat struinen!”

Frits vond al die verschillende woordspelingen en streektaaltjes wel komisch. “Harrie, ik heb jou eigenlijk nooit als een echte snoeper gezien, maar achter dat woord zit blijkbaar nog een heel andere betekenis.”

“En hoe ver zijn jullie met de vorderingen inzake Robert en de gevonden documenten, is er een lijn in te krijgen?”

“Harrie, we zijn wel een stuk opgeschoten, maar ik blijf met een vraag zitten waar ik niet verder mee kom en denk ik hulp bij nodig heb. Ik heb het over de oorzaak en het gevolg. Waar is het met Robert misgegaan, hoe is dat gekomen? Deze vraag is namelijk belangrijk in de zaak van De Bruin. Het lijkt erop dat de eerste transacties tussen die beiden dragend zijn in het proces.”

Harrie hoefde in eerste instantie niet lang na te denken. “Frits, jij en ik kennen twee mensen die Robert langer hebben gekend dan ons. “Dan moet je Sally en haar dochter Lotte bedoelen,” was direct de redenering van Frits.

“Ja Frits, en dus zouden we weer eens in gesprek moeten gaan met moeder en dochter over wat zij zich eventueel vanuit die tijd kunnen herinneren,” zei Harrie. “Wat ik nog wel weet, is dat Sally haar ouders toen nog op het landgoed woonden. En we moeten niet vergeten welke problemen Willem de Jong destijds allemaal heeft gehad met zijn schoonzoon Robert.”

“Harrie, zou jij een afspraak kunnen arrangeren om met de twee dames om tafel te gaan zitten? Doorsnee kan ik me altijd wel vrijmaken op ons bureau. Wellicht kan ik aansluitend ook nog een gesprek met Robert in Vught inplannen om zijn kant van het verhaal te horen. Ik verwacht dat wanneer hij weet wat Lotte heeft gedaan, hij best wel mee zal willen werken. Zeker als we die geluidsopnamen die we in handen hebben op tafel leggen.”

“Dat ga ik morgen direct voor je achteraan,” antwoordde Harrie vastberaden. “Ik bel Sally wel even. Lotte is wel druk met haar studie, maar voor zoiets belangrijks maken ze vast wel tijd vrij. En wat Robert betreft: als die de opnames hoort, piept hij wel anders. Dan beseft hij dat ontkennen geen zin meer heeft.”

Frits maakte ondertussen een snelle notitie in zijn agenda. Het net rondom De Bruin begon zich nu vanuit verschillende hoeken te sluiten. Als de herinneringen van Sally over de oude tijd op het landgoed en de ruzies met Willem de Jong overeenkwamen met de administratieve sporen uit zijn diplomatenkoffer, dan had groep Q goud in handen.

“Mooi, Harrie. Laat maar weten zodra je meer hoort,” zei Frits terwijl hij zijn pen neerlegde. “Dan zorg ik dat de verhoorkamer hier op het bureau gereserveerd staat. Rustig aan daarginds, en niet te veel slienen hè!”

Maar voor Frits het gesprek wou afsluiten, kwam het gebeurde op het bureau even terug. Het hele verhaal vertelde hij in grote lijnen. “Weten waar we mee bezig zijn en de kans op inbreuk ligt bij ons altijd op de loer. Met een wederzijdse lach sloten de mannen het gesprek af. Frits nam nog een laatste slok van zijn inmiddels lauw geworden koffie, keek naar de opengeslagen dossiers op de keukentafel en voelde een diepe tevredenheid. Het onderzoek liep als een trein.