Sally kon het nog altijd niet geloven. Harrie – de man die haar de afgelopen jaren als het ware gered had van het diepe financiële gat waarin ze na het debacle met Robert verzeild was geraakt, en die haar sindsdien altijd onvoorwaardelijk had bijgestaan – bleek vroeger al met zijn vrouw bij haar ouders over de vloer te zijn gekomen. Al die tijd dat hij haar zo intensief had geholpen op het Landgoed, had hij er nooit met één woord over gerept. Had hij iedereen bewust in de waan gelaten, of was het simpelweg volledig uit zijn geheugen gewist?

Ze keek hem indringend aan over de keukentafel. “Harrie, nu heb ik toch echt een vraag. Jij kende mijn ouders blijkbaar persoonlijk, en waarschijnlijk kenden jouw ouders de mijne destijds ook. Al die keren dat je de afgelopen tijd hier met ons op het Landgoed bent geweest… is het dan nooit bij je opgekomen dat je de hele situatie hier wel héél goed kende? Je zult mij of Lotte hier destijds toch ook gezien moeten hebben? Zelf kan ik me er eerlijk gezegd niets van herinneren dat ik je in die tijd ooit bewust heb meegemaakt.”

Harrie bleef even stil, keek peinzend naar zijn handen en zuchtte toen diep.

“Sally, achteraf bezien weet ik dat onze ouders inderdaad heel goed contact met elkaar hadden, en in die zin zal ik hier vroeger best wel eens vaker zijn geweest,” begon hij rustig. “Maar je moet begrijpen: er is een periode geweest waarin het met de verzekeringen en de beleggingen zo ontzettend druk is geweest, dat we werkelijk niet wisten waar we het eerst of het laatst moesten zijn. We leefden destijds in een constante sneltrein.”

Hij nam een slok van zijn inmiddels lauw geworden thee. “En natuurlijk gingen wij hier destijds wel eens wandelen, ook omdat onze grondstukken op een bepaald punt aan elkaar grenzen. Dat was toen heel vanzelfsprekend. Maar of ik daar toen ook echt puur zakelijk zat… Ik kan wel eens heel goed in mijn oude archieven gaan duiken om te kijken of ik destijds inderdaad die officiële adviezen aan je ouders heb uitgebracht.”

“Ik ben ontzettend benieuwd, Harrie,” zei Sally, terwijl ze haar armen op tafel kruiste. “Maar sinds wanneer ken jij Robert dan eigenlijk al? Want die is hier destijds natuurlijk ook heel vaak over de vloer geweest.”

Harrie keek even bedachtzaam voor zich uit, zoekend naar de juiste chronologie in zijn geheugen. “Sally, destijds toen Robert met je vader bezig was over die borgstelling, was zijn zaak nog volop in opbouw. In die periode hoorden wij in het wereldje natuurlijk wel eens wat geruchten, maar dat waren toen nog geen zaken die niet door de beugel konden. Persoonlijk kende ik hem toen nog helemaal niet.”

Hij legde zijn handen plat op tafel. “Het wereldje van de assuranties en verzekeringen is nou eenmaal heel klein. Er hoeft in die sector maar dít te gebeuren, of het verhaal is de hele provincie al rond—zowel in positieve als in negatieve zin. Je weet snel genoeg wie betrouwbaar is en wie risico’s neemt.”

Harrie verplaatste zijn blik even naar het raam en er verscheen een grimmige trek op zijn gezicht. “Pas veel later kwamen de echte twijfels. Trees heeft hem een keer live gezien, toen wij samen voor een paar dagen in Keulen waren. Ik heb haar op dat moment niet eens verteld wie het precies was, maar ik heb direct tegen haar gezegd dat we even een blokje om moesten lopen om die man absoluut te ontlopen. Ik wilde destijds simpelweg geen enkel contact met hem, en ik wilde Trees er al helemaal buiten houden.”

Lotte zat het allemaal rustig aan te horen, maar veel van deze diepgaande gesprekken lagen niet direct in haar belevingsgebied. Haar eigen herinneringen aan opa en oma, en aan haar vader en moeder in die tijd, waren overwegend die van een beschermd kind. Pas later, nadat haar opa en oma waren overleden, veranderde er veel; ze woonden vanaf toen in het dorp en kwamen eigenlijk helemaal niet meer op het Landgoed.

Toch was ze niet blind geweest voor de sfeer. De onderhuidse spanningen thuis had ze vanaf het allereerste begin pijnlijk goed gevoeld. Het was dan ook een enorme opluchting geweest dat ze al snel op zichzelf had kunnen gaan wonen. Haar vader betaalde destijds de huur en de andere woonlasten, waardoor ze destijds de nodige afstand had kunnen nemen van de onrust in het ouderlijk huis.

In eerste instantie had ze nooit geweten hoe geraffineerd haar vader haar moeder destijds aan het bespelen was. Nu ze hier zo aan de keukentafel zat, wist ze wel beter. Doordat de borgstelling van opa destijds niet doorging, werd haar moeder daar door Robert volledig verantwoordelijk voor gehouden.

Nu begreep Lotte ook veel meer van de adviezen die destijds naar haar opa waren gegaan—de adviezen van het consortium waar oom Harrie deel van uitmaakte. Die onafhankelijke doorlichting had ervoor gezorgd dat opa ‘nee’ zei, waardoor Robert, haar vader, mede financieel zwaar in de problemen was gekomen.

Maar met de kennis van nu was één ding ook overduidelijk: zelfs áls de borgstelling destijds wél was doorgegaan, had haar vader het met zijn riskante plannen nooit gered. Dan had hij destijds alleen maar de hele familie en het Landgoed mee de afgrond in getrokken.

Als Sally haar wat vraagt, is Lotte zo diep in gedachten dat ze het in eerste instantie helemaal niet in de gaten heeft. Met een veelzeggende knipoog naar Harrie leunt Sally naar voren en aait ze Lotte teder over haar wangen.

Lotte schrikt even op uit haar overpeinzing.

“Waar zat jij met je gedachten, Lotte?” vraagt Sally met een zachte stem.

Lotte herpakt zich snel, kijkt haar moeder aan en glimlacht een beetje afwezig. “Och, laat maar, ik was gewoon even heel diep in gedachten verzonken.”

“Lotte, zullen we zo langzamerhand maar weer eens op huis aangaan?” verbrak Sally de stilte, terwijl ze zachtjes opstond van haar stoel. “Lisa zal wel zitten te wachten en ik hoop dat Erik gekookt heeft.”

Lotte knikte, alsof ze daardoor definitief de zware herinneringen van het verleden van zich afschudde. “Dat lijkt me een heel goed plan, mam. Ik begin ook wel trek te krijgen.”

Samen maakten ze zich klaar om te vertrekken. De jassen werden van de kapstok gepakt en de tassen ingepakt. Nu de mappen en het fotoboek met Frits mee waren naar Den Haag, voelde de sfeer in de gang een stuk lichter, alsof er een tastbare last uit het huis was verdwenen.

Harrie liep met hen mee naar de voordeur en legde nog even een vaderlijke hand op de schouder van Sally. “Rijd voorzichtig, hè. En als er wat is, je weet me te vinden.”

“Dank je voor alles, Harrie. Ook voor de antwoorden van vandaag,” zei Sally menend.

Na een warme afscheidsgroet stapten Sally en Lotte de frisse buitenlucht in. Terwijl de auto rustig de oprijlaan afreed, keken ze nog één keer achterom naar het vertrouwde Slot. Er lag nog een lange weg voor hen, en het gesprek met Robert in Vught zou ongetwijfeld de nodige stof doen opwaaien, maar voor vanavond lieten ze het verleden rusten.

Bij de woning van Lotte wordt ze netjes afgezet. Onderweg in de auto hadden ze samen toch nog even de belangrijkste punten uit het gesprek met Harrie teruggehaald. Bij het afscheid namen ze zich voor om elkaar snel weer te spreken; ze bleven immers allebei ontzettend benieuwd naar wat het geplande gesprek van Frits in de gevangenis van Vught uiteindelijk zou gaan opleveren.

Bij aankomst bij haar eigen woning lijkt het heerlijk rustig in de straat, zodat Sally de auto vlak voor de deur kan parkeren. Maar zodra ze de voordeur opent en de gang binnenstapt, komen er geuren op haar af die ze hier nog niet eerder had ervaren. Het is een exotische, krachtige mix van kruiden.

Ze loopt nieuwsgierig door naar de keuken en treft daar een heus slagveld aan. In het midden van de chaos staat kok Erik enthousiast te zwaaien met een paar pollepels. Het hele aanrecht ligt werkelijk bezaaid met allerhande keukenmateriaal, snijplanken en schalen, en het fornuis is in zijn geheel bezet met pruttelende pannen.

“Wat voor lekkers ben je aan het bereiden, schat?” vraagt Sally lachend, nadat ze hem even stoort in zijn concentratie en hem liefdevol omhelst.

Erik draait zich met een rode hoogbegaafde blik naar haar om. “Sall, ik wilde in eerste instantie een traditionele stoofschotel maken, maar dat ging helaas niet helemaal naar believen. Toen heb ik halverwege de boel maar flink omgegooid en nu komt het wel goed, let maar op!”

Sally loopt grijnzend naar het fornuis en steekt haar neus eens nieuwsgierig onder de verschillende deksels. De stoom slaat haar tegemoet. “Nou, het ruikt in ieder geval heerlijk,” zegt ze plagend, “maar als ik dit zo om me heen zie, denk ik dat je voor een heel weeshuis aan het koken bent!”

Met een brede lach antwoordt Erik meteen: “Sall, je weet tenslotte nooit wie er vanavond nog spontaan op bezoek komt! En mocht er onverhoopt toch wat overblijven, dan doen we gewoon wat jij altijd zo mooi zegt: in de vriezer is nog plaats genoeg.”

Sally moet hartelijk lachen om zijn logica. “Nou, met deze hoeveelheden kunnen we de vriezer inderdaad wel tot de nok toe vullen.” Ze pakt een theedoek van het aanrecht en begint her en der alvast wat rondslingerende schillen en lege verpakkingen in de prullenbak te gooien om Erik een beetje ruimte te geven. “Maar eerlijk is eerlijk, het ruikt echt fantastisch. Wat heb je er uiteindelijk allemaal doorheen gegooid om de stoofschotel te redden?”

Erik roert nog eens theatraal met zijn pollepel door de grootste pan. “Een scheutje hiervan, een flinke lepel van dat… Geheime ingrediënten van de chef! Maar ga jij eerst maar eens lekker zitten, schat. Je hebt een lange en intensieve middag achter de rug bij Harrie, dat zie ik wel aan je. Vertel, hoe was het op het Slot?”

Terwijl Erik het vuur onder de pannen wat lager draait zodat de boel rustig kan pruttelen, ploft Sally met een diepe zucht van verlichting neer aan de keukentafel. De vertrouwde chaos van Eriks kookkunsten en de heerlijke geuren in huis zorgen ervoor dat de spanning van de afgelopen uren eindelijk een beetje van haar schouders glijdt.