Op het Slot zat Harrie de Groot in de salon met Trees, de krant aan het lezen en half te luisteren naar wat er op de televisie meer te horen was dan dat er naar gekeken werd. Harrie had Trees al verteld dat er wel eens heel veel in de couranten zou komen te staan en wellicht ook op de televisie over de aanhoudingen op een aantal ministeries en dat deze allen inderdaad te maken hadden met de heer De Bruin en zijn consortium.

Trees liet haar krant voor wat het was en keek over het randje van haar leesbril naar Harrie. Op de achtergrond klonk de opgewonden stem van de NOS-nieuwslezer, die de namen van het Rijksvastgoedbedrijf en het ministerie van OCW aan elkaar reeg alsof het een misdaadroman betrof.

“Dus het is toch waar,” zei Trees zacht, haar stem een mengeling van verbazing en opluchting. “Die vreselijke mannen die het landgoed wilden opkopen… ze zijn echt gepakt?”

Harrie sloeg de pagina van de krant om, waar de getekende portretten en de grote koeienletters over de arrestatie van Directeur-Generaal Van Bemmel de voorpagina vulden.

“Niet alleen gepakt, Trees,” antwoordde Harrie kalm, terwijl hij het dossierstuk in het dagblad nog eens goed bekeek. “Het hele kaartenhuis stort in. De FIOD heeft vanmorgen invallen gedaan en alle rekeningen bevroren. Die De Bruin dacht dat hij met zijn geld en zijn connecties in Den Haag onkwetsbaar was, maar ze hebben zich lelijk verrekend.”

In een wenk zagen ze Frits van der Venne in beeld, terwijl hij een reporter op een felle manier van repliek diende.

“Groep Q doet geen uitspraken over lopende onderzoeken!”, beet Frits de opdringerige journalist toe, terwijl hij de cameralens bijna met zijn hand afschermde en vastberaden door de krioelende menigte op het Binnenhof liep. “De feiten spreken voor zich in de dagvaarding. En nu ruimte maken, alstublieft!”

Harrie liet een korte lach horen en wees naar het scherm. “Kijk hem eens gaan. Frits laat zich door niemand voor het karretje spannen, zelfs niet door de camera’s.”

Trees vouwde haar handen over haar schoot en haalde opgelucht adem. “Het is een vreemd idee dat het voorbij is… Maar wat een ongelofelijke verlichting, Harrie. Dat landgoed van ons en het kippenhok zijn eindelijk uit hun greep.”

Harrie legde de krant op het tafeltje naast zich en keek door de hoge ramen de tuin in. De dreiging die zo lang over de plek had gehangen, was definitief opgelost, dacht hij.

Maar nog geen minuut later gaat Harrie zijn mobiel, hij ziet dat het Sally is “Goedenavond Sall, leuk dat je belt, ik had het net met Trees over wat er op televisie is en dacht moet ik Sall niet bellen” Even een stilte “Harrie het lijkt er op dat er een staatsgreep op komst is. Ik ben me rot geschrokken. Erik en ik hadden het er over dat als het er op aankomt Ik de oorzaak ben van wat er nu is gebeurt”.

“Een staatsgreep?” Harrie richtte zich op in zijn stoel, het spoor van ontspanning op zijn gezicht in één klap verdwenen. Hij wierp een snelle blik op Trees, die de verandering in zijn houding meteen opmerkte en haar krant weg legde.

“Sall, haal even diep adem,” vervolgde Harrie op een rustige, maar dringende toon. “Wat is er precies gebeurd? En waarom in ’s hemelsnaam denk jij dat jij daar de oorzaak van bent? De Bruin en Van Bemmel zijn net opgepakt, de FIOD zit overal bovenop…”

“Dat dáchten we, Harrie,” klonk de stem van Sally paniekerig door de lijn. “Maar Erik en ik hebben zojuist de eerste signalen opgevangen. Het gaat helemaal niet meer alleen om die fraude met de gronden en de Stichting Aardevol Groen”. Het bleef even angstaanjagend stil aan de lijn. Harrie staarde naar het flikkerende televisiescherm en liet de woorden van Sally langzaam tot zich doordringen.

“Sall,” zei Harrie met lage, bezwerende stem. “Luister naar me. Dit komt niet uit het niets, en het is al hélemaal jouw schuld niet. Wat jij en Erik boven water hebben gehaald, is hooguit de lont in het kruitvat geweest.”

Hij liep snelle passen door de salon en dacht hardop na. “Denk na: De Bruin en Van Bemmel werkten niet in een vacuüm. Als een consortium van die omvang miljarden kon wegluisteren en strategische gronden kon opkopen, hadden ze niet alleen wat ambtenaren van OCW en het Rijksvastgoedbedrijf in hun zak. Ze hadden dekking nodig van de échte machthebbers—de mensen met de wapens en de informatie.”

“Dus de legertop…” stotterde Sally aan de telefoon.

“Precies,” ging Harrie door, terwijl de puzzelstukjes razendsnel in elkaar zakten. “Die gasten in Den Haag waren alleen de geldmachines. Maar de top van defensie en de veiligheidsdiensten profiteerde mee of liet het oogluikend toe. Nu de FIOD die Stichting Aardevol Groen heeft neergehaald en de bankrekeningen bevroren zijn, dreigt de hele beerput open te gaan. En als het bewijs naar hen doorsijpelt, hebben die generaals en diensten nog maar één optie om hun eigen hachje te redden: de controle over het land overnemen voordat Justitie de handboeien bij hen omdoet.”

Trees keek van de bank op, haar ogen wijd van schrik. Harrie klemde de telefoon strakker vast.

“Jij hebt de boel niet gesloopt, Sall. Je hebt alleen het gordijn weggetrokken van iets dat achter de schermen al jaren aan het broeien was. Waar ben je nu? En is Erik bij je?”

“Harrie we zijn gewoon thuis en met al het nieuws en mijn historie haal je alles in je hoofd. Maar Erik hoorde een vraag van een reporter die benieuwd was hoe men er achter gekomen en kunnen ze daar achter komen? ”

Harrie slaakte een hoorbare zucht en liet zijn schouders zakken. De spanning die in één klap door de kamer was geschoten, ebde langzaam weg. Hij keek naar Trees, die de verandering op zijn gezicht zag en vragend haar wenkbrauwen optrok.

“Sall… je laat me schrikken,” zei Harrie, terwijl hij met een hand over zijn voorhoofd wreef. “Ik dacht werkelijk dat de tankwagens al door Den Haag reden.”

Aan de andere kant van de lijn klonk een nerveuze lach van Sally. “Sorry Harrie, echt waar. Het is gewoon de spanning van de afgelopen weken. Maar Erik maant me niet voor niets tot stilte. Die verslaggever vroeg op de radio letterlijk of er lekken waren binnen de IT-infrastructuur en hoe Groep Q aan al die interne documenten kwam. Erik vraagt zich af: hoe waterdicht is ons spoor eigenlijk? Als De Bruin of die advocaat een digitaal recherchebureau inschakelt, kunnen ze dan bij ons of bij jou uitkomen?”

Harrie liep rustig terug naar zijn stoel en ging weer zitten.

“Kijk,” zei Harrie op een kalmerende, maar serieuze toon, “Erik weet net zo goed als ik dat als ze echt diep gaan graven, geen enkel digitaal spoor honderd procent onzichtbaar is. Maar zolang Groep Q de brondocumenten via de officiële strafrechtelijke weg gebruikt, kijkt niemand naar de achterdeur waar het vandaan kwam. Het onderzoek ligt nu bij Justitie, niet meer bij een stel boze vastgoedjongens.”

Hij zweeg even en keek naar Trees, die ontspannen tegen de leuning leunde nu ze doorhad dat de soep niet zo heet gegeten werd.

“Maar,” vervolgde Harrie, “laat Erik voor de zekerheid toch die oude back-ups maar opruimen en hou je even koest. Geen telefoontjes meer over deze zaak via open lijnen. Begrepen?”

Trees hoorde dat het gesprek met Sally gestopt was “Harrie maar vergeet jij niet,  hoe de kranten hier regionaal vol hebben gestaan over de vrouw die in dat kippenhok gevonden was midden in de vrieskou. Dus ga er niet te gemakkelijk van uit dat er niets achter weg kan komen”

Harrie knikte langzaam. Trees sloeg de spijker op de kop, en de herinnering aan die ijskoude ochtend bracht meteen de kille realiteit van het hele dossier weer boven.

“Daar heb je gelijk in, Trees,” zei Harrie rustig, terwjl hij zijn telefoon op het tafeltje legde. “Die vondst in de vrieskou heeft hier in de streek alles op scherp gezet. De regionale pers laat dat niet zomaar los, en journalisten op het platteland vergeten minder snel dan die in Den Haag.”

Hij pakte zijn halfvolle kop koffie weer op en staarde in het zwarte oppervlak.

Harrie knikte langzaam. Trees sloeg de spijker op de kop, en de herinnering aan die ijskoude ochtend bracht meteen de kille realiteit van het hele dossier weer boven.

“Daar heb je gelijk in, Trees,” zei Harrie rustig, terwijl hij zijn telefoon op het tafeltje legde. “Die vondst in de vrieskou heeft hier in de streek alles op scherp gezet. De regionale pers laat dat niet zomaar los, en journalisten op het platteland vergeten minder snel dan die in Den Haag.”

Hij pakte zijn halfvolle kop koffie weer op en staarde in het zwarte oppervlak.

“Het verschil is alleen dat ze tot nu toe een noodlottige vrouw in een vervallen kippenhok zagen,” vervolgde hij doordacht. “Een tragisch incident op een vergeten stuk land. Niemand legde destijds de link met de speculaties van De Bruin en het opkopen van de gronden rond het Slot. Maar als een pientere verslaggever van de regionale krant nu de stippellijnen gaat trekken tussen die thuisloze vrouw, Stichting Aardevol Groen en de invallen in Utrecht…”

Trees keek hem strak aan. “Dan zijn we er nog lang niet vanaf, Harrie. Want dan willen ze weten wie het kippenhok beheerde, wie er kwam, en wie die vrouw daar ontdekt heeft. En voor je het weet staan ze hier weer op de stoep met hun vragen en camera’s.”

“Tenzij…” Harrie liet de gedachte even hangen en keek naar de rustige, donker wordende tuin buiten. “Tenzij we zorgen dat Groep Q de touwtjes strak in handen houdt en de pers het juiste verhaal voorgeschoteld krijgt. Maar voor vanavond laten we de kranten voor wat ze zijn.”

Hij stond op, pakte de twee lege koffiebekers van tafel en liep richting de keuken.

Trees liet een diepe zucht horen, sloeg het dagblad definitief dicht en legde het bij het oud papier. De storm in Den Haag mocht dan losgebarsten zijn, op het Slot viel voor het eerst sinds tijden het duister in met een broze, maar welkome stilte.