De zon zakte langzaam weg achter de horizon en hulde het dorp in de rust van de avond. De werkdag zat erop, winkels waren gesloten en de straten liepen leeg terwijl iedereen naar huis terugkeerde.

Toen Trees thuiskwam, was Harrie al bezig geweest in de keuken. Hij had net voor het eten gezorgd en wilde de pannen naar de eettafel brengen, maar kreeg de gelegenheid niet om het op tafel te zetten. Trees stapte gejaagd de kamer binnen, haar tas nog half aan de schouder.

“Harrie, die De Jager van gisteravond op RTL Tonight… die is hier een paar maanden geleden in het dorp geweest! Hij heeft met iemand van de gemeente gesproken over onder andere het landgoed van Willem de Jong.”

Harrie bleef halverwege de keuken en de kamer staan met de pannen in zijn handen. Hij keek haar eens aan op een manier van: meen je dat nu?

“Trees, hoe kom je daar nou bij?” sprak hij hoofdschuddend. “Wie heeft je dat weer wijsgemaakt?”

Trees vond de opmerking van Harrie in dit geval helemaal niet leuk. Ze zette haar handen in haar zij en keek hem fel aan.

“Harrie de Groot, jij kunt wel denken dat je hier in het dorp alles weet, maar als er in De Lege Knip iemand komt die Peter de Jager zelf ontmoet heeft, neem ik aan dat ze geen sprookjes heeft verteld!”

Harrie keek even verwonderd op door de felheid waarmee Trees reageerde. Hij zette de pannen voorzichtig op het onderzettertje op tafel en haalde diep adem.

“En wie was degene die met die man gesproken had dan?” vroeg hij op een kalmere, maar nieuwsgierige toon. “Want dan wil ik ook wel eens het echte verhaal weten.”

“Het was Geesje Vriezema,” antwoordde Trees stellig. “Zij vertelde dat ze er vlakbij stond toen die twee elkaar spraken op het plein bij de kerk. Die Peter de Jager had ook gezegd dat er ene meneer Van der Velde ingeluisd is door de bende van De Bruin… en dat die man wellicht helemaal onschuldig vastzit.”

Harrie zweeg. De sceptische blik in zijn ogen maakte langzaam plaats voor een frons van diepe ernst. De verhalen die gisteravond nog zo ver weg leken op de televisie, kwamen ineens wel heel dicht bij huis.

“Sorry Trees, dat ik zo reageerde, maar dit had ik gewoon echt niet verwacht,” zei Harrie zuchtend, terwijl de ernst van het nieuws tot hem doordrong. “Ons mooie dorp ineens zo in de belangstelling door iemand van de landelijke pers… Normaal gebeurt er hier zo weinig, en als er dan eens wat gebeurt, wordt het meteen landelijk nieuws.”

Harrie had inmiddels de pannen op tafel gezet en beiden schoven aan. Harrie haalde het deksel van de Vlaamse stoofschotel en wilde hun borden vullen. De heerlijke, rijke geur van het vlees en de kruiden vulde de kamer en bracht meteen een brede lach op het gezicht van Trees.

“Harrie, ik hoef niet eens meer te proeven, want de geur alleen al is om van te genieten!” roep ze uit.

“Dank je wel, Trees,” antwoordde Harrie droog. Hij pakte de stoofschotel weer op van tafel en wandelde er strak op zijn doel af mee terug de keuken in.

Trees streek verbaasd over haar voorhoofd. “Harrie, wat doe je nu?!”

“Nou, Trees,” riep Harrie vanuit de keuken, “jij had al genoeg aan de geur! Dan kom ik morgen wel terug om je er nog een keer van te laten genieten, en misschien de dag daarna nog wel een keer.”

Even was Trees stomverbaasd en volkomen verslagen. Toen drong de flauwe grap pas tot haar door. “Harrie, kom terug en doe niet zo idioot! Ik wil het proeven, dat snap je toch wel!”

Harrie kwam grijnzend de kamer weer binnen met de stoompan in zijn handen. Hij zette hem weer neer en schudde zijn hoofd. “Trees, je kunt soms zo enthousiast zijn en een compliment geven dat net een tikkeltje te ver gaat.”

Onder het eten was het verhaal van Geesje even niet aan de orde geweest, maar na het opruimen kwam trees er toch op terug. “Ik wil vanavond wel even weer naar Sall en Erik. Ga jij ook mee? “Harrie had die avond verder niets op het programma en besloot ook om mee te gaan. Een telefoontje naar Sally was voldoende om de afspraak te doen doorgaan.

Even later liepen ze door de rustige dorpsstraat richting het huis van Sally en Erik. De avondlucht was fris en de lantaarns sprongen net aan, wat het dorp een bijna serene sfeer gaf—in fel contrast met de dynamiek van de verhalen die de ronde deden.

Toen Erik de deur opendeed, stapte het bezoek met een glimlach binnen.

“Zo, dat is een gezellige verrassing,” zei Erik terwijl hij hen voorging naar de woonkamer. “Koffie staat net te pruttelen.”

Sally kwam met een schaal koekjes uit de keuken en keek Harrie en Trees nieuwsgierig aan. “Jullie klonken behoorlijk beslist aan de telefoon. Is er wat gebeurd, of komen jullie gewoon voor de gezelligheid?”

“Beide,” antwoordde Harrie, terwijl hij zijn jas over de leuning van de bank hing en plaatsnam. “Maar Trees kon haar nieuwsgierigheid simpelweg niet langer bedwingen.”

Trees schoof naar voren op de bank en liet er geen gras over groeien. “Sally, we moeten het even hebben over wat er vanmorgen in De Lege Knip werd gezegd. Geesje Vriezema kwam daar met een verhaal over Peter de Jager… en het blijkt dat hij een paar maanden geleden hier op het dorpsplein liep te rondvragen. Niet alleen over het oude landgoed van je vader, maar hij had blijkbaar ook een krant bij zich met jouw verhaal erin.”

Sally en Erik wisselden een snelle blik uit. De ontspannen sfeer in de kamer veranderde op slag in een aandachtige stilte, maar herstelde ook weer direct. Sally begon te lachen “ wij hebben het gisteravond ook gezien, maar ik voel me daar zo ver van afstaan. Ik heb tegen Erik gezegd dat ik het afgesloten heb en wat er ook gebeurd, kan ik bij me langs laten gaan. Waarvoor moet ik nog bang zijn in dit verhaal. Misschien ga ik er nog wel eens een boek over schrijven. Mijn memoires of zoiets.”

“Nou, gelijk heb je,” reageerde Harrie met een zucht van verlichting, terwijl hij wat dieper in de bank zakte. “Als je het eenmaal achter je hebt kunnen laten, moet je het niet weer je leven laten beheersen. En een boek… tja, waarom ook niet? Je hebt in elk geval stof genoeg.”

“Dat is waar,” knikte Erik, die de glimlach van Sally overnam en de dampende mokken koffie op tafel zette. “Maar toch, toen we die De Jager gisteravond op de televisie zagen, schoten de herinneringen weer even door mijn hoofd. Als je bedenkt dat die man hier een paar maanden geleden gewoon over het plein liep te struinen met een krant onder zijn arm…”

Trees pakte haar kopje aan en keek Sally bedachtzaam aan. Ze kende Sally goed genoeg om te weten hoe hard er gestreden was om dat hoofdstuk af te sluiten, maar de nieuwsgierigheid bleef toch kriebelen.

“Het is heel verstandig dat je het loslaat, Sally,” zei Trees zacht. “Maar het idee dat jouw verhaal – jouw naam – nu ergens in de mappen van die journalist zit, terwijl Den Haag op zijn grondvesten schudt… Dat geeft je toch een vreemd gevoel, niet?”

Sally nam een rustige slok van haar koffie en schudde glimlachend haar hoofd. “Een vreemd gevoel? Misschien een klein beetje. Maar de angst is weg, Trees. Degenen die destijds de boel verdraaiden, zijn nu degenen die moeten bibberen voor de camera’s. Wij zitten hier heerlijk aan de koffie. Laat ze het in Den Haag maar lekker uitzoeken.”

Als de deurbel schelt , kijken ze elkaar alle vier aan. “had jij nog met iemand afgesproken Erik?’ Erik wist nergens van en liep naar hal om te zien wie er was. Met lawaai kwamen Lisa en Lotte de gang en de kamer binnen stormen. Met veel enthousiasme begroeten ze iedereen. “Zo, dat is leuk allemaal, hoi papa” ging Lisa door en gaf beiden een dikke knuffel. Lotte deed het bij haar moeder en ook bij Erik.

Sally was de eerste die vroeg hoe het met het werk in de slagerij ging, maar dat had ze misschien beter niet kunnen vragen. De ene belevenis volgde de andere op. Van het helpen van de eerste klant, tot het voor het eerst met een slagersmes in het vlees mogen snijden. Ze mochten van Slagerij Karels zelfs vlees keuren welk ze zelf hadden moeten kruiden. Van de kruiden hadden ze eerst de eigenschappen moeten leren en proeven. Lisa vond wel dat er erg veel schoongemaakt moest worden, maar ze had ook geleerd waarom.

Erik keek lachend naar het tweetal dat het hele woongedeelte in één klap overnam. De rustige, filosofische sfeer over het Haagse schandaal was binnen een paar seconden volledig verdampt en vervangen door de bruisende energie van de meiden.

“Zo te horen hebben jullie daar niet bepaald stilgezeten,” glunderde Erik, terwijl hij nog twee glazen frisdrank op tafel zette. “Maar dat schoonmaken hoort erbij, Lisa. Een goeie slager herken je niet aan de scherpte van zijn mes, maar aan de glans van zijn werkbank.”

“Precies wat slager Karels ook zei!” riep Lisa, terwijl ze op de leuning van de bank plofte. “Maar eerlijk hoor papa, ik wist niet dat er zo héél veel verschillende soorten kruiden bestonden. We moesten zelfs puur nootmuskaat en koriander proeven. Nou, ik kan je vertellen: zonder vlees erbij is dat echt géén succes.”

Lotte schoot in de lach en knikte hevig. “Maar het worsten maken was wél geweldig! Slager Karels zei dat als we zo doorgaan, we volgende week al eigen grilworsten mogen draaien voor in de vitrine.”

Harrie, die het tafereel met een brede glimlach had gevolgd, leunde naar voren. “Nou meiden, als jullie eigen gemaakte worsten in de winkel liggen, ben ik jullie eerste klant. Maar beloof me één ding: niet te veel nootmuskaat erin, want anders krijgt Trees wéér genoeg aan alleen de geur!”

Trees gaf Harrie een snelle stomp tegen zijn arm, waarna de hele kamer in schaterlachen uitbarstte. Het Haagse dossier, de kranten en de politieke storm voelden ineens heel ver weg—hier aan tafel telde alleen de smaak van het dorp en de toekomst van de meiden.