Het telefoontje van Frits naar Harrie duurde maar een klein moment. Zonder dat ze het van elkaar in de gaten hadden, liepen ze beiden onafhankelijk van elkaar vanaf het gerechtshof de stad in. In de rechtszaal hadden ze elkaar wel gezien en vluchtig begroet, maar door de grote drukte hadden ze afzonderlijk van elkaar gezeten. Bij het verlaten van het gebouw waren ze elkaar in de menigte misgelopen, en vandaar dat Frits even snel belde.

“Op de Grote Markt bij De Heeren van Breda, oké?” had Frits gevraagd.

Harrie was meer dan bekend in de stad en kende het etablissement door en door. Vaak kwam hij daar met zakelijke relaties, bij voorkeur in Breda of Den Bosch vanwege de uitstekende treinverbindingen. Het constante zoeken naar een parkeerplek in de binnenstad en de torenhoge gemeentelijke parkeerkosten waren voor hem altijd het doorslaggevende argument om met het openbaar vervoer te reizen.

Net op de hoek van de Belcrumweg liepen ze, zonder dat ze het wisten, vlak achter elkaar met allebei de mobiel aan het oor. Harrie versnelde zijn pas, kwam achter Frits lopen en legde grinnikend een hand op diens schouder.

Frits keek met een lichte schrik omhoog.

“Dat kon ook bijna niet anders, Frits,” lachte Harrie terwijl ze hun telefoons zakten. “Want als je via het station loopt, loop je anders een heel stuk om.”

Samen wandelden ze op hun gemak verder. Via de Prinsenkade en de Vismarkt liepen ze langs de imposante Grote Kerk zo de Markt op. Het was weer gezellig druk op het terras, maar tegen de gevel vonden ze gelukkig nog net een mooi, vrij tafeltje onder een zonnescherm.

Frits had deze keer weer ontzettend veel te vertellen. Zijn reis met Joke naar Malta werd uitgebreid belicht, net als zijn groeiende wens om na deze ervaring voortaan regelmatig samen met haar er tussenuit te gaan.

“Harrie, het werk vraagt soms zóveel van je dat het privéleven er constant bij inschiet,” zei Frits ernstig. “Ik heb tegen Joke gezegd dat ik óf een andere baan ga zoeken óf er helemaal mee stop.”

Harrie keek er niet vreemd van op. “Frits, ik kan het me heel goed voorstellen. Ik hoef je maar te bellen en je bent er. Je staat altijd voor iedereen klaar.”

Een geprotesteerd lachje ontsnapte Frits. “Harrie, dat doe ik voor jou, maar lang niet voor iedereen. Maar er gebeuren zo enorm veel verkeerde dingen in ons land. De politie heeft te weinig personeel, Justitie loopt mijlenver achter met rechtszaken en er is te weinig celruimte om straffen fatsoenlijk uit te laten zitten. Iedereen moddert maar wat aan en gaat over grenzen heen omdat er simpelweg niet op wordt toegezien. Bij ons loop je altijd achter de feiten aan, en als je eens probeert vooruit te lopen, word je meteen teruggefloten.”

Frits nam een slok van zijn drankje en schudde gefrustreerd zijn hoofd. “Dat zelfs topbestuurders als Van Veen en Van Bemmel de kans hebben gezien om zich in te laten met een criminele organisatie als die van De Bruin om zo een overdadig luxe leven te leiden… dat geeft precies aan wat er mis is in dit land. Harrie, ik krijg steeds meer het gevoel dat het land door de heersende armoede de keiharde gevolgen gaat dragen van jarenlang verkeerd beleid.”

Even viel Frits stil. In de korte pauze die volgde, zag Harrie pas goed wat een emotionele wissel dit alles op zijn vriend had getrokken.

“Frits,” begon Harrie rustig, terwijl hij hem strak aankeek. “Zal ik jou eens een goede raad geven? Neem eens vier weken vakantie, of anders ziekteverlof. Kom met Joke desnoods een aantal dagen bij ons logeren zodat je weer helemaal tot jezelf kunt komen, vóórdat je een emotionele beslissing neemt waar je later misschien spijt van krijgt.”

“Harrie, je zult wel gelijk hebben, maar er hoeft maar iets te zijn en ze weten me te vinden”.

 Harrie pakte Frits zijn arm vast “en kun jij ook nee zeggen?” weer viel er een stilte. “Je hebt gelijk Harrie”.

Harrie voelde de spanning bij Frits en begreep dat het zo wel even voldoende was over zijn werk.

“En Frits, nu eens wat anders,” sprak Harrie om het onderwerp te verleggen. “Wat vond jij eigenlijk van de strafvordering van de heren?”

Frits knikte langzaam en nam een bedenkelijke houding aan. “Laat ik met de straf van Robert van der Velde beginnen. Ik weet natuurlijk iets meer dan degenen die uiteindelijk moesten beslissen over zijn straf, maar ik denk dat hij er met zijn twee jaar—met aftrek van het voorarrest—heel goed vanaf is gekomen. Maar eerlijk is eerlijk: ik was denk ik zelf ook net wat te emotioneel bij de zaak betrokken.”

Betreffende de Bruin, blijf ik er bij dat hij de oorzaak is geweest van het hele plan. Maar nu heb ik een vraag aan jou Harrie. Wist jij dat de vrouw van de Bruin een zus was van Van Bemmelen dat Van Veen getrouwd was met nog een andere zus van Van Bemmel?”

Harrie keek Frits vol verbazing aan en zette zijn glas op tafel. “Meen je dat nou? Een zus van Van Bemmel?”

Frits knikte bevestigend. “Ja, exact. De hele kliek bleek dus gewoon één grote familie-onderneming te zijn. De vrouw van De Bruin is een zus van Van Bemmel, en Van Veen is op zijn beurt weer getrouwd met wéér een andere zus van Van Bemmel.”

Harrie schudde langzaam zijn hoofd, terwijl het nieuws langzaam tot hem doordrong. “Dat meen je niet… Dat verklaart meteen waarom die lijntjes zo kort waren en hoe ze elkaar zo naadloos dekten. Het was dus niet zomaar een zakelijk verbond, maar een complete familieclan die de boel leegroofde.”

“Precies,” zei Frits. “En De Bruin trok op de achtergrond aan alle touwtjes. Geen wonder dat ze elkaar door dik en dun bleven beschermen, tot het net zich definitief om hen klem trok.”

“Dan is het verhaal voor de Nederlandse, en misschien wel de internationale pers, nog lang niet afgelopen,” oordeelde Harrie hoofdshuddend.

“Nee, absoluut niet,” beaamde Frits. “Maar ik ga deze week thuis het hele verhaal nog één keer goed uitleggen aan het thuisfront, en daarna zet ik er definitief een streep onder. De rest laat ik vanaf nu mooi aan de pers over.”

Ze dronken hun glazen leeg en praatten nog wat na over alledaagse zaken. Een uurtje later wandelden ze op hun gemak richting het station. Op het stationsplein namen de twee mannen hartelijk afscheid van elkaar, met de ferme afspraak om snel weer contact te houden. Daarna liep ieder zijn eigen weg op, richting hun eigen treinverbinding—klaar om het roerige hoofdstuk van Aardevol Groen definitief achter zich te laten.

’s Avonds had Harrie thuis nog heel wat uit te leggen. Sally en Lotte luisterden aandachtig naar zijn verhaal over de uitspraak op Breda. Uiteindelijk waren Lotte en Sally toch wel tevreden over de straf van twee jaar die Robert van der Velde had gekregen. Het gaf hun de broodnodige rust en zekerheid waar ze zo lang naar hadden verlangd. Voor het drietal schurken hoefde niemand meer bang te zijn; met hun jarenlange celstraffen achter slot en grendel kon iedereen eindelijk de draad van het gewone leven weer oppakken. Maar Lotte wist één ding overal doorheen heel zeker, nu ze de volledige waarheid kende: Robert bleef haar vader, en ze zou hem nimmer laten vallen.

Ondertussen kwam Frits aan op het station van Den Haag. Terwijl hij het perron af liep, pakte hij zijn telefoon en belde meteen naar Joke. Hij liet haar weten dat hij eraan kwam—en niet alleen voor deze ene avond. Na deze roerige dag en het openhartige gesprek met Harrie op het terras in Breda was er voorgoed iets in zijn hoofd veranderd. Het was tijd om de prioriteiten in zijn leven anders te stellen, het werk naar de achtergrond te schuiven en vol overgave te kiezen voor een gezamenlijke toekomst met Joke.