Terwijl Brenda in de kamer naar buiten kijkt, speelt zich in de binnenstad een andere scène af. De twee agenten van gisteravond, lopen nu als undercoveragenten door de smalle straatjes — steegjes die door de jaren heen hun glans hebben verloren maar nog steeds vol leven zijn. Op afstand volgen ze drie mannen, herkenbaar aan hun houding en manier van bewegen: dezelfde types als die van de vorige nacht, toen Brenda nog “de vrouw” was in het politierapport.

De agenten blijven op afstand. Ze hebben nu meer achtergrondinformatie over deze mannen, genoeg om te weten dat ze niet zomaar voorbijgangers zijn. Het valt een van hen op dat de drie steeds hetzelfde rondje lopen — traag, zonder haast, alsof ze iets of iemand zoeken. Soms blijven ze staan, kijken om zich heen, en lopen dan weer verder.

In de winkelstraat bewegen ze langzaam, hun ogen glijden over de mensen alsof ze een prooi zoeken.

Op datzelfde moment, in haar kamer, zit Brenda voor het raam. Ze ziet de contouren van drie mannen aan de overkant van de straat. Een schok gaat door haar heen. Ze doet onmiddellijk een stap achteruit — instinctief, stil. Gelukkig is er geen licht in de kamer; ze weet dat ze niet gezien is.

Ze ademt diep uit, een korte zucht van opluchting. Maar haar ogen blijven gericht op de straat. Ze volgt de mannen met haar blik totdat ze in een steegje verdwijnen.

Net wanneer ze uit zicht zijn, ziet ze ook de twee agenten van gisterenavond voorbijgaan. Haar hart klopt sneller — ze begrijpt het nu. De drie worden gevolgd. En ze heeft gelijk: de agenten verdwijnen in hetzelfde steegje waar de mannen net in verdwenen zijn.

De agenten bewegen behoedzaam door het smalle straatje, hun voetstappen gedempt door het natte plaveisel. Op een paar meter afstand zien ze de drie mannen bij een auto staan — een donkere sedan met de motor uit. Eén van hen opent de kofferbak, en tot hun verbazing halen ze er sporttassen uit.

De agenten wisselen een korte blik. “Dat zijn inderdaad sporttassen,” fluistert de jongste. Ze volgen de mannen verder, die nu richting een paar straten verder lopen en verdwijnen in een oud pand.

Voor het gebouw blijven de agenten staan. De ramen zijn van binnen afgeplakt, op enkele plekken laat een smalle spleet een straaltje licht door. Uit het pand klinkt dof geluid — ritmisch, zwaar, alsof er iemand op een zak slaat.

Een van de agenten buigt zich naar een spleetje en gluurt naar binnen. Wat hij ziet, bevestigt zijn vermoeden: een boksring, verlicht door een enkele lamp, waarin twee mannen elkaar proberen neer te halen.

Dan klinkt er voetstappen in het straatje. Iemand komt hun kant op — een voorbijganger, maar in dit stille moment voelt het als een dreiging. De agenten verstijven. Ze doen alsof ze gewoon wandelen, alsof ze niets te zoeken hebben.

Maar ze weten dat de persoon die eraan komt meer heeft gezien dan ze willen toegeven. Een kort moment van spanning hangt in de lucht — het soort stilte waarin elk geluid te veel betekent.

De man komt dichterbij, zijn voetstappen weerkaatsen zacht tegen de muren van het smalle straatje. De agenten houden zich groot, alsof ze daar toevallig lopen — maar hun houding verraadt alertheid.

Wanneer de man bijna bij hen is, kijkt hij hen onderzoekend aan. “Zijn jullie geïnteresseerd in de sportschool?” vraagt hij. “Dan wil ik wel een introductie doen.”

De agenten voelen een korte spanning, maar de oudste reageert direct — soepel, geloofwaardig, bijna nonchalant.

“Wij liepen hier toevallig langs,” zegt hij. “Een oom van mij heeft hier jaren geleden in dit pand gezeten. Nu zagen we dat de ramen afgeplakt waren, vandaar onze nieuwsgierigheid. Maar boksen… valt bij mij niet in de categorie ‘heerlijk uitleven’.”

De man begint breed te lachen om die uitspraak. Het werkt — de spanning breekt even.

Dan richt hij zich tot de andere agent. “En u?”

Die trekt een wenkbrauw op, half serieus, half spottend. “Nee meneer. Al heb ik soms wel eens de neiging om iemand een enorme hijs op zijn kanis te geven… maar het lijkt me niet verstandig.”

De man grinnikt, duidelijk geamuseerd door de eerlijkheid. Hij maakt aanstalten om naar binnen te gaan, legt zijn hand op de deurklink en knikt hen toe.

“Fijne avond, heren.”

Hij verdwijnt naar binnen.

De deur valt dicht. De straat wordt weer stil. De agenten wisselen een blik — een mengeling van opluchting en vastberadenheid.

Ze weten nu genoeg: dit pand is geen gewone sportschool. En de drie mannen zijn geen gewone sporters.

De agenten lopen weg van het pand, nog steeds half onder de indruk van wat ze net hebben gezien — een boksring, afgeplakte ramen, sporttassen die uit een auto worden gehaald. Het plaatje klopt niet. Het voelt niet als een gewone sportschool, en zeker niet als een legale.

“Volgens mij staat dit adres nergens geregistreerd als sportschool of boksschool,” zegt de oudste agent terwijl ze de hoek om gaan. “Dan zou het illegaal zijn.”

De jongere knikt. “En dat verklaart meteen waarom die drie hier rondhangen. Ze lopen datzelfde rondje, zoeken duidelijk iets… of iemand.”

Ze versnellen hun pas. De binnenstad is drukker nu, maar de steegjes waar ze net stonden voelen ineens als een andere wereld — een wereld waar iets onder de oppervlakte broeit.

Eenmaal bij het bureau melden ze zich direct bij de groep die is ingedeeld voor Dakloos — de afdeling die zich bezighoudt met toezicht op de stichting, de opvanglocaties en alles wat er omheen speelt.

“We hebben een adres,” zegt de oudste agent. “Een pand dat niet bekend staat als sportschool, maar waar wel een boksring staat. Afgeplakte ramen, sporttassen, en drie mannen die we herkennen van de aanvaring met Brenda.”

De chef van de Dakloos‑groep kijkt op, zijn blik scherp. “Illegale sportlocatie? Mogelijk een trainingsplek voor beveiligers of uitsmijters?”

“Dat vermoeden we,” antwoordt de jongste. “En het lijkt erop dat ze actief op zoek zijn naar iemand.”

Er valt een korte stilte. Dan knikt de chef langzaam.

“Goed. Dan nemen wij dit adres mee in het onderzoek. Jullie observatie wordt toegevoegd aan het dossier.”

Änita schuift haar stoel naar voren, haar houding recht, haar stem vast maar respectvol. “Chef, ik heb aangegeven dat ik wel wil gaan trainen,” zegt ze. “Om zodoende informatie binnen te kunnen krijgen. Maar wel met een collega.”

De ruimte wordt even stil. De andere agenten kijken haar aan — niet verbaasd, eerder bewonderend. Zij is tenslotte degene die wekelijks sport, die moeiteloos opgaat in een sportschoolomgeving zonder op te vallen.

De chef knikt langzaam, zijn blik scherp maar niet afwijzend. “Je bent de eerste die dit voorstelt, Änita. En eerlijk gezegd… het is een goed idee.”

Hij kijkt naar de rest van het team. “Maar ze gaat nooit alleen.”

Bart, de jongere agent van eerder steekt meteen zijn hand op. “Ik ga mee. Ik kan me inschrijven als beginner. Niemand die daar iets achter zoekt.”

Änita glimlacht kort — een kleine, professionele erkenning. Ze weet dat dit geen simpele observatieklus wordt. Dit is undercover werk, maar dan in een omgeving waar kracht, reputatie en zwijgplicht de regels bepalen.

De chef vat het samen, zijn stem laag en resoluut: “Jullie twee gaan. Niet om te confronteren, niet om te provoceren. Alleen observeren. Informatie verzamelen. En zodra er iets niet klopt, trek je je terug.”

Änita knikt. “Begrepen, chef.”

In haar hoofd vormt zich al een beeld: de afgeplakte ramen, de boksring, de drie mannen die rondjes liepen alsof ze op jacht waren. En nu zij — midden in die wereld, maar met een doel dat zij nooit mogen vermoeden.

Änita was binnen het korps een uitzondering — niet alleen omdat ze vanaf haar jeugd al aan vechtsporten deed, maar omdat ze er ook uitstekend in was. Tijdens de fysieke testen kwam haar conditie steevast boven die van de mannelijke collega’s uit. Ze was snel, sterk, en had een instinct dat je niet kon trainen: ze voelde situaties aan voordat ze ontstonden.

Maar nu stond ze voor een ander probleem.

Dit was geen gewone sportschool. Geen vereniging. Geen club met een inschrijfformulier en een balie. Dit was een afgeplakt pand met een boksring, een groep mannen die rondjes liepen alsof ze op jacht waren, en een sfeer die eerder deed denken aan een ondergrondse vechtclub dan aan een sportfaciliteit.

De chef keek haar aan, zijn handen gevouwen op het bureau. “Het is alleen de vraag hoe jullie je zouden aanmelden,” zei hij. “Als het geen gevestigde club of vereniging is… dan werkt het anders.”

Änita dacht na. Ze kende de wereld van sportscholen, maar dit was een andere categorie. Hier kwam je niet binnen met een abonnement of een proefles. Hier kwam je binnen omdat iemand je toeliet.

De jonge collega die zich eerder had aangeboden, schoof iets naar voren. “Misschien moeten we het doen zoals zij het doen,” zei hij. “Gewoon binnenlopen. Alsof we iemand kennen. Alsof we weten dat dit ‘de plek’ is.”

Änita knikte langzaam. “En ik kan het laten lijken alsof ik op zoek ben naar een plek waar écht getraind wordt. Niet zo’n commerciële sportschool. Dat past bij mijn profiel.”

De chef dacht na, zijn blik strak. “Jullie gaan niet vragen om lid te worden. Jullie gaan kijken hoe zij reageren op jullie aanwezigheid. Als ze jullie toelaten, dan is dat jullie ingang.”

De chef sloot af: “Dit is geen gewone observatie. Dit is een test. Niet van jullie — maar van hen.”

Änita voelde haar hart iets sneller kloppen. Niet van angst. Van focus.