De loods is stil. Alleen het zachte tikken van regen op het golfplaten dak vult de ruimte. Anita en Bart staan bij de tafel waar de papieren lagen, terwijl Joris met een zaklamp de vloer inspecteert. De geur van vocht en rook hangt nog in de lucht — een spoor dat niet van hen komt.

Op de grond, vlak bij de deur, ligt een dun laagje modder. Joris hurkt neer. “Kijk hier.” Een schoenafdruk, half vervaagd door de regen, maar duidelijk genoeg om te zien dat het profiel niet standaard is. “Militair type zool. Oud model. Niet meer in productie.”

Anita noteert het. Bart kijkt naar de richting van de afdruk. “Hij is naar buiten gegaan, maar niet gevlucht. De afdruk is te recht. Hij liep beheerst.”

Joris knikt. “Hij wist dat we kwamen. Hij heeft zich klaargemaakt om te vertrekken.”

Anita spreidt de notities uit op de tafel. Ze zijn geschreven in korte, haastige zinnen. Geen namen, maar initialen. Geen adressen, maar beschrijvingen.

“Vrouw – raam – observatie.” “Man – kelder – contact.” “Dakloos – controle.”

Bart leest mee. “Hij houdt ons bij. Niet andersom.”

Anita wijst op een hoek van het papier. Een vlek — niet van koffie, maar van as. “Hij rookt tijdens het schrijven.”

Joris kijkt op. “De sigaret buiten. Net uitgedrukt. Hij heeft hier nog gestaan toen wij aankwamen.”

Ze volgen de sporen naar de achterdeur. De afdrukken worden vager, maar één ding valt op: de afstand tussen de stappen is groter. Hij is gaan rennen — pas ná de deur.

“Hij heeft ons gehoord toen we binnenkwamen,” zegt Bart. “Hij wachtte tot het juiste moment.”

Anita kijkt naar de muur naast de deur. Daar zit een kleine kras, horizontaal, alsof iets metaal langs het beton is gegaan. “Hij had iets bij zich. Misschien een tas. Misschien een wapen.”

Joris maakt een foto. “We sturen dit naar de technische recherche. Alles wat hier ligt, vertelt iets over zijn voorbereiding.”

Terug bij de tafel legt Anita de papieren in volgorde. De notities vormen een patroon — een tijdlijn. Elke observatie correspondeert met een gebeurtenis uit hun eigen onderzoek. De kelderbox. De foto’s. De achtervolging.

“Hij wist van alles. Zelfs van de overdracht van de foto’s.”

Bart kijkt haar aan. “Dan heeft hij iemand binnen.”

Joris zwijgt even. Dan zegt hij: “Of hij is dichterbij dan we denken.”

De regen buiten wordt zwaarder. De lamp boven de tafel flikkert. Anita sluit haar notitieboek. “We hebben sporen, maar geen richting.”

Bart antwoordt: “Toch wel. Hij beweegt niet willekeurig. Hij test ons.”

Joris kijkt naar de deur waar de sigaret lag. “En hij weet dat we nu weten dat hij hier was.”

De stilte in het bureau is bedrukkend. De regen buiten lijkt te tikken in hetzelfde ritme als de klok aan de muur — traag, ongeduldig. Anita zit aan haar bureau, haar blik gefixeerd op de stapel papieren die ze eerder uit de loods hebben meegenomen. Bart staat bij het raam, handen in zijn zakken, terwijl Joris met een kop koffie binnenkomt.

“We hebben een lek,” zegt hij zonder omwegen. Anita kijkt op. “Binnen het bureau?” Joris knikt. “Er is informatie naar buiten gegaan die alleen hier bekend was. De man wist van de overdracht van de foto’s, van de analyse, zelfs van de technische recherche. Dat kan hij niet weten zonder hulp van binnen.”

Bart draait zich om. “Wie had toegang tot het systeem?” Joris schuift een lijst naar hem toe. “Vier mensen. Jij, Anita, ik… en één administratief medewerker die tijdelijk is overgeplaatst van een andere regio.”

Anita fronst. “Die collega van het noorden? Dezelfde regio waar de foto’s vandaan kwamen?” Joris knikt langzaam. “Precies.”

Er valt een korte stilte. De implicatie is duidelijk. Ze besluiten het niet te laten rusten. Anita opent het interne logboek van het systeem. Elke toegang, elke wijziging, elke download wordt geregistreerd. Ze scrolt door de lijst — en dan stopt ze.

“Hier.” Een toegang, exact vijf minuten voordat de foto’s naar hen werden doorgestuurd. Niet vanaf haar account. Niet vanaf Bart’s. Niet vanaf Joris’.

Een onbekende inlog. Een tijdelijk account. ‘Admin-Temp-47’.

Bart leunt over haar schouder. “Dat is geen standaardcode. Dat is handmatig aangemaakt.” Joris vloekt zacht. “Hij heeft iemand binnen. Iemand die hem voedt.”

Ze trekken de gegevens op van de administratief medewerker. Naam: Klaas van der Meer. Afkomstig van dezelfde regio waar de foto’s vandaan kwamen. Toegang verleend voor ‘tijdelijke ondersteuning bij archivering’.

Anita herinnert zich de stem aan de telefoon — de technische rechercheur die Joris had gebeld. “Klaas…” Ze kijkt naar Joris. “Dat was de naam van de man die de foto’s heeft opgewaardeerd.”

Joris’ gezicht verstijft. “Hij heeft het bestand niet alleen verbeterd. Hij heeft het ook gekopieerd.”

Ze besluiten niet te wachten. Bart belt de interne beveiliging, vraagt om directe verificatie van Klaas’ locatie. Het antwoord komt snel:

“Klaas van der Meer heeft zich vanmiddag afgemeld. Geen reden opgegeven. Telefoon uit.”

Anita voelt haar hart sneller kloppen. “Hij is weg.” Joris knikt. “En hij heeft meer meegenomen dan alleen een kopie.”

In het bureau hangt een spanning die niet meer weggaat. De man zonder naam heeft een gezicht gekregen — maar nu ook een handlanger. Iemand die tussen hen zat, koffie dronk in dezelfde kantine, toegang had tot dezelfde dossiers.

Anita sluit haar laptop. “We moeten hem vinden voordat hij opnieuw contact legt.” Bart kijkt naar haar. “Of voordat hij ons opnieuw voor is.”

Joris zucht, kijkt naar het raam waar de regen nog steeds valt. “Het spel is veranderd. Hij zit niet meer buiten. Hij zit binnen.”

De spanning in het bureau is om te snijden. De ontdekking van het lek heeft alles veranderd. Anita, Bart en Joris weten dat ze niet langer alleen jagen op de man zonder naam — ze jagen nu ook op iemand die een tijdje midden tussen hen heeft gestaan. Klaas van der Meer. Administratief medewerker. Tijdelijke overplaatsing. Toegang tot dossiers die hij nooit had mogen zien. En nu verdwenen.

Bart staat voor het grote scherm waarop de interne beveiliging de laatste geregistreerde bewegingen toont. “Hij heeft zich om 14:32 afgemeld,” zegt Bart. “Geen reden opgegeven. Telefoon uit. Badge niet meer gebruikt.”

Anita kijkt naar de kaart. “Maar hij is niet naar huis gegaan.”

Joris knikt. “Zijn auto staat nog steeds op het parkeerterrein. Hij is lopend vertrokken.”

Dat is het eerste teken dat Klaas wist dat ze hem zouden zoeken. Hij wilde geen spoor achterlaten. Geen kentekenregistratie. Geen route. Alleen stilte.

Ze volgen het externe IP-adres dat eerder opdook in het logboek. Een oude wijk, vlak bij het industrieterrein. Verlaten straten, dichtgetimmerde ramen, een buurt waar niemand vragen stelt.

Anita wijst op een gebouw op de kaart. “Hier. Dit pand heeft nog stroom. De rest niet.”

Bart pakt zijn jas. “Dan is dat onze eerste stop.”

Het gebouw is oud, met afbladderende verf en een deur die ooit blauw moet zijn geweest. Binnen ruikt het naar stof en koude lucht. Ze bewegen voorzichtig, zonder geluid te maken.

Joris fluistert: “Hij heeft hier gezeten.”

Op een tafel ligt een open laptop. Uitgeschakeld. Maar warm. Net gebruikt.

Anita opent het scherm. Geen wachtwoord. Geen bestanden. Alles gewist.

Maar één ding staat nog in de browsergeschiedenis: Een live chatvenster. Geen tekst. Alleen een gebruikersnaam: “K47” En een andere: “MZ”

Bart ademt scherp in. “MZ… dat moet hem zijn. De man zonder naam.”

Ze vinden een jas over een stoel. Een tas op de grond. Maar geen Klaas.

Joris loopt naar de achterdeur. Een dun laagje stof op de vloer — behalve op één plek. Een schoenafdruk. Klein. Niet van de man zonder naam. Maar van Klaas.

“Hij is net vertrokken,” zegt Joris. “Misschien minuten geleden.”