De klap van de crash zong nog na in de smalle straat. Uit de verwrongen motorkap steeg een dichte, verstikkende rookwolk op die de scherpe geur van verbrande rubber en koelvloeistof verspreidde.

Remco, die klem zat op de bijrijderstoel, gaf geen enkel teken van leven. Zijn hoofd hing zwaar en zielloos tegen het gebarsten dashboard, waar een grote bloedvlek de impact van zijn gezicht verraadde. De voorruit vertoonde een enorme, stervormige barst op de plek waar hij tijdens de clash door de klap naar voren was geslingerd.

Simon hield zijn pistool strak op het voertuig gericht, terwijl Sake zich voorzichtig naar de schuifdeur aan de zijkant van de bus bewoog. Met een luide knal en veel spierkracht trok Sake de verwrongen deur open.

De laadruimte was een ravage. Tussen de omgevallen verhuisdozen, sporttassen en ophaast bijeengeraapte administratie lagen nog twee mannen kriskras over elkaar heen. Ze waren door de klap genadeloos tegen het stalen tussenschot gesmeten. Eén van hen kreunde zachtjes en hield zijn been op een vreemde hoek vast, terwijl de ander bewegingsloos in het duister lag.

“We hebben hier meerdere gewonden! Met spoed extra ambulances en de brandweer voor een beknelling!” riep Sake gehaast nogmaals door zijn porto.

Al snel was door de klap en de aanrijdende sirenes de straat al vol gelopen met nieuwsgierigen. Sake had zijn handen vol aan het weghouden van deze pottenkijkers, terwijl Simon zich bezig hield met de zwaar gewonde Karim.

Simon boog zich voorzichtig door de ontwrichte deur van de laadruimte, zijn zaklamp gericht op het strakke, vertrokken gezicht van Karim. De man die maandenlang vanuit de schaduwen de instructies van ‘Stichting Dakloos’ uitvoerde, lag nu klem tussen de verwrongen stoelbekleding en een stapel losgekomen dossiermappen. Zijn ademhaling was piepend en onregelmatig.

“Blijf rustig liggen, Karim,” zei Simon met een kalme, dwingende stem, terwijl hij voorzichtig de hals van de man controleerde op ernstige bloedingen. “De ambulance en de brandweer zijn er over een paar minuten. Beweeg je nek niet.”

Karim probeerde iets te zeggen, maar breng niet meer uit dan een rochelend geluid. Zijn ogen reikten vluchtig naar de hoek van de laadruimte, waar tussen de verspreide administratie een zwarte, leren tas half open lag. Simon volgde zijn blik en zag de hoek van een stapel paspoorten en een stapel contant geld uit de tas steken.

Achter hem klonk het schreeuwen van Sake, die met uitgestrekte armen een groep omwonenden op afstand probeerde te houden. “Mensen, afstand houden! Maak de weg vrij voor de hulpdiensten! Terug achter het lint!”

Een fel blauw schijnsel verlichtte de straat toen de eerste ambulance met gillende sirenes de hoek om kwam, op de voet gevolgd door de zware wagen van de brandweer. De straat veranderde in een mierennest van hulpverleners. Brandweermannen met hydraulisch redgereedschap snelden toe om de beknelde deuren van de bestelbus open te knippen, terwijl de broeders zich direct over Remco en de twee bewusteloze mannen achterin ontfermden.

Simon stapte naar achteren en liet het medische team hun werk doen. Hij pakte zijn portofoon en drukte de knop in. “Chef, met Simon. Karim, Remco en nog twee verdachten zijn uitgeschakeld na een crash met de bus. Ze worden nu afgevoerd naar het ziekenhuis onder zware bewaking. En chef… we hebben de vluchtadministratie en een stapel identiteitspapieren veiliggesteld.”

Het bleef even stil aan de lijn “Simon, zodra daar alles geruimd is, komen jullie meteen naar het bureau”

“Begrepen, chef,” antwoordde Simon strak. “We wachten tot de brandweer de wagen heeft opengeknipt en de technische recherche het terrein heeft vrijgegeven. Daarna komen we direct uw kant op.”

“Mooi. En zorg dat die tas met administratie en paspoorten onder geen beding uit jullie zicht raakt,” voegde Joris er streng aan toe voordat hij de verbinding verbrak.

Op straat werkten de spuitgasten met chirurgische precisie. Het oorverdovende gekrijs van de hydraulische schaar sneed door de nachtlucht toen het dak van de bestelbus werd opengeklapt. Remco en de twee andere mannen werden voorzichtig op brancards getild, voorzien van nekkragen, en onder begeleiding van opvallende politie-eenheden naar het ziekenhuis getransporteerd.

Sake liep zwetend en met een bezweet voorhoofd terug naar Simon, nadat hij het lint had gespannen en de menigte op afstand had weten te houden. “Zo, dat was een behoorlijke chaos. Maar die vogel vliegt voorlopig niet meer.”

Simon tilde de zware, leren tas op die uit het wrak was veiliggesteld. “Nee, en het mooiste is: ze hebben hun hele doopceel voor ons ingepakt. Laten we deze spullen snel naar de recherche brengen. Ik vermoed dat Anita en Joris hier heel blij mee gaan zijn.”

Uit het toegestroomde publiek stapte een vrouw op hen af, met een pen en een notitieblok stevig in haar handen geklemd. Beraadgeslagen dook ze voorzichtig onder het afzetlint door.

“Heren agenten, mag ik u iets vragen? Mijn naam is Danielle, van de stadskrant,” zei ze, waarna ze netjes wachtte op een reactie.

Toen Sake haar met een knikje toestemming gaf, stak ze van wal: “Ik zag net dat de gewonden geboeid werden afgevoerd, en tot mijn verbazing herkende ik een van die mannen. Hij komt bij ons op de redactie regelmatig ter sprake tijdens  overleg over bepaalde calamiteiten. Alleen waren die zaken voor ons altijd erg lastig te bewijzen, waardoor we er uiteindelijk er nooit iets over in onze krant konden publiceren.”

Simon zette een stap naar voren en keek de journaliste doordringend aan. “En over welk soort calamiteiten heeft u het dan precies, als ik vragen mag?”

“In de meeste gevallen ging het om aanrandingen of pogingen daartoe,” antwoordde Danielle zonder aarzelen. “Vaak komen meldingen over dit soort zaken veel sneller bij de pers terecht dan bij de politie, vermoed ik.”

Sake trok geamuseerd en licht verbaasd een wenkbrauw op bij die opmerking. “En waar baseert u die aanname precies op?”

Danielle had haar antwoord klaar en gaf een heldere toelichting. “Een vrouw of jong meisje dat slachtoffer wordt en aangifte komt doen bij de politie, krijgt helaas nog te vaak te maken met ongeloof of een onmogelijke bewijslast. Er wordt al snel gesproken over uitlokking, en zonder keihard bewijs staat zo’n vrouw met lege handen. Ze stappen daarom veel liever naar ons in de hoop dat wij een oplossing bieden. Maar ook voor de redactie blijft het lastig, al merken we dat alleen een luisterend oor bieden vaak al een wereld van verschil maakt.”

Simon en Sake wisselden een korte, betekenisvolle blik uit. Het netwerk rondom de stichting bleek vertakkingen te hebben die nog veel dieper gingen dan ze al vermoedden.

Op Danielle’s vraag in hoeverre ze zo snel bij deze crash waren gaf haar het idee dat ze achter deze mannen aan hadden gezeten.

“Daar kan ik in het belang van het lopende onderzoek op dit moment niks over kwijt, mevrouw,” antwoordde Sake op besliste, maar correcte toon. “Wat ik u wel kan vertellen, is dat we deze heren niet voor niets zo scherp in het vizier hadden.”

Danielle keek van Sake naar Simon en leek de terughoudendheid van de agenten te begrijpen. Ze maakte snel een extra aantekening in haar opschrijfboekje. “Dus de geruchten over een breder netwerk rondom bepaalde opvanglocaties klopten wel degelijk? En die mannen in de bus… Karim en zijn kompanen… die speelden daarin een actieve rol?”

Simon schudde langzaam zijn hoofd. “Geen commentaar op specifieke namen of vermoedens. Maar als u aangeeft dat er bij uw redactie meerdere meldingen zijn binnengekomen over intimidatie of misbruik door deze figuren, dan verzoek ik u dringend om die informatie formeel met de recherche te delen. Uw verhalen kunnen zomaar de sluitende bewijslast vormen die we nodig hebben.”

Danielle knikte stellig. “Als dit betekent dat die praktijken definitief stoppen en de slachtoffers eindelijk gehoord worden, stuur ik morgenochtend meteen mijn dossier door naar het hoofdbureau.”

“Dat waarderen we zeer,” zei Sake, terwijl hij het lint omhoog hield zodat de journaliste weer veilig naar het publiek kon terugkeren. “En voor nu: laat het werk aan ons over, en houd de straat vrij.”