Met een dampende kop zwarte koffie op zijn bureau liet Simon zich op zijn stoel zakken. Het was zijn eerste werkdag na zijn vrije dag van gisteren — al voelde het absoluut niet zo. De rust die hij gisteren had moeten pakken, was ver te zoeken geweest, maar dat hoefde niemand op het bureau te weten. Wat hij de vorige avond op eigen houtje had uitgezocht en wat er zich afspeelde op de bovenverdieping van Modehuis Van Olphen, hield hij vooralsnog zorgvuldig voor zichzelf.

Terwijl hij het digitale dossier van Stichting Dakloos opende, liep zijn collega Sake met een stapel papieren langs zijn bureau. Sake bleef even staan en keek hem nieuwsgierig aan. “Heb jij het rapport van Anita en Bart al gelezen? Die Chico had wel wat te vertellen.”

Simon keek op van zijn scherm. “Nee, nog niet. Chico? Wat is zijn rol in het geheel?”

“Blijkbaar een van de jongens die rond de stichting hangt,” antwoordde Sake, terwijl hij een van de documenten uit de stapel viste en op Simons bureau legde. “Anita en Bart zijn gisteren naar Gorinchem geweest om een verhoor af te nemen. Die Chico bleek daar vast te zitten en hij had verrassend veel te vertellen.”

Simon pakte het papier op en bekeek de eerste regels. “Gorinchem? Dus hij zit al vast op een ander feit?”

“Ja, opgepakt voor een inbraak,” knikte Sake. “Maar tijdens zijn verhoor begon hij uit zichzelf te praten over de stichting om zijn eigen hachje te redden. Hij verklaarde dat er op de bovenverdieping van het pand sprake is van constante aanloop, dag en nacht, en dat de deuren beneden strak in de gaten worden gehouden. Belangrijker nog: hij noemde spontaan de namen van Karim en ene Piet.”

Simon bladerde snel door het verslag. Dit sloot naadloos aan op de getuigenis die Cora hem de vorige avond vertrouwde.

“Dit bevestigt precies het beeld,” zei Simon zakelijk. “Het is geen rommelige opvang, Sake. Het is een strak georganiseerd netwerk voor mensenhandel en dwangprostitutie. Die meiden worden daar op de bovenverdieping vastgehouden, gedrogeerd en uitgebuit.”

Sake leunde met zijn handen op het bureau en keek Simon strak aan. “Als dat rapport van Anita en Bart klopt met wat jij al vermoedde, verandert dat de hele zaak. Maar we hebben een keiharde, officiële verklaring van een rechtstreeks slachtoffer nodig voor een inval. Hoe komen we daaraan?”

Net op dat moment liepen ook Joris, Anita en Bart de recherchekamer binnen, al pratend over hun rit naar Gorinchem van gisteren. Simon twijfelde geen seconde. Hij pakte zijn notitieblok, stond op en liep direct door naar het kantoor van de chef.

Na een korte klop op de deur stapte hij binnen en legde in korte, krachtige bewoordingen de situatie uit. Hij meldde dat Cora zich die ochtend officieel op het bureau zou melden om aangifte te doen tegen de bende rond Stichting Dakloos.

“Het gaat om een strak georganiseerd netwerk voor dwangprostitutie en mensenhandel, chef,” sprak Simon vastberaden. “Onder leiding van deze ‘Piedro’, met types als Karim en Remco als zijn handlangers. De verklaring uit Gorinchem van die Chico ondersteunt haar verhaal op alle fronten. Zodra Cora’s aangifte op papier staat, hebben we een waterdicht dossier om direct door te pakken.”

De chef luisterde aandachtig, knikte ernstig en keek Simon over de rand van zijn leesbril aan. “Goed werk, Simon. Maar hoe weet je dat ze hier komt vanmorgen, Simon? “

“Joris, dat is een heel verhaal, maar je weet dat Brenda die hier een nacht is blijven slapen, het toen over Cora heeft gehad, in wezen was Brenda de aangever van de bende van Dakloos’ Ik ben haar eergisteren tegen gekomen en zijn aan de praat geraakt. Gisteren reed ik door de Winkelstraat en zag haar aan het werk bij van Olphen de kledingzaak , zij kwam naar buiten en vertelde me dat ze contact had met Cora. Gisteravond belde ze me op dat Cora bij haar was en dat ik uitgenodigd was. Een half uur later zat ik bij de twee dames en heb het hele verhaal mogen opnemen”. Dat Simon niet het echte verhaal vertelde was uit eigenbescherming, maar al snel was er de vraag van Joris “Is die Brenda dan niet meer dakloos?

Simon kon nu niet anders dan het verhaal van Brenda vertellen dat ze bij haar baas nu boven de zaak woont. “maar was het niet die avond dat die Brenda tegen jou opliep en jij je hier toen over haar ontfermt hebt? , Volgens mij ben jij haar beschermengel geworden” De kleur op Simon wangen kon hij niet verbloemen, maar Als Joris aangeeft dat het een grapje is, laat hij lichtelijk een zucht horen.

“Dan maar hopen dat haar verklaring net zo solide is, als je nu schetst, hebben we het dossier eindelijk helemaal sluitend.”was Joris zijn conclusie. Hij leunde achterover en tikte met zijn pen op het bureau.

“Die gasten zitten gelukkig al vast, maar met Cora’s officiële aangifte leggen we de keiharde basis voor het gerechtelijk vooronderzoek. Dan kan de Rechter-commissaris doorpakken en zorgen we dat dit tuig voor heel lange tijd achter slot en grendel verdwijnt.

“Geef me een seintje als ze er is. Haar verklaring nemen we samen op en Anita zit er bij voor de geluidsopnamen” “Begrepen, chef,” antwoordde Simon.

Met een tevreden knik verliet hij het kantoor en liep terug naar de recherchekamer, waar Anita, Bart en Sake zich inmiddels rond zijn bureau verzamelden. Iedereen voelde dat de cirkel rond Piedro en zijn handlangers zich nu definitief sloot. Het wachten was alleen nog op de komst van Cora.

Simon keek op de klok aan de muur van de recherchekamer. Het was iets voor tienen. Brenda zou rond deze tijd de deuren van Modehuis Van Olphen openen, wat betekende dat Cora nu onderweg moest zijn naar het bureau.

Precies op dat moment ging de klapdeur van de centrale hal open. De baliemedewerker wenkte Simon via de intercom: “Simon, er is hier een mevrouw voor je. Een zekere Cora.”

Simon pakte een blanco verhoormal en een pen van zijn bureau en liep naar de ontvangsthal. Cora stond er, netjes gekleed en met haar schouders recht, al verraadde de lichte spanning rond haar ogen dat deze stap haar niet koud liet. Zodra ze Simon zag aankomen, ontspande haar gezicht enigszins.

“Morgen Simon,” zei ze op een rustige, vastberaden toon. “Ik kom mijn belofte van gisteravond nakomen.”

Simon trok de deur van de spreekkamer open. “Voor we beginnen, Cora: Anita schuift zo ook aan. Zij is gisteren in Gorinchem geweest voor het verhoor van die Chico en kent het dossier van de stichting tot in de details. En onze chef, Joris, leest op de achtergrond direct mee op het scherm zodat we meteen door kunnen schakelen als dat nodig is.”

Cora knikte begrijpelijk. “Hoe meer mensen dit dossier sluitend maken, hoe beter.”

Nog geen minuut later stapte Anita binnen met een dikke schrijfmap en een recorder onder haar arm. “Morgen Cora,” zei ze vriendelijk maar kordaat, terwijl ze naast Simon plaatsnam. “Fijn dat je er bent. Ik heb het verslag uit Gorinchem hier voor me liggen. Chico heeft al wat namen laten vallen, maar jouw verhaal is voor ons de sleutel om de exacte rollen van Piedro, Karim en Remco tot op de bodem vast te spijkeren.”

Ondertussen was chef Joris ook aangeschoven. Hij keek toe hoe Anita de audio-opname startte en de officiële voorwaarden voor het verhoor voorlas. Joris wist dat als dit verhoor strak op papier kwam, de Rechter-Commissaris geen enkele twijfel meer zou hebben om de verdachten definitief in bewaring te houden.

Simon keek Cora aan. “Laten we bij het begin beginnen. Wanneer en hoe ben jij voor het eerst in contact gekomen met Stichting Dakloos?”

“Het is wel drie maanden geleden. Ik had een slepende ruzie met mijn vriend en ik kon niet anders dan definitief weg te gaan van hem en in een impuls de het moment gekozen zonder de consequenties te kunnen overzien. Ik was al eens bij de vrouwenopvang geweest, maar daar zaten ze vol. Ik kreeg toen wat adressen waar ik eventueel eens kon gaan horen. En daar zat de stichting Dakloos ook bij”

Anita noteerde de datum in de kantlijn van haar schrijfblok en keek Cora meelevend aan, terwijl Simon de opnameapparatuur in de gaten hield.

“Drie maanden geleden dus,” herhaalde Simon rustig om het tempo erin te houden. “En die adressen die je meekreeg… Was dat een officiële lijst, of werden die puur informeel aan je doorgegeven toen de vrouwenopvang vol zat?”

Cora zuchtte even en staarde naar haar koffiekop. “Het was een medewerkster die daar wel eens van had gehoord. Ze zei dat de reguliere opvang overal volstroomde en dat Stichting Dakloos een particulier initiatief was dat soms snel noodopvang kon regelen. Op dat moment klinkt zoiets als een reddingsboei als je met je koffer op straat staat.”

In de recherchekamer keek chef Joris aandachtig naar het meeleesscherm op zijn bureau. Hij fronsde toen hij deze passage las en maakte meteen een aantekening: Herkomst adreslijst uitzoeken. Is er een sprake van een lek of naïviteit bij de reguliere opvang?

Anita leunde wat meer naar voren. “En wat gebeurde er toen je voor het eerst contact opnam met de stichting? Wie kreeg je aan de lijn of wie trof je aan bij het pand?”

“Toen ik belde werd er opgenomen met een mannenstem en degene die belde kan zijn naam wel gezegd hebben, maar is toen niet doorgedrongen, maar later begreep ik wel dat het de Geus moet zijn geweest.”

“Er werd mij verteld dat ik op een bepaald moment daar binnen kon lopen om me te gaan inschrijven. Daar begon al snel het verhaal dat ze een stichting waren en het van giften moesten hebben om Dakloos draaiende te houden. Ze vertelden dat ze geen subsidies kregen en dat ze het heel normaal vonden dat iedereen die er overnachte er financieel in bij zou dragen. Voor degenen die niet voldoende konden bijdragen,  werd verwacht en geëist om werkzaamheden voor de stichting te gaan doen”

Simon knikte langzaam en typte de woorden van Cora secuur mee op het scherm.

“Een financiële bijdrage of werkzaamheden ter compensatie,” herhaalde Anita hardop, terwijl ze snel meeschreef in haar schrijfblok. “Zo zetten ze slachtoffers dus meteen vast in een soort ‘schuld’. Wie kreeg je precies te spreken toen die voorwaarden aan je werden uitgelegd? Was dat Piedro zelf, of een van zijn handlangers?”

Cora hief haar kin op en keek Anita strak aan. “Karim legde me dat de eerste dag uit, maar Piedro zat er gewoon bij in het kantoortje. Hij knikte alleen maar en liet Karim het vuile werk opknappen. Ze lieten het klinken alsof het heel redelijk was, maar achteraf zie je hoe ze je langzaam klemzetten. Als je geen geld had — en dat had vrijwel niemand die daar aanklopte — werd ‘werk voor de stichting’ de enige optie om niet weer op straat te worden gezet.”

Joris keek met gefronste wenkbrauwen naar de tekst die live op zijn beeldscherm verscheen. Hij pakte zijn rode pen en omcirkelde de passage. Dit was precies de dwangstructuur die ze nodig hadden om de dekmantel van Stichting Dakloos juridisch helemaal af te breken.

Simon leunde wat naar voren over het bureau. “En waar bestonden die ‘werkzaamheden’ volgens hen in eerste instantie uit, Cora? En wanneer veranderde dat in de situatie waarin je later terechtkwam?”

Ze hield even stil en staarde kort in haar glas. De herinnering bracht een zichtbare rilling teweeg.

“Ik kreeg eerst een plaats in een kamer met nog vier vrouwen, maar op een of andere manier kreeg ik na een week een kamertje voor me zelf. En doordat ik nog werk had en dus ook inkomen viel ik eerst niet in de gevaren zone dacht ik tenminste. Het kamertje werd toen duurder, zodat ik vertelde elders te gaan zoeken. En al snel werd de prijs weer verlaagd”

“Maar steeds vaker kreeg ik bezoek van meneer Piedro en steeds zei hij dat hij me leuk en knap vond om me te paaien, maar dat begreep ik heel goed en ging daar niet op in. Tot hij zijn geduld bleek om te zijn en werd handtastelijk. Ik was al door een van de vrouwen daar gewaarschuwd, maar ook verzekerd dat je hier vastzat en er moeilijk uit kwam”

Simon stopte met typen en keek Cora indringend aan. Anita maakte ondertussen op hoog tempo aantekeningen op haar blok.

“Dus zodra ze merkten dat jij een eigen inkomen had, probeerden ze je via de huurprijs financieel uit te melken,” vatte Anita zakelijk samen, al klonk er een duidelijke ondertoon van verontwaardiging in haar stem. “En toen je dreigde te vertrekken, verlaagden ze de prijs snel weer om je in hun invloedssfeer te houden.”

Anita leunde naar voren. “Die waarschuwing van die andere vrouw… weet je haar naam nog? En hoe werd het ‘vastzitten’ precies afgedwongen? Stonden Karim of Remco bij de uitgang, of hielden ze jullie spullen in beslag?”

Cora zuchtte diep en wreef over haar armen, alsof ze de kille sfeer van de stichting weer voelde. “Haar naam is Masha. Ze zat er al veel langer dan ik. En ja, de deuren beneden zaten strak op slot. Karim en Remco liepen er voortdurend rond als een stel uitsmijters. Je kon niet zomaar in en uit lopen wanneer je wilde. Je moest om ‘toestemming’ vragen om naar buiten te gaan, en als je te lang wegblijft, stonden ze je op te wachten.”

In de recherchekamer keek chef Joris op het meeleesscherm mee. Hij pakte een geel briefje en noteerde snel: Wederrechtelijke vrijheidsberoving, chantage en aanranding. Dit sloot naadloos aan op de verklaring die Anita en Bart gisteren van Chico hadden gekregen in Gorinchem. Chico had immers al verklaard dat de deuren beneden strak bewaakt werden en dat de vrouwen de bovenverdieping niet zomaar mochten verlaten.

“En iedere keer als ik hem afwees, werd hij kwaad,” ging Cora verder, met een lichte trilling in haar stem. “Want tja, zoals ik wel eens eerder dacht: ‘de goede herder’ mocht toch wel wat terug verwachten om zijn verlangens te bevredigen? Daar heb ik Brenda later nog voor gewaarschuwd, toen ik haar daar tegenkwam.”

Simon boog zich wat verder naar voren en keek haar strak, maar meelevend aan. “Dat is klassiek misbruik van een afhankelijkheidspositie,” zei hij kalm. “En toen jij een duidelijke grens stelde, Cora… wat veranderde er toen in zijn gedrag?”

“Vanaf het moment dat ik weigerde dat hij mij aanraakte en hem vertelde dat ik grote stennis zou maken, sloot hij mij op. Mijn kamer werd vanaf dat moment steeds bewaakt.”

“Een gijzeling dus, midden in de stichting,” constateerde Simon scherp. “Hoe ben je uiteindelijk uit die kamer gekomen, Cora?”

Cora haalde diep adem. “Het was op een moment dat Piedro er niet was en er eten werd gebracht door een van de bewakers. Ik probeerde hem uit te dagen door te vragen of hij soms ook wel zin had. Daar trapte die idioot in. Toen hij dichtbij genoeg was, was een welgemikt knietje voldoende om die bullebak op de knieën te krijgen. Ik ben weggerend en heb enorm geluk gehad dat ik het pand zonder opgemerkt te worden kon verlaten.”

Anita legde haar pen neer en keek respectvol naar Cora. In de recherchekamer pakte chef Joris de microfoon van het meeleessysteem, drukte hem in en zei: “Simon, ik neem het even over.”

Nog geen minuut later stapte Joris de verhoorruimte binnen. Hij knikte Cora vriendelijk toe en nam plaats aan het hoofd van de tafel.

“Mevrouw… Cora,” begon Joris op een rustige, gezaghebbende toon. “Mijn complimenten voor je moed. Met deze verklaring hebben we exact de ontbrekende puzzelstukken in handen om Piet, Karim en Remco definitief vast te spijkeren. Je hebt ons dossier ijzersterk gemaakt.”

Joris keek op de klok en vervolgde professioneel: “We gaan dit verhoor nu officieel beëindigen. Simon en Anita gaan jouw woorden tot in detail uitwerken in een officieel proces-verbaal. Zodra dat klaar is, moet het door jou ondertekend worden. Schikt het je om aan het eind van de middag, rond een uur of vier, nog heel even langs te komen om de processtukken door te lezen en je handtekening te zetten?”

“Dat is prima,” antwoordde Cora opgeklaard. “Ik ben er rond vier uur.”

“Mooi. Dan sluit ik hiermee het officiële verhoor af,” zei Joris, terwijl hij het opnameapparaat uitschakelde.

De strakke, formele sfeer in de kamer ontspande op slag. Anita schonk de bekers nog eens bij en het gesprek verschoof naar meer alledaagse zaken. Joris vroeg geïnteresseerd hoe het nu met haar ging en hoe zij en Brenda de draad weer oppakten. Cora vertelde met een glimlach hoe onvoorwaardelijk hun vriendschap was en hoe fijn het voelde om weer samen te zijn. Brenda was inmiddels weer aan het werk in het modehuis, maar de wetenschap dat ze elkaar nooit meer uit het oog zouden verliezen, gaf hen beiden rust.

Toen Cora uiteindelijk het bureau verliet en de zware klapdeuren achter zich dichttikte, bleef er in de recherchekamer geen tijd over om achterover te leunen. Er lag een berg schrijfwerk te wachten. Simon, Anita en Bart doken meteen achter hun schermen om de getuigenis van Cora naadloos te verweven met het rapport uit Gorinchem. Elk detail moest juridisch waterdicht zijn voor de Rechter-Commissaris, en het hele team werkte op hoog tempo door om de rapportage voor het eind van de middag volledig op orde te hebben.