Op het moment dat Simon en Sake hun dienst erop hadden zitten, stond Cora bij Brenda in de kledingwinkel. Het verslag van Cora over haar bezoek aan de woning aan de Van Scorelstraat en de confrontatie met makelaar De Vries kreeg nauwelijks de aandacht. De gedachten van de twee vriendinnen draaiden om heel andere zaken.

Cora glunderde nog steeds toen ze vertelde wat er op het politiebureau was gebeurd. Ze had er zichtbaar plezier in gehad om de collega’s van Simon subtiel te laten merken dat er iets in de lucht hing. En vooral het feit dat Simon kreeftenrood was aangelopen toen ze hem vroeg of hij vanavond nog bij Brenda langs zou komen, vond ze een geweldige overwinning.

Brenda was daar echter helemaal niet gelukkig mee. Ze sloeg haar armen over elkaar en keek Cora boos aan.

“Cora, dat kun je toch niet maken!” riep Brenda uit, terwijl haar stem oversloeg van frustratie. “Weet je wel waar je mee bezig bent? Die man staat daar professioneel zijn werk te doen tussen al zijn collega’s en zijn chef! Straks schaamt hij zich dood, laat hij helemaal niets meer van zich horen en dan heb jij het mooi verpest. Hartstikke bedankt voor je bemoeienis, hoor!”

“Brenda, die jongen is mans genoeg om zijn collega’s te weerstaan. Het zijn daar op dat bureau ook geen kleine kinderen meer,” zei Cora laconiek, terwijl ze nonchalant haar schouders ophaalde.

Brenda kon de redenering van Cora absoluut niet waarderen. Ze balde haar vuisten en liep met een van boosheid strak gezicht bij haar vandaan. Gelukkig voor de sfeer stapte er op dat exacte moment een klant de winkel binnen die Brenda’s aandacht vroeg.

Als een getrainde professional draaide Brenda in een fractie van een seconde de knop om. De woede verdween van haar gelaat en met een stralende, gastvrije glimlach stapte ze op de klant af. Cora keek het hoofdschuddend aan en droop stilzwijgend af naar de kamer op de bovenverdieping.

Terwijl de klant in het pashokje een door Brenda aangeprezen outfit aanpaste, ging met een zacht trilsignaal de zoemer van haar telefoon. Brenda grabbelde snel in haar zak; ze had net genoeg tijd om nieuwsgierig te spieken van wie het bericht afkomstig was. Zodra ze Simons naam op het scherm zag lichten, ging haar hart sneller kloppen en wou ze de boodschap meteen lezen.

Maar precies op dat moment schoof het gordijn van de paskamer open. De vrouw kwam enthousiast naar buiten gestapt, waardoor Brenda haar telefoon gehaast terug in haar zak liet glippen.

Wanneer ze samen voor de grote spiegel in de zaak kwamen te staan, verscheen er een blos van pure vreugde op het gezicht van de klant. “Brenda, wat ben ik hier ontzettend blij mee! Ik denk dat dit echt perfect bij mijn haarkleur past. En in deze combinatie heb ik thuis vast nog wel een paar passende schoenen staan.”

Brenda glunderde en bekeek het resultaat met een geoefend oog. “Mevrouw, iedereen probeert er natuurlijk goed uit te zien, en misschien ben ik af en toe wat klassiek ingesteld, maar voor uw leeftijd is dit een buitengewoon passende combinatie uit onze collectie.  Als de dochter van de mevrouw even later ook de winkel binnenkomt en haar moeder in de nieuwe outfit ziet, beaamt ze direct dat haar moeder een uitstekende keuze heeft gemaakt.

“Ma, ik denk dat pa dit ook wel heel erg mooi zal vinden,” zegt ze goedkeurend, waarna ze zich tot Brenda richt. Ze vertelt enthousiast dat ze aankomend weekend een grote familiereünie op de planning hebben staan, waarbij een kleine honderd familieleden aanwezig zullen zijn.

Brenda hoort haar aan en trekt haar wenkbrauwen op in verbazing. “Zo, dat is een flinke groep! Dat zijn dus een hoop ooms, tantes, neven, nichten, kinderen en kleinkinderen bij elkaar.”

Als de mevrouw teruggaat naar het kleedhokje, knikt Brenda begrijpend naar de dochter. “Maar dat garandeert in elk geval dat het een heel gezellig weekend wordt!”

“Ja,” antwoordt de jongevrouw glimlachend. “Dat hebben we altijd om de vijf jaar gedaan, maar vanaf nu willen we het om de twee jaar gaan doen. De grootouders zijn de tachtig inmiddels immers al gepasseerd en tsja… we weten gewoon niet hoe lang we ze nog in ons midden hebben.”

Terwijl haar moeder zich weer omkleedt, vertelt ze nog een paar smakelijke anekdotes over familieleden die ver in het buitenland woonden, maar die kosten noch moeite spaarden om er altijd bij te zijn als er iets te vieren viel.

Brenda luistert hartelijk mee, maar ondertussen dwaalt haar gedachte  onwillekeurig toch weer even af naar haar zak met de telefoon erin. Het ongelezen berichtje van Simon brandt in haar gedachten.

Tien minuten later liepen de moeder en de dochter tevreden de winkel uit, terwijl ze door het raam nog even vriendelijk nazwaaiden.

Een collega kwam glimlachend op Brenda af gelopen. “Dat was een heel mooi setje, Brenda! Gisteren had ik toevallig precies hetzelfde setje bij iemand gepast, maar bij haar stond het eerlijk gezegd helemaal niet.”

“Weet je, Sophie,” legde Brenda uit terwijl ze de toonbank even netjes opruimde, “dit setje past gewoon niet iedereen. Het moet echt bij de leeftijd passen en ook bij de kleur van het haar, maar het allerbelangrijkste blijft toch wel het model.”

Op dat moment stapten er twee jonge vrouwen de winkel binnen. Brenda zag haar kans schoon.

“Sophie, wil jij die dames overnemen en helpen?” vroeg Brenda snel. “Ik krijg ineens ontzettend hoge nood, ik ben heel even naar boven.”

De deur van de winkel naar het traphuis was nog maar net achter haar in het slot gevallen, of Brenda swipe-te haar telefoonscherm al haastig open. Vol spanning las ze het bericht dat ze zo snel had moeten wegstoppen:

‘Brenda, hoe is het met Cora? Ik heb haar wel even onder schot genomen, ik weet niet of ze daar wel blij mee was. Ze hield zich wel goed, maar moest toch even terug slaan door mij te vragen of ze mij vanavond bij jou nog zou zien. Nu weet de hele afdeling van onze ontmoetingen en dus zijn ze allen nieuwsgierig.’

Brenda bleef halverwege de trap op het plateau staan. Ze voelde hoe haar wangen direct warm aanliepen, precies zoals ze al vreesde nadat Cora haar er net over verteld had. Maar ergens voelde ze ook een vreemde opwinding. Het feit dat Simon haar meteen appte om het uit te leggen en te vragen hoe het met Cora ging, liet in ieder geval zien dat hij de situatie niet uit de weg ging.

Ze haalde diep adem, leunde even tegen de muur van het traphuis en begon snel op haar scherm te typen:

‘Met Cora gaat het naar omstandigheden wel goed, al had ze het zwaar op het bureau. Maar wat betreft die opmerking van haar… ik heb haar daarnet ook al flink de waarheid gezegd! Ze had je nooit zo in de rede mogen vallen tegenover je collega’s. Mijn excuses voor haar actie! Maar hoe is het met jou gegaan? Red je het nog een beetje met al die nieuwsgierige vragen op het bureau?’

Ze drukte op verzenden en staarde even naar de twee blauwe vinkjes die bijna meteen opvaarden op haar scherm.

Na haar toiletbezoek liep Brenda even de kamer binnen. Cora zat stil naar de televisie te kijken en keek direct op toen de deur openging. De boosheid was inmiddels wel van Brenda’s gezicht vertrokken, al probeerde ze dat eerst nog wel een beetje te spelen.

“Cora, Simon heeft net al geappt,” begon Brenda, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. “Ik kon uit zijn bericht niet echt opmaken of hij nou echt geraakt was door jouw actie, maar zijn héle afdeling weet er nu wel van… En dat terwijl er helemaal niets tussen ons is!”

De gezichtsuitdrukking van Cora veranderde meteen; er ging een vlaag van spijt over haar gelaat en ze liet merken dat ze het oprecht jammer vond dat het zo gelopen was. “Het spijt me echt, Brenda. Ik wilde het niet voor je verpesten… Maar vertel eens, komt hij vanavond nog?”

Brenda keek haar strak en met opgetrokken wenkbrauwen aan. “Zo, jij bent wel héél nieuwsgierig! Of wil jij hem soms zelf hebben? Want je legt het er wel heel dik bovenop.”

Cora schudde snel haar hoofd en glimlachte mild. “Brenda, je hoeft echt niet bang te zijn hoor. Ik zou bijna zeggen: ik stoor liever niet in een gelukkige verhouding.”

Brenda pakte de kruk van de deur en zei: “Ik ga weer naar beneden, want daar is nu mijn werk. Tot straks!”

Ze verdween in de richting van de winkel. Op de trap keek ze nog even snel op het scherm van haar telefoon, maar ze zag nog geen reactie van Simon. Met een glimlach op haar gezicht besloot ze zelf de stap te zetten. Snel appte ze: ‘Kom je vanavond, voor een revanche op Cora?’ Ze drukte op verzenden en liep verder het traphuis af.

Beneden liet Sophie net de twee jonge dames de deur uit met een paar volle tasjes van Modehuis Van Olphen in de hand. In het andere gedeelte van de zaak stond meneer Van Olphen geanimeerd met twee verkoopsters te praten.

Met een trots gezicht kwam Sophie op Brenda af lopen. “Dank je wel dat ik het van je over mocht nemen, Brenda!”

“Ik zag zo snel een paar volle tassen de winkel uit gaan, wat heb je precies verkocht?” vroeg Brenda nieuwsgierig. Sophie wees enthousiast een paar kledingstukken uit de rekken aan en liet de gekozen stuks uit de najaarscollectie zien.

Brenda knikte goedkeurend. “Dat heb je ontzettend goed gedaan, Sophie! En ook echt een hele mooie combinatie.”

Tegen sluitingstijd kwam meneer Van Olphen nog even bij Brenda langs op de vloer. Hij wilde kort bijpraten over de omzetcijfers van de afgelopen weken en vroeg of Brenda binnenkort weer mee wilde naar een aantal inkoopshows — iets wat ze in het verleden al vaker samen met succes hadden gedaan. Brenda accepteerde het aanbod met plezier.

Nadat het winkelpersoneel en meneer Van Olphen het pand hadden verlaten, sloot Brenda de voordeur op slot. Ze liep naar de opgang naar het bovenhuis en schakelde een groot deel van de winkelverlichting uit, op zo’n manier dat de etalages toch nog sfeervol verlicht bleven voor de voorbijgangers op straat.

Toen ze haar telefoon er weer bij pakte, zag ze dat er inderdaad een nieuw berichtje was binnengekomen. En ja hoor, het was van Simon: ‘Half acht ben ik er.’

Terwijl ze de trap op liep naar de woning, kwam een heerlijke geur van gebraden vlees haar al tegemoet. Cora was op tijd begonnen met de voorbereidingen voor het avondeten. De eettafel was keurig gedekt met een strak gestreken, sneeuwwit tafellaken.

“Wat een verrassing, Cora! Wat ontzettend lief van je,” zei Brenda verrast.

Cora lachte. “Tja Brenda, ik had natuurlijk wel wat goed te maken na vanmiddag… Maar ik durf het bijna niet meer te vragen: komt hij?”

“Lelijkerd die je bent,” reageerde Brenda spottend, al kon ze een brede glimlach niet onderdrukken. “Ja, hij komt. Maar ik zeg het je wel meteen: ik wil heel graag een deel van de avond met hem alleen zijn.”