Pas om een uur of half twaalf hoorden ze geluid in het trappenhuis. Sleutels die zachtjes tegen elkaar ketsen, een voetstap op de trede. Gearmd lagen ze zittend op de bank als er voorzichtig op de deur werd geklopt.

Brenda riep lachend naar de gang dat ze gewoon binnen kon komen en dat er echt niets was om van te schrikken.

Toen de deur langzaam openging, kwam Cora voorzichtig met haar hoofd om het hoekje kijken. Simon was de eerste die haar hartelijk verwelkomde. “Je hebt het nogal lang volgehouden, Cora! Hoeveel makelaarsetalages heb je in al die uren wel niet helemaal uit je hoofd geleerd?”

Cora deed haar jas uit, hing hem aan de kapstok en ging weer tegenover hen op de stoel zitten. “Ik heb er drie bezocht,” begon ze, terwijl ze haar handen opgewarmd aan het nog lauwe koffiekopje. “En de vierde was veruit de leukste. Maar dat was trouwens geen makelaardij… dat was café ‘De Hoek’.”

“Je bent wezen stappen?” vroeg Brenda verrast met opgetrokken wenkbrauwen.

Cora begon haar hele relaas van de avond te vertellen. De etalages van de makelaars bleken achteraf een grote teleurstelling; het waren hoofdzakelijk aanbiedingen van voor haar veel te dure koopwoningen. Wel stonden er een paar flatwoningen te huur op de bovenste verdieping — acht hoog — maar die kende ze al, omdat ze daar ooit eens bij iemand op bezoek was geweest.

“Weet je dat die oude flatgebouwen van vijftig, zestig jaar geleden tegenwoordig ineens worden aangeboden als ‘luxe appartementen’?” schudde ze haar hoofd. Echt iets interessants had ze dus niet gezien.

“Tja, en toen kwam ik dus langs ‘De Hoek’,” vervolgde Cora met een twinkeling in haar ogen. “Daar was het zo gezellig druk dat ik dacht: wie weet kom ik net als Brenda destijds wel iemand tegen!”

Brenda keek direct op en leunde nieuwsgierig naar voren. “En? Ben je iemand tegengekomen?”

Cora begon smakelijk te lachen. “Ja hoor, een paar oudere vrijgezellen die aan de stamtafel meteen begonnen te klagen dat ze zo’n honger hadden. Ik heb ze maar heel vriendelijk geadviseerd om het weiland in te lopen en op zoek te gaan naar wat jonge blaadjes!”

Simon schoot in de lach, terwijl Cora vervolgde: “Maar toen ik later aan de bar een drankje bestelde, kwam er een man naast me staan. En daar heb ik het grootste deel van de avond een heel bijzonder gesprek mee gehad over mijn missie om een geschikte huurwoning te vinden…”

De man “Erik” had haar verteld dat ze het meest succes zou hebben als ze in haar netwerk een makelaar of iemand van een woningbouwvereniging had of zou gaan zoeken. Vaak kan een vriendendienst wel eens heel verrassend werken had hij gezegd.

Simon en Brenda keken elkaar snel aan. Simon zette zijn glas neer en leunde geïntrigeerd naar voren. “Erik, zeg je? En wat was dat precies voor een figuur, Cora? Had hij het over een specifieke woningbouwvereniging of een makelaar hier uit de stad?”

Cora haalde haar schouders op en nam een slok water. “De man, Erik, had me verteld dat ik veruit het meeste succes zou hebben als ik via mijn eigen netwerk een makelaar of iemand van een woningbouwvereniging zou inschakelen. ‘Vaak kan een vriendendienst wel eens heel verrassend werken,’ had hij er geheimzinnig bij gezegd. Hij klonk alsof hij precies wist hoe dat wereldje achter de schermen in elkaar steekt.”

“Een vriendendienst…” herhaalde Brenda peinzend. Ze keek Simon aan, die meteen in zijn professionele stand schoot.

“Dat klinkt verdacht veel op de praktijken rondom het pand aan de Van Scorelstraat en die makelaar De Vries,” zei Simon op lage toon. “Het toewijzen van woningen onder de tafel, buiten de officiële wachtlijsten om… Dat is exact hoe illegale circuits en dubieuze huurconstructies in stand worden gehouden.”

Hij keek Cora strak aan. “Heeft deze Erik jou toevallig ook een visitekaartje gegeven, of een telefoonnummer? Want als hij zo gul is met advies over ‘vriendendiensten’ in de vastgoedwereld, zou hij zomaar eens een héél interessant spoor kunnen zijn.”

Cora schudde haar hoofd. “Nee Simon, dat heeft hij niet. Hij heeft me alleen verteld dat hij al een aantal jaar bij de Rabobank werkt en daar Customer Due Diligence-analist is,” vertelde ze eerlijk.

Simon veerde meteen overeind. Zijn ogen vernauwden zich. “Een CDD-analist bij de bank? Cora, weet je wel wat zo’n analist dagelijks doet?”

Brenda keek vragend van Simon naar Cora. “Iets met financiën?”

“Het is dé afdeling die onderzoek doet naar financieel-economische criminaliteit, witwassen en de herkomst van verdacht geld,” legde Simon snel en scherp uit. “Als zo’n analist het heeft over ‘vriendendiensten’ tussen makelaars, woningbouwverenigingen en het regelen van onderhandse huurwoningen, dan heeft hij het niet over advies uit een folder. Dan zit hij er met zijn neus bovenop of hij weet precies hoe geldstromen van illegale verhuur worden witgewassen.”

Hij keek Cora doordringend aan. “Heeft hij zijn achternaam genoemd? Of in welke regio of op welk kantoor hij werkt?”

Cora dacht diep na en leunde achterover in haar stoel. “Zijn achternaam niet, maar hij zei wel dat hij net klaar was met een groot dossier over vastgoedconstructies in deze regio. En toen ik doorvroeg over hoe lastig het was om een kamer te vinden, zei hij dat er achter de schermen veel meer panden leegstaan dan de buitenwereld weet… mits je de juiste sleutel figuren kent.”

Simon pakte direct zijn aantekenboekje en een pen uit zijn binnenzak. “Erik… een CDD-analist bij de Rabobank die toevallig ’s avonds laat in ‘De Hoek’ rondhangt en een alleenstaande vrouw aan de bar vertelt hoe de hazen lopen in het vastgoedcircuit. Dat is méér dan toeval.”

Hij keek Brenda aan en daarna weer naar Cora. “Morgenochtend laat ik op het bureau meteen natrekken welke CDD-analisten genaamd Erik aan regiodossiers in de vastgoedsector werken. Als hij linkjes heeft met de geldstromen rondom makelaar De Vries of de Stichting Dakloos, hebben we ineens een héél andere ingang.”

Brenda slaakte een zachte zucht. “Het lijkt wel of iedereen in die kroeg op zoek is naar iets… of iemand.”

“Of ze zoeken dekking,” zei Simon grimmig terloops, terwijl hij de aantekening onderstreepte.

Wat Cora namelijk zorgvuldig verzwegen had voor Brenda en Simon, was dat ze aan het einde van de avond wél haar telefoonnummer aan Erik had gegeven.

Terwijl Simon druk in zijn notitieboekje zat te schrijven en de ene na de andere rechercheurtheorie op tafel legde, zat Cora op de stoel te twijfelen. Moest ze het nu alsnog vertellen, of kon ze het beter voor zichzelf houden?

Erik was een getrouwde man en had daar vanaf het eerste moment heel open over gesproken. Hij had tijdens hun gesprek zelfs doodgemoedereerd zijn vrouw opgebeld om te laten weten dat hij nog even in ‘De Hoek’ zat voor een afzakkertje. Hij was absoluut niet opdringerig geweest, gedroeg zich niet als een ordinair haantje en had op geen enkel moment vervelend geprobeerd te sjansen. Het voelde simpelweg als een eerlijk, oprecht gesprek tussen twee mensen die toevallig naast elkaar aan de bar belandden.

Als ze nu toe zou geven dat ze haar nummer aan hem had gegeven, zou Simon er meteen een officieel politieonderzoek van maken en die arme man misschien wel de stuipen op het lijf jagen. Maar aan de andere kant: wat als hij via dat telefoonnummer zo meteen contact met haar zocht en haar écht verder kon helpen aan een fatsoenlijke woning?

Cora keek naar Simon, die driftig strepen onder de functie van de bankanalist zette, en besloot haar kaken voorlopig stijf op elkaar te houden, maar wilde wel een mening kwijt.

“Simon, het kan wel zijn dat je gelijk hebt,” begon Cora op besliste toon, “maar wanneer je bij iedere benadering van het slechtste uitgaat, dan zou ik nooit meer op een avance in kunnen gaan.” Ze zette haar armen op de armleuningen van de stoel en keek hem strak aan. “Heb jij die intentie bij Brenda ook gehad?”

Simon stokte midden in zijn schrijfbeMotion en keek verrast op. De pen bleef zweven boven zijn opschrijfboekje. Hij voelde de blik van Brenda naast zich op branden, die benieuwd was hoe hij zich hieruit ging redden.

“Dat is wel een héél vergelijk, Cora,” zei Simon met een licht defensieve glimlach, al voelde hij de blunder van zijn politiereflex. “Brenda en jij… dat was een heel andere situatie. En ik ben bij Brenda niet begonnen met een dossier in de hand.”

“Nee, maar wel met de achterdocht van een rechercheur,” parreerde Cora gevat. “Erik was gewoon een vriendelijke man die netjes vertelde dat hij getrouwd is, zijn vrouw opbelde om te zeggen waar hij was en mij gewoon wilde helpen met advies over de woningmarkt. Niet iedere man die een praatje maakt in ‘De Hoek’ is een crimineel uit jouw ‘Dakloos’-dossier. Als ik achter elke boom een verdachte moet zien, durf ik de straat niet meer op.”

Brenda kon een zacht lachje niet onderdrukken en kneep speels in Simons knie. “Ze heeft wel een punt, Simon. Je slaat wel erg snel door naar je rechercheurmodus zodra iemand het woord ‘vastgoed’ of ‘woning’ gebruikt.”

Simon liet zijn pen op de salontafel vallen en leunde met een diepe zucht achterover op de bank. “Oké, oké, ik geef me over. Misschien ben ik inderdaad te beroepsdeformed. Het is alleen… de belangen in deze zaak zijn groot, en we hebben nog steeds geen spoor van die verdwenen vrouwen. Maar ik zal je zekere Erik niet meteen met een arrestatieteam van zijn bed lichten.”

“Mooi zo,” zei Cora tevreden, terwijl ze opstond om haar kopje naar het aanrecht te brengen. “Want ik heb geen zin om de enige man die me serieus advies geeft over een huurwoning meteen door jou te laten verjagen.”

Simon had snel in de gaten dat hij hier niet had gedaan wat hij had moeten doen en bood oprecht zijn excuses aan. “Je hebt gelijk, Cora. Ik draafde door en keek weer alleen als rechercheur naar de situatie. Sorry, dat was niet fair tegenover jou.”

Cora glimlachte vergevingsgezind en knikte. Ze vond het voor dit moment wel genoeg en liet weten dat ze wel onder zeil wilde. “Het is mooi geweest voor vandaag. Het was een lange dag en mijn benen voelen het struinen langs al die etalages nog steeds.”

Ze wenste het stel een goede nachtrust en liep rustig naar haar slaapkamer. Zodra de deur achter haar in het slot viel, keerde de stilte terug in het bovenhuis.

Simon keek Brenda aan en liet een opluchtingzucht horen. “Zo, dat was me het avondje wel. Maar ze hield zich kranig.”

Brenda leunde weer tegen hem aan en sloeg haar arm om zijn middel. “Ze is sterker dan je denkt, Simon. En ze heeft wel gelijk… niet alles en iedereen is slecht. Al moet ik toegeven dat die Erik wel heel erg toevallig op het juiste moment de juiste dingen zei.”

Simon grinnikte zacht en plantte een kus op haar voorhoofd. “Laten we het daar morgen pas weer over hebben. Voor nu is de politiemodus officieel uitgeschakeld.”