In de avond  waar het al schemer begint te worden, zitten Cora en Brenda aan tafel te eten. Brenda was de hele dag  aan het werk in de winkel bezig geweest. Haar humeur was bijzonder goed, de lach  liet een vriendelijk gezicht zien. Het was Cora opgevallen toen zij van haar strooptocht naar een woning thuis was gekomen en eerst voor het eten was gaan zorgen. Bij het bovenkomen kwam Brenda stralend binnen. Die smile verraadde dat ze een goed bericht had. “Wat is  er gebeurd meid” was Cora haar vraag. Brenda had alleen maar gelachen. “Het is dat Simon vanavond weer voor de deur staat is het niet?” Het ontkennende schudden van haar gezicht maakte Cora nog nieuwsgieriger. “Cora wat mij vandaag gebeurt is, is mij nog nooit eerder gebeurt. Vandaag heb ik een omzet gedraaid die we normaal met z’n allen in een week verkopen. Meneer van Olphen was zo tevreden, dat hij binnenkort een weekend uit voor ons allen gaat organiseren en dan komt zijn vrouw ook weer eens mee”.

In de avond, waar het al schemer begon te worden, zaten Cora en Brenda aan tafel te eten. Brenda was de hele dag aan het werk in de winkel bezig geweest. Haar humeur was bijzonder goed, de lach liet een vriendelijk gezicht zien. Het was Cora opgevallen toen zij van haar strooptocht naar een woning thuis was gekomen en eerst voor het eten was gaan zorgen. Bij het bovenkomen kwam Brenda stralend binnen. Die smile verraadde dat ze een goed bericht had.

“Wat is er gebeurd meid?” was Cora haar vraag. Brenda had alleen maar gelachen.

“Het is dat Simon vanavond weer voor de deur staat, is het niet?”

Het ontkennende schudden van haar gezicht maakte Cora nog nieuwsgieriger. “Cora, wat mij vandaag gebeurd is, is mij nog nooit eerder gebeurd. Vandaag heb ik een omzet gedraaid die we normaal met z’n allen in een week verkopen. Meneer Van Olphen was zo tevreden, dat hij binnenkort een weekend uit voor ons allen gaat organiseren en dan komt zijn vrouw ook weer eens mee.”

Cora schepte nog wat te eten op en schudde haar hoofd, een brede glimlach onderdrukkend. “Zo, het stormde dus echt in de winkel vandaag? Wat een heerlijk nieuws!”

Brenda nam een hap, slikte het doordacht door en knikte enthousiast. “Nou, echt! Zoiets raars heb ik nog nooit meegemaakt. Het was de hele dag al een zoete inval van mensen die van alles kochten, maar ik trof het echt enorm. Ik had een paar dames in de zaak die specifiek voor het duurdere segment kwamen. De exclusievere merkkleding, die mooie blazers en die dure zijden jurken… ze namen het zó mee! En het mooiste was: bij het afrekenen werd er niet eens op een tientje gekeken.”

Cora stelde haar bestek even stil. “Wat fijn voor je, Brenda! Maar wel bijzonder dat ze ineens massaal voor die exclusieve stukken kwamen. Had Van Olphen soms een speciale actie lopen?”

Brenda lachte onbekommerd. “Nee, helemaal niet! De winkel liep gewoon fantastisch en de sfeer zat er lekker in. Meneer Van Olphen liep het laatste uur alleen maar te glunderen achter de kassa. Hij was zó in zijn nopjes met de totale dagopbrengst dat hij ter plekke beloofde dat het uitje naar de Veluwe er definitief komt. En zijn vrouw komt dus ook weer eens mee!”

Cora keek haar vriendin vrolijk aan. “Nou, na zo’n topprestatie op de werkvloer hebben jullie dat weekendje weg dubbel en dwars verdiend.”

“En jij Cora, heb jij ook succes gehad bij een van de makelaars?” “Niet echt Brenda. Er zijn wel huizen, maar alleen in de verkoop. Doordat de regering dubbel huisbezit extra is gaan belasten, willen ze huizen die altijd in de verhuur zaten allemaal gaan verkopen en is er bijna geen huuraanbod. En ik heb zelfs gehoord dat dat krot van makelaar de Vries onder voorbehoud verkocht zou zijn”. Brenda pauzeerde even met haar vork halverwege haar mond en keek Cora verbaasd aan. “Verkocht? Dat krot? Je meent het niet. Wie koopt er in ’s hemelsnaam zo’n uitgewoonde bende?”

Cora haalde haar schouders op en nam een slok water. “Geen idee. Maar die makelaar De Vries schijnt haast te hebben. Het lijkt wel alsof al die pandjesmelkers hun huurwoningen zo snel mogelijk van de hand willen doen voordat die nieuwe belastingregels hen te veel geld gaan kosten. Maar ja, voor mensen zoals jij en mij maakt het de zoektocht naar een gewone huurwoning er niet makkelijker op.”

“Wat een toestand,” zuchtte Brenda meelevend. “Je zou bijna denken dat ze die huizen alleen maar snel oplappen voor de foto’s en de sleutel overdragen aan de eerste de beste die er geld voor neerlegt.”

Cora knikte langzaam. De opmerking van Brenda deed haar weer denken aan wat ze die middag zelf had gezien. Het zat haar nog steeds niet lekker hoe gestructureerd en haastig het er bij De Vries aan toe ging, maar ze wilde de gezellige sfeer aan tafel niet verder verpesten.

“Nou ja,” zei Cora met een glimlach, terwijl ze het onderwerp bewust verdraaide. “Laten we het vanavond maar niet te veel over mijn woningzoektocht hebben. Jij hebt tenminste wat te vieren met die topomzet! Vertel eens, wanneer gaat dat weekendje naar de Veluwe eigenlijk plaatsvinden?”

“Dat moest hij nog gaan regelen, hij komt met een paar datums en wanneer de meesten mee kunnen, gaat het door”. Cora haalt even haar schouders op “En komt Simon vanavond weer langs, want ik was niet van plan om nog weer eens naar “de Hoek“ te gaan” Dat hoeft ook niet, maar ik weet nog niet of hij komt. Ik heb nog niets van hem gehoord”.

Om een uur of acht meld Simon zich dat hij wel wil komen maar dan wat later komt, maar niet te laat wil maken. “Cora, Simon komt wel alleen wat later en niet te lang, want hij heeft nog wat werk te doen”. Cora lacht “Wedden dat het weer laat wordt?”. “Maar dan ligt het niet aan mij”.

Als ze met z’n tweeën naar een quiz zitten te kijken , voelt Cora haar telefoon zoemen. Ze pakt hem en kijkt een onbekend nummer, maar bij het lezen kijkt ze verbaasd. “Wat is er aan de hand Cora? Ik zie het aan je gezicht.” “Het is Erik, de man die ik gister heb ontmoet.

Hij wil me ontmoeten, liefst vanavond”. Brenda ziet op “Je had zijn nummer toch niet gekregen?” Cora lacht verlegen “Ik had alleen mijn nummer aan hem gegeven”. 

Brenda lijkt een beetje verbaasd, maar denkt dat ze de oplossing heeft “Cora wat zou je er van zeggen, als je hem hier uitnodigt. Dat is veilig en als Simon er straks ook is, kan je niets gebeuren”

Cora lijkt het idee van Brenda niet verkeerd, maar ze weet niet hoe Erik daar op reageert. “Nodig hem maar uit Cora”. Ze typt haar boodschap met het adres waar ze is en waar hij aan kan bellen. “Hij is weg Brenda”

“Nou, benieuwd hoe snel hij voor de deur staat,” zei Brenda met een schalkse blik. “En wie weet wat voor vlees we vlees in de kuip hebben. Als hij een beetje een heer is, brengt hij vast een aardigheidje mee.”

Cora legde haar telefoon op het salontafeltje en vouwde haar handen in haar schoot. Het idee dat Erik zo meteen hier zou aanbellen, gaf haar een onrustig gevoel in haar onderbuik. Waar ze gisteren tijdens hun ontmoeting nog dacht aan een schijnbaar onschuldige flirt, hing er na alles wat ze over de vastgoedpraktijken en de schimmige figuren in de stad had gehoord een vreemde spanning rondom hem.

Nog geen tien minuten later trilde Cora’s telefoon opnieuw op de tafel. Een kort tekstbericht van Erik: ‘Ik ben er over vijf minuten. Tot zo.’

Brenda keek op van de televisie en sloeg de deken van haar schoot. “Zo, die laat er geen gras over groeien! Ik zet vast een vers potje koffie. Dan kan hij meteen aanschuiven.”

“Doe maar,” zei Cora, terwijl ze opstond om naar het raam te lopen. Ze schoof de vitrage een klein stukje opzij en keek de donker wordende straat in.

Net op dat moment zag ze een donkere auto rustig de straat in draaien en langs de stoeprand parkeren. De lichten doofden, het portier ging open, en de gestalte van Erik stapte uit. Hij keek even vluchtig naar de huisnummers, trok zijn jas recht en liep met een zelfverzekerde pas richting het portiek.

Cora haalde diep adem, keek naar Brenda die al in de keuken met de koffiekopjes in de weer was, en liep naar de gang om de deur alvast op een kier te zetten. Het belletje ging.

In de winkelruimte loopt Cora naar de voordeur om Erik binnen te laten en met dat ze deur opendoet, staat ook Simon voor de deur. Cora begroet beide mannen en stelt ze aan elkaar voor.

Cora deed de deur open en keek recht in het gezicht van Erik, die net zijn hand wilde uitsteken naar de bel. Maar nog voordat hij iets kon zeggen, klonk er een bekend geluid op de stoep. Simon stapte net van zijn dienstfiets af en liep met een vlotte pas het rijtje tegels op naar het portiek.

Cora schoot onwillekeurig in de lach om de perfecte timing. “Zo, dat noem ik nog eens een gelijktijdige binnenkomst. Kom verder, allebei!”

De twee mannen keken elkaar even aan op de drempel. Erik reageerde als eerste en stapte met een vriendelijke knik opzij om Simon de ruimte te geven, terwijl Simon de nieuwkomer met zijn scherpe politie-blik kort maar krachtig opnam.

“Mannen, dit treft,” zei Cora terwijl ze hen voorging de hal in. “Erik, dit is Simon. En Simon, dit is Erik.”

“Goedenavond,” zei Erik gastvrij en stak zijn hand uit naar Simon. “Erik van der Meer.”

Simon pakte zijn hand en gaf hem een stevige handdruk. “Simon,” antwoordde hij kort, waarbij een glimp van herkenning en professionele nieuwsgierigheid heel even over zijn gezicht trok. “Aangenaam.”

“Erik kom maar mee en Simon, Brenda is al in de keuken bezig,” zei Cora snel om de lichte spanning op de drempel te breken. “Loop door naar boven en de kamer, ik hang jullie jassen wel even op.”

In de kamer keek Brenda op toen het drietal binnenkwam. Toen ze Simon zag binnenstappen met een wildvreemde man direct in zijn kielzog, schoot ze in een schouder schudden van het lachen. “Nou Cora, je hebt het er maar druk mee vanavond! Kom erin Erik, de koffie staat net te pruttelen.”

Simon wist even niet wat er aan de hand was. Hij wist niets van het extra bezoek van de Erik die hij verdacht van iets. En nu zit de buurman van zijn chef hier tegenover hem.

Maar het was Erik die als eerste het woord nam. “Cora, bedankt dat ik hier even mocht komen, want ik kom hier niet zomaar. Simon, ik kende je naam al en dus had ik ook verwacht je hier te ontmoeten. Maar vanavond toen ik thuis kwam van mijn werk, werd ik door mijn buurman Joris er op gewezen dat er een misverstand is ontstaan door een bepaalde zegswijze over een vriendendienst”. Cora breekt even in door te zeggen dat ze er wel blij mee was. Maar Erik gaat door. Ik moet mijn excuus aanbieden, want het is door U Simon anders op gepakt, dan dat het was bedoeld. Ik heb een kruiwagen bedoeld, die men bij een bepaalde actie wel eens nodig hebt. En zo heb ik het bedoeld, niet anders, maar ik kan me ook voorstellen dat uw gedachtegang niet helemaal verkeerd is geweest, vandaar”.

Simon bleef stil en keek Erik strak aan. De spanning in de kamer was om te snijden; zelfs Brenda, die met een dienblad vol koffiekopjes het woongedeelte binnenstapte, hield haar adem in en zette de kopjes geluidloos op de salontafel.

“Een kruiwagen dus,” zei Simon langzaam. Hij ontspande zijn houding niet, maar liet zijn blik strak op Erik rusten. “Het woord ‘vriendendienst’ in combinatie met het netwerk rond Makelaardij De Vries en de financiële constructies die wij tegenkomen, klinkt in onze oren al snel als een ander soort hulp. Dat zult u wel begrijpen.”

Erik knikte begrijpend en hield zijn handen open, een gebaar van goede wil. “Volkomen. En het is ook precies de reden dat Joris me meteen aansprak toen ik de oprit op reed. Joris kent jullie gedrevenheid, maar hij zag ook dat er een ruis op de lijn was ontstaan. Ik werk als CDD-analist bij de bank, Simon. Mijn hele werkzame leven draait juist om het opsporen van ongebruikelijke geldstromen. Als ik zie dat iemand vastloopt in een bureaucratisch moeras of een ingang zoekt om een illegale constructie bloot te leggen, gebruik ik mijn netwerk om de juiste deuren te openen. Een kruiwagen, niets meer en niets minder.”

Cora keek van Simon naar Erik. “Dus jij wist gisteren al wie Simon was toen je mij sprak?”

“Niet toen we net begonnen te praten,” antwoordde Erik eerlijk. “Pas toen je me vertelde over de zaken waar je mee bezig was en de naam van je vriend Simon liet vallen, ging er bij mij een belletje winkelen. Maar ik wilde gisteravond de sfeer niet verpesten met zakelijke beslommeringen.”

Simon leunde met zijn rug achterover en kruiste zijn armen. “Als jouw ‘kruiwagen’ betekent dat we sneller zicht krijgen op de papieren van Bogaart B.V. en de vreemde verkooptransacties van De Vries, dan luister ik. Maar ik wil wel alle kaarten op tafel zien, Erik.”

Erik glimlachte matig en pakte het aangeboden kopje koffie van tafel. “Daar ben ik hier voor. Joris en ik hebben op weg hiernaartoe al kort gesproken. Als jullie willen weten hoe De Vries zijn balansen schoonveegt vóórdat hij die panden in de verkoop gooit, dan kan ik jullie precies laten zien waar de bankrekeningen naartoe wijzen, maar wacht maar tot ik alle bewijzen heb .” Simon wist dat hij wel moest wachten “ Wij hebben de tijd wel”. Erik laat even een lach zien “Beste Simon, als het zover is, wordt het aan de FIOD doorgegeven. Deze hebben alle mogelijkheden om ze gerechtelijk aan te pakken. Die faciliteiten hebben jullie niet. Ik kan je maar een advies geven, verspil geen onnodige moeite.”

De toon van Erik was zakelijk, bijna vaderlijk spreekwoordelijk, maar de boodschap was helder: de bank en de FIOD zouden het zware geschut inzetten zodra het dossier waterdicht was.

Simon knikte langzaam en nam een slok van zijn koffie. “De FIOD heeft inderdaad de middelen voor de grote financiële vangarmen. Maar vergeet niet, Erik: de FIOD kijkt naar cijfers op papier en stromen op bankrekeningen. Wij staan met de voeten in de klei. Wij zien de ontruimingen op straat, de gedupeerde huurders en het fysieke spoor van Bogaart B.V.”

Erik leunde achterover en zette zijn kopje weer op het schoteltje. “Dat begrijp ik, Simon. En die informatie op straat is waardevol, absoluut. Maar als je de hoofdvis wilt vangen — én de geldkraan definitief wilt dichtdraaien — moet je wachten tot de financiële val dichtklapt. Als jullie nu te vroeg ruis veroorzaken op straat, schrikken we De Vries af voordat hij zijn definitieve banktransacties afrondt.”

Brenda, die het gesprek vanaf de bank stilzwijgend had gevolgd, keek van Erik naar Simon. “Dus met andere woorden… jullie moeten op elkaar wachten?”

“Zoiets,” zei Erik met een kalme glimlach. “Samenwerking, maar wel ieder via zijn eigen kanaal. Ik zorg dat het dossier bij de FIOD strak staat. Zodra ik de laatste bewijzen van de katvangerrekeningen rond heb, zijn jullie de eersten die het horen.”

Simon liet een korte stilte vallen. Het ging tegen zijn politie-instinct in om af te wachten, maar hij wist dat Erik een punt had. Zonder harde financiële bewijzen bleef De Vries dansen op de grens van maazen in de wet.

“Goed,” zei Simon ten slotte, terwijl hij opstond. “We houden contact via Joris. Maar als wij op straat iets zien dat direct gevaar oplevert, grijpen we in. Afgesproken?”

Erik stond eveneens op en stak zijn hand uit. “Afgesproken, Simon. Verspil je energie niet aan de kleine vissen, we gaan voor het hele netwerk.”