Het was al laat in de middag. De rust in de winkel van Van Olphen was na het vertrek van politieman Simon gelukkig weer teruggekeerd, maar het incident van die ochtend had toch flink indruk gemaakt op het team. Telkens wanneer er een stil moment in de zaak viel, raakten de dames er onderling steeds weer over aan de praat.

Brenda had inmiddels van Coby gehoord dat de agent nog voor het einde van de dag zou terugkomen om een aantal formulieren te laten ondertekenen. Anneke had bij dat nieuws met een glimlachje naar de blik in Brenda’s ogen gekeken. Ze zei heel verstandig niets, maar dacht er het hare van; die knappe agent kwam vast niet énkel voor de papieren terug.

Simon was na zijn korte bezoek aan de kledingzaak op zijn gemak teruggelopen naar het bureau. Daar trof hij Sake achter zijn bureau aan, druk in de weer met het uittypen van het proces-verbaal.

“Hoe staat het ermee?” vroeg Simon terwijl hij een stoel bijschoof.

Sake keek op van zijn scherm. “Alles staat op papier. Moeder en dochter hebben hun verhaal van A tot Z bevestigd en bekenden meteen schuld. Ze waren behoorlijk geschrokken van de hele situatie. Na het opmaken van de verklaringen en een stevige waarschuwing heb ik ze weer laten gaan.”

Simon lachte en schudde zijn hoofd. “Nee, je had ze toch niet vast kunnen houden voor zo’n vergrijp.”

Sake draaide zijn bureaustoel een slag naar Simon toe. “Simon, weet je wel dat jij in deze zaak verdacht wordt?”

Simon keek hem verbaasd aan en wees naar zichzelf. “Ikke? Op welke manier dan?”

“Joris hoorde van het verhaal en wat denk je?” zei Sake met een flauwe grinnik op zijn gezicht. “Hij vond het toch wel héél verdacht dat jij op je surveillanceroute toevallig zo dicht bij die kledingzaak liep. Hij zei letterlijk: ‘Zou dat vooropgezet spel van Simon zijn geweest?’“

Simon kon zijn lach niet onderdrukken en leunde achterover. “Joris heeft echt te veel misdaadseries gekeken. Alsof ik die moeder van tevoren heb opgebeld met de vraag of ze uit emotie een jasje van het rek wilde trekken, puur zodat ik toevallig voor de deur kon staan!”

“Tja,” grinnikte Sake, “volgens Joris doe jij alles voor een excuus om even bij die aantrekkelijke bedrijfsleidster naar binnen te stappen. Maar goed, het proces-verbaal is bijna klaar en wanneer jij jouw gegevens nog aanvult, kan het opgeslagen worden. Jij moet straks toch nog even langs de winkel om Brenda haar verklaring te laten ondertekenen.”

Simon voegde er grijnzend aan toe dat hij Brenda al een appje had gestuurd waarin hij meldde pas later in de middag langs te komen. “Het is nu trouwens weer de hoogste tijd om onze route te vervolgen, want anders denkt Joris straks écht nog dat hij gelijk heeft.”

De mannen stonden op, pakten hun spullen en liepen richting de hal om het volgende deel van hun dienst op de fiets af te leggen.

In de hal stonden Anita en Bart met een andere collega te praten. Anita keek het tweetal met een gespeeld serieuze blik aan toen ze langs kwamen. “En? Gaan we weer op liefdespad?”

Bart schoot meteen in de lach; hij wist natuurlijk precies wat er gespeeld had en waar Anita op doelde.

Sake lachte mee en gaf Anita een snelle knipoog. “Tja, je weet maar nooit wat we onderweg allemaal nog tegenkomen op de surveillance!”

Met die kwinkslag liepen ze de klapdeuren door, pakten hun dienstfietsen uit het rek en reden samen het terrein af, de wijk weer in.”Ze moeten je wel hebben Simon”zei Sake. Simon leek het wel te appreciëren dat zijn collega’s zo begaan waren met hem “Weet je Sake ,zolang ik mij er gelukkig bij voel, maakt het toch niet uit. Zie en het ene moment loopt Brenda in mijn armen, vanmorgen liep die vrouw recht bij jouw in de armen en dan mag jij vertellen wat ik het leukste vond.

Sake schoot in een schallende lach en trapte stevig op zijn pedalen. “Nou, als ik eerlijk moet zijn Simon… de keus lijkt me niet heel ingewikkeld! Volgens mij heb ik de hoofdprijs niet gepakt vanmorgen.”

“Precies,” zei Simon met een brede grinnik op zijn gezicht, terwijl ze zij aan zij de hoek om fietsten. “Dus laat ze op het bureau maar lekker kletsen. Ik weet wel beter.”

Hij leunde wat naar voren op zijn stuur. Boven de Bakelsestraat begon de bewolking langzaam op te trekken en brak er een flauw zonnetje door. Het idee dat hij over een uurtje weer bij Van Olphen voor de deur zou staan — ditmaal niet voor gillende moeders of een loeiend alarm, maar voor een rustig moment met Brenda — bracht een lichte ontspanning met zich mee die hij in tijden niet had gevoelt.

“We maken eerst even het rondje via de parkeergarage achter het centrum,” zei Sake, die de sfeer weer wat professioneler trok. “Even kijken of die jeugdgroep er nog hangt, en dan kun jij rond een uur of vier met een gerust hart je papierwerk gaan laten afhandelen.”

“Strak plan,” antwoordde Simon. Hij keek nog één keer op zijn horloge en knikte tevreden. Het beloofde, ondanks alle hectiek van de ochtend, toch nog een heel mooie middag te worden.

De jeugd die er inderdaad weer aanwezig was, stond rustig met elkaar te praten. Geen vervelende of klierende opmerkingen, zelfs niet toen ze langs de groep fietsten. Sake opponeerde zich  over het feit dat er zulke jonge kinderen al op die zware fatbikes rijden”Waar halt de jeugd het geld weg om ze te kopen, ik snap ook niet dat de ouders het sowieso goedkeuren of toestaan”. “Sake, leven we niet in een wereld waar door een vorm van overdaad er alles kan, terwijl er ook veel mensen in armoede moeten leven, of op straat leven. Mensen die zelfs niet bij de stichting Dakloos terecht konden komen”.

Sake knikte langzaam en liet het tempo van zijn fiets wat zakken. “Dat is helaas maar al te waar, Simon. De tegenstellingen worden soms schrikbarend groot. Aan de ene kant zie je snotneuzen op elektrische fietsen van duizenden euro’s rondrijden, en aan de andere kant staan de opvangcentra boordevol en moeten mensen in de kou slapen.”

“Precies dat,” antwoordde Simon serieus, terwijl ze de hoek om fietsten richting het marktplein. “Je ziet het dagelijks in ons werk. De scheidslijn tussen overvloed en diepe armoede wordt steeds scherper. En het ergste is dat velen het niet eens meer doorhebben.”

Ze minderden vaart toen ze bij de fietsenstalling aan de rand van het voetgangersgebied kwamen. Het was ondertussen bijna vier uur geworden. Het winkelpubliek wandelde ontspannen langs de etalages, onbewust van het voorval van die ochtend.

Sake keek op zijn horloge en knipte zijn fietslampje los. “Nou Simon, het is vier uur geweest. Mijn dossier is zover klaar. Ga jij die papieren maar netjes laten ondertekenen bij Brenda, dan rijd ik alvast rustig door naar het bureau om de overdracht voor te bereiden.”

Simon lachte licht en zette zijn fiets op de standaard. “Afgesproken, Sake. Tot zo op het bureau.”

Met de map onder zijn arm stak Simon de straat over, richting de vertrouwde winkelpui van de kledingzaak.

Bij het binnenlopen van de winkel, ziet hij dat alle ogen op hem gericht zijn. Behalve Brenda, die bij een pashokje met een man staat te praten. Coby stond bij de kassa waar ze met een klant aan het afrekenen was. Anneke was degene die op Simon toe kwam “Meneer de agent, u treft het niet. Mevrouw Brenda is nog met een klant bezig zoals u ziet”. Simon ziet haar aan “En u bent hier zo een beetje de leidinggevende?” Anneke ziet hem aan met een paar ogen van hoe kom je daar nu bij. “Nee meneer de agent de leidinggevende is mevrouw Brenda, als meneer van Olphen er niet is. Ik ben hier in opleiding, maar vind het heel leuk”. Simon liet een lach zien” En moet je er dan ook nog een opleiding voor volgen?” En daar begon Anneke te verhalen over de opleiding die ze volgde, wat ze daar leerden en wat ze er allemaal wel niet beleefden, want er zaten ook jongens bij. En die gaan niet altijd netjes om met de etiquette” Simon dacht even, had ik dat maar nooit gevraagd . Gelukkig was Brenda klaar met haar klant en kwam op Simon en Anneke aan lopen. Zonder een moment aan de anderen te denken verspreekt ze zich “Hallo Simon, Ga je mee” Anneke staat even perplex “Zien jullie nu wel, die kennen elkaar. Ze noemt die agent bij zijn voornaam” Ook Coby die vrij was en Anneke en Simon in het oog had gehouden kwam naar haar toe.

Coby schudde lachend haar hoofd toen ze het jonge meisje zo opgewonden zag reageren. “Nou Anneke, schreeuw het anders even dóór de hele winkel,” zei ze met een knipoog, terwijl ze rustig naar de kassa terugliep.

Brenda voelde de blikken van haar collega’s in haar rug branden en kreeg spontaan een blos op haar kaken. Ze besefte meteen wat ze zojuist hardop had gezegd. “Ik bedoel… agent Simon,” herstelde ze zich snel, al wist ze dat het kwaad al geschied was. “Komt u maar even mee naar het kantoortje achter, dan kunnen we de papieren in alle rust doornemen.”

Simon probeerde zijn gezicht in een professionele plooi te houden, maar kon een flauwe grinnik niet helemaal onderdrukken. Hij knikte beleefd naar Anneke en Coby. “Bedankt voor het verhelderende gesprek over je opleiding, Anneke. Heel veel succes ermee.”

Anneke keek het tweetal met grote ogen na terwijl Brenda de deur van het magazijn voor Simon openhield. Zodra de deur achter hen in het slot viel, leunde Brenda met haar rug tegen het hout en liet haar schouders zakken.

“Mijn hemel,” zuchtte ze, terwijl ze haar hand even tegen haar warme wang hield. “Dat was niet echt de meest subtiele actie van mij. Nu weet het hele team het meteen.”

Simon deed een stapje dichterbij en keek haar met een warme blik aan. “Geeft niks, hoor. Volgens mij hadden ze op het bureau én hier in de winkel toch al een heel sterk vermoeden. Maar laten we maar snel naar die papieren kijken, voordat Anneke met haar oor tegen de deur komt staan.”