Er gaat niets boven Groningen stond er op een bordje aan de kant van de straat. In het schemerlicht van de straatlantaarns viel het bijna niet, maar Cora was helder genoeg om er op te reageren “Klaartje, wat betekent dat nu “Er staat niets boven Groningen? ” Klaartje schoot in de lach en sloeg wankelend haar arm om Cora’s schouder terwijl ze samen over de kasseien richting huis slenterden. De frisse nachtlucht deed hen beiden goed na de warmte en het tumult in de kroeg.

“Nou,” begon Klaartje met een brede grinnik, “officieel is het natuurlijk de beroemde slogan van onze provincie. Het betekent gewoon dat er niks mooiers, beters of leukers is dan Groningen. Boven Groningen komt helemaal niks!”

Ze bleef even staan, keek lachend naar het verlichte bordje en wees er met een knipoog naar. “Maar als je de landkaart erbij pakt, is het natuurlijk ook gewoon een heel droog feitje. Geografisch gezien ligt er in Nederland simpelweg niks meer boven Groningen… behalve de Waddenzee en de zeehonden!”

Cora schoot in de lach en schudde haar hoofd. “Dat is wel een héél nuchtere verklaring. Maar na vanavond moet ik toegeven: jullie weten hier daarboven in ieder geval wél hoe je een verjaardag moet vieren.”

“Maar dat heeft niets met Groningen te maken Cora, je moet de plekje weten waar je graag bent, maar dat zou ook in Brabant  of Limburg kunnen zijn, verweerde Klaartje zich”. Cora moest haar wel gelijk geven. “Klaartje, maar volgens mij heeft het meer met een slogan te maken die ooit bedoeld is als toeristische slogan en is het ook een stukje identiteit van de provincie”.Klaartje begint haar lach weer naar boven te halen. “Weet je Cora, de Groningers zijn trots op hun provincie, jaren lang hebben de Groningers de Nederlandse economie van gas voorzien, ze hebben het financiële niveau een boost gegeven en daar zijn ze altijd trots op geweest. De firma Hooghoudt heeft daar ook wel als toevalligheid naast de slogan „Er gaat niets boven Groningen”een aanvulling gemaakt n.l. het hoog houden betekent toch letterlijk iets op een hoge plaats houden, dus ook het glas.

Cora knikte langzaam terwijl ze het rustige tempo van Klaartje volgde. “Dat snapt iedereen, Klaartje. Maar de manier waarop ze Hooghoudt daarin hebben geweven… het is eigenlijk een fantastische marketingvondst.”

Klaartje giechelde en haalde haar hand door haar haren. “Nou en of! Het familiebedrijf Hooghoudt maakt natuurlijk al sinds jaar en dag jenever en likeur hier in de stad. Ze pakten de slogan ‘Er gaat niets boven Groningen’ en koppelden hun eigen naam er naadloos aan vast: het glas hoog houden. Want ja, wat is een beter eerbetoon aan de provincie dan samen het glas heffen op alles wat Groningen sterk maakt?”

“Een dubbele bodem met een knipoog, precies zoals de mensen hier zijn,” lachte Cora. “Nuchter, trots op hun geschiedenis en de gasopbrengsten, maar altijd in voor een goed glas op z’n tijd.”

“Zo is het maar net,” zei Klaartje voldaan, terwijl ze de straat in sloegen waar haar woning lag. “Dus als je morgen weer naar het zuiden trekt, Cora, neem je niet alleen de kater mee van mijn veertigste verjaardag, maar ook een stukje échte Groningse trots.”

Eenmaal thuis bij Klaartje brandde het licht niet lang meer. De avond was prachtig geweest, maar de vermoeidheid eiste haar tol. Toch kon Cora, eenmaal liggend op het logeerbed, de slaap maar niet vatten.

Het was dan ook een ontzettend lange en drukke dag geweest: de ontmoeting in de trein met Bote, de intensieve vergadering op het gemeentehuis en tot slot het enerverende feest voor de veertigste verjaardag van haar nicht.

In de stilte van de kamer gingen Cora’s gedachten naar Klaartje en haar bijzondere levenswandel. Klaartje was een zelfstandige, alleenstaande vrouw die graag met vrouwen omging, maar bewust paste voor een vaste relatie. Cora had haar een poos geleden al eens gevraagd: “Waarom wil je eigenlijk geen relatie, Klaartje?”

Het antwoord van haar nicht was toen haarscherp en helder geweest: “Cora, ik heb al in mijn jeugd het besluit genomen dat ik absoluut geen kinderen wilde. Maar de mannen met wie ik omging, dachten daar heel anders over — die wilden allemaal het klassieke ‘huisje, boompje, beestje’. Toen ik later vriendinnen ontmoette die er net zo over dachten als ik, zijn we dit soort gezellige kroegen gaan opzoeken. Er zijn in de stad natuurlijk ook wel echte clubs, maar die zijn lang niet zo gemoedelijk én daar gaat iedereen er meteen vanuit dat je op zoek bent naar een partner. Ik ben gesteld op mijn vrijheid en erg zelfstandig; ik ben simpelweg liever alleen.”

De gedachten bleven maar rondcirkelen in haar hoofd. Het gesprek met Klaartje over het wonen kon ze zich ook heel goed indenken; de achteruitgang van het woongenot door verpaupering had ze immers zelf ook met eigen ogen gezien in de wijk.

Misschien was het wel een interessant idee om eens te gaan onderzoeken welke gedachtegangen er op dit moment in andere gemeenten leefden rondom dit probleem. Met al die plannen, ideeën en beleidsstukken die door haar hoofd spookten, merkte ze in de stilte van de nacht niet eens dat haar gedachten langzaam vervaagden en dat ze ongemerkt in een diepe slaap viel.