Er komt een berichtje binnen op Cora’s telefoon. Ze zit al een half uur te staren op een nieuwe, aangepaste visie voor de renovatie van wijken die aan vernieuwing toe zijn.

Als ze op haar scherm kijkt, ziet ze een foto van Bote die op de loopband in de sportschool staat. De tekst eronder spreekt voor zich: “Ondanks de korte nacht vanmorgen toch maar de moed verzameld om het luie zweet eruit te werken. Mis je nu al.”

Cora schudt met een glimlach haar hoofd. “Eén dag samen en me nu al niet kunnen missen, wat is dat toch?” mompelt ze zachtjes.

Ze legt haar telefoon naast haar kladblok en richt haar aandacht weer op het schrijven. De wettelijke kwaliteitseisen voor woningen zijn een tijdje terug gewijzigd. Ruimtes moeten tegenwoordig aan minimale oppervlaktes voldoen, wat betekent dat er intern soms flink verbouwd moet worden. Bij de flatgebouwen uit de jaren vijftig levert dat weinig problemen op; die binnenwanden zijn flexibel te verplaatsen. In de oudere laagbouwwijken ligt dat anders. Daar zijn de meeste muren als draagmuur gebouwd, wat veel meer aandacht en overleg vraagt om aan de nieuwe normen te voldoen.

Na een tijdje pakt ze haar schetsboek erbij. In het midden tekent ze zichzelf in een zwembad—alleen niet gevuld met water, maar met een enorme stapel bouwtekeningen. Het begint bijna te lijken op Dagobert Duck die door zijn goudstukken zwemt, denkt ze geamuseerd.

Ze maakt een snelle foto van de schets en stuurt hem naar Bote. Binnen een minuut trilt haar telefoon alweer met zijn reactie: of ze soms hulp nodig heeft.

Cora glimlacht en typt meteen terug: “Hulp bij het zwemmen in de bouwtekeningen? Alleen als je een reddingsboei meeneemt! Maar nee hoor, ik sla me er wel doorheen. Succes nog op de loopband!”

Ze legt het toestel weg en strekt haar armen ver boven haar hoofd uit. Het beeld van Bote die zich in de sportschool in het zweet werkt, brengt een warme glimlach op haar gezicht. Het is bijzonder hoe snel hij weer een vast onderdeel van haar gedachten is geworden, alsof die lange periode van afstand er nooit is geweest.

Toch dwong ze zichzelf om haar focus weer bij de wijkrenovatie te krijgen. Het herindelen van de karakteristieke jarenvijftigwoningen vergt flink wat creativiteit. Muren die niet zomaar gesloopt kunnen worden, strenge oppervlakte-eisen en duurzaamheidnormen die ingepast moeten worden—het is een ingewikkelde puzzel, maar precies het soort werk waar ze graag haar tanden in zet.

Terwijl ze de eerste contouren van een alternatieve plattegrond op papier zet, klinkt beneden de voordeur. Bekende stappen komen de trap op en niet veel later klopt Brenda zachtjes op de deurpost van de werkkamer.

“Zo, de hardwerkende architect is nog steeds bezig?” zegt Brenda glimlachend, terwijl ze met twee dampende kopjes thee binnenstapt. “Ik dacht: jij kunt vast wel wat versterking gebruiken na al die lappen tekst en tekeningen.”

Brenda leunde over de tafel en keek met een glimlach naar het scherm van Cora’s telefoon. Ze las het berichtje van Bote en schudde haar hoofd.

“Toch flink van hem na de dag van gisteren,” reageerde Brenda. Maar toen haar oog op de schets van Cora viel, schoot ze in de lach. “En díé stuur je daarop terug? Alsof je verzuipt in het werk, aansteller!”

“Ja, maar hij schrijft ‘Ik mis je nu al’, en dat al na één dag,” zei Cora, terwijl ze een lok haar achter haar oor stak en lichte twijfel in haar stem liet doorklinken.

Brenda pakte haar kopje thee en keek Cora strak aan. “Ben er nu maar gewoon blij mee, gekke meid! Geen beren op de weg zien die er niet zijn.”

Cora keek naar de schets op haar tafel. Brenda had natuurlijk gelijk. Waarom zou ze twijfelen aan iets wat na zo’n roerige tijd eindelijk weer goed voelde?

“Je hebt gelijk,” gaf Cora toe met een zachte glimlach. Ze pakte haar thee aan en nam een slok. “Ik moet er waarschijnlijk gewoon weer even aan wennen dat het goed is zo.”

“Zo mag ik het horen,” zei Brenda tevreden, terwijl ze op de rand van tafel ging zitten. “En nu die tekeningen aan de kant, want die thee drinkt zichzelf niet op.”

Tien minuten later was Brenda weer beneden in de winkel en zat Cora nog steeds met haar schrijfwerk. Voor een aantal huizen was er bijna geen mogelijkheid om ze aan de eisen te kunnen voldoen en zouden of gesloopt moeten worden of laten staan met een andere functie als woonbestemming, en dat was misschien de mooiste oplossing om er een wooneenheid van te maken van het onder begeleid wonen. Dan waren de eisen anders van toepassing, maar kostte qua verbouwing toch ook wel weer het nodige.

Het idee gaf haar een sprankje voldoening: door de verouderde woningen om te bouwen tot wooneenheden voor begeleid wonen, bleef het karakter van de wijk behouden en kregen de panden een waardevolle, maatschappelijke bestemming.

Ze pakt haar pen en begon meteen de financiële en praktische haalbaarheid uit te werken. Welke muren konden blijven staan? Hoeveel gemeenschappelijke ruimtes waren er nodig? En hoe zat het met de subsidiemogelijkheden voor maatschappelijke zorgprojecten?

Terwijl de minuten voorbijvlogen en haar kladblok volstroomde met nieuwe schetsen en berekeningen, merkte Cora dat de rust in haar hoofd was teruggekeerd. Het korte gesprek met Brenda en het lieve berichtje van Bote hadden haar goed gedaan. Welke hobbels er op werkgebied of in de liefde ook te nemen waren: stap voor stap kwam de oplossing er wel.

Ze schrikt even van de beltoon van haar mobiel, ze ziet een onbekend nummer, maar neemt op “Goedemorgen, U spreekt met Cora de Graaf” Na een paar tellen hoort ze “U spreekt met Haagh van de woningcorporatie” . Ja meneer Haagh waarmee kan ik u van dienst zijn?” Mevrouw de Graaf, ik denk dat ik u kan helpen. Er komt namelijk een woning vrij, maar die zou u eerst eens moeten bekijken” Meneer Haagh dat zou heel mooi zijn, maar waar staat de woning als ik vragen mag?”

“Die staat aan het van Hogendorpplein, nummer 14,” antwoordde meneer Haagh aan de andere kant van de lijn. “Het is een ruime bovenwoning met een vrij uitzicht over het plein, een flinke woonkamer en twee slaapkamers. Niet heel modern afgewerkt, maar qua oppervlakte en indeling uitermate geschikt voor iemand met uw oog voor detail.”

Cora veerde op in haar stoel. Het van Hogendorpplein lag op een steenworp afstand van het centrum en de wijk waar ze juist mee bezig was.

“Dat klinkt ontzettend interessant, meneer Haagh,” zei ze, terwijl ze snel de straatnaam op haar kladblok noteerde en er een dikke cirkel omheen zette. “Wanneer zou ik de woning kunnen bezichtigen?”

“Als het u schikt, morgenmiddag om twee uur? Ik ben dan toch in de buurt voor een oplevering, dus dan kan ik u meteen de sleutels laten zien en rondleiden.”

“Morgen om twee uur staat in mijn agenda,” zei Cora meteen. “Hartelijk dank dat u aan mij heeft gedacht!”

Nadat ze de verbinding had verbroken, bleef ze even met een brede glimlach naar haar telefoon staren. Een eigen woning, een fijne plek voor zichzelf dicht bij alles wat haar lief was… Het leek wel alsof opeens alle puzzelstukjes op hun plek begonnen te vallen. Ze kon niet wachten om het nieuws meteen aan Brenda te vertellen. Ze loopt naar beneden en kijkt om de hoek of Brenda geen klant aan het helpen is. Op dat moment was Brenda net aan het afrekenen, maar die ziet Cora om het hoekje kijken. Brenda begeleidt de mevrouw tot aan de winkel deur en komt dan  naar Cora lopen.”Brenda, je wilt het niet geloven. Morgen heb ik een huisbezichtiging goed he”.

Brenda keek haar met grote ogen aan en slaakte een kreetje van blijdschap. “Wat?! Meen je dat nou? Wat fantastisch, Cora!”

Ze pakte Cora bij haar handen vast en kneep er enthousiast in. “Vertel op, waar staat het? Hoe ben je er zo snel aan gekomen?”

“Meneer Haagh van de woningcorporatie belde net,” zei Cora glunderend. “Aan het Van Hogendorpplein! Bovenwoning, lekker ruim en morgen om twee uur mag ik al komen kijken.”

“Het Van Hogendorpplein? Dat is echt een geweldige plek,” zei Brenda, terwijl ze haar armen om Cora heen sloeg voor een stevige knuffel. “Eerst gisteravond die doorbraak met Bote, en nu dit… Het geluk lacht je weer toe, meid! En je gaat er natuurlijk niet alleen naartoe morgen; ik ga gezellig met je mee om de kamerindeling alvast te keuren.”

Cora lachte oplucht. “Als je een paar uur vrij kunt  krijgen,  graag! Ik kan wel een tweede paar kritische ogen gebruiken.”