“Trouwens, als we het over wonen hebben… ik ben thuis, híér woon ik,” zei Bote met een glimlach zodra hij de auto parkeerde.

Toen Cora uitstapte en om zich heen keek, kon ze haar bewondering niet verbergen. “Zo Bote, dit is echt een mooie straat. En wat een prachtig park recht voor de deur!”

Bote liep naar de kofferbak en tilde Cora’s bagage eruit. “En weet je wat het mooiste is van wonen op deze plek? De overburen wonen zo ver weg aan de andere kant van het park dat je nooit last hebt van inkijk.”

Cora keek glunderend naar het groene park, waar op dit uur van de middag hier en daar mensen ontspannen wandelden. “En verderop ligt nog een grote vijverpartij,” voegde Bote eraan toe. “Maar ik denk dat we eerst maar eens naar binnen moeten gaan, vind je niet?”

Binnen in de hal hingen ze hun jassen op. Zodra Bote de deur naar de woonkamer opendeed, kwam een heerlijke geur hen al tegemoet. De geur van verse koffie vulde de ruimte, maar Cora rook nog iets anders.

“Mmm, wat ruikt het hier goed!” zei ze verrast. “Ruik ik nou koek of zo?”

Met een paar trotse ogen keek Bote haar aan. “Zelfgebakken appeltaart! Als het goed is, kan hij over een minuut of vijf uit de oven. Heb je zin in koffie?”

“Had je die al klaar staan dan?” vroeg Cora lachend.

“Cora, ik doe bijna alles op de klok,” antwoordde hij met een knipoog. “Ik denk dat de laatste drup er net doorheen is. Voor mij alleen neem ik meestal een espresso, maar voor ons samen is de pot nu helemaal vol.”

Cora had eerlijk gezegd verwacht dat hij haar bij binnenkomst eerst een stevige knuffel zou geven. Ze liet de koffer staan en liep achter hem aan de keuken in, waar hij net de koffie in wou schenken.

“Bote, kom eens hier,” vroeg ze zachtjes.

Hij draaide zich om en zag haar met open armen op hem afstappen. Cora sloeg haar armen stevig om zijn hals, drukte zich tegen hem aan en fluisterde: “Ik dacht: hij zal me vast wel eerst welkom heten, in plaats van direct aan de koffie te gaan.”

Zijn lach klonk verontschuldigend. “Sorry Cora… Je merkt het misschien niet direct, maar ik was zo ontzettend gespannen. En eerlijk gezegd ben ik dat nog steeds een beetje.”

Cora keek hem liefdevol aan, pakte zijn hoofd voorzichtig tussen haar beide handen en bracht haar lippen naar de zijne. Het werd een lange, warme kus die alle spanning in één klap deed smelten.

Pas toen ze hem langzaam losliet, keek Bote haar stralend aan. Hij sloeg zijn armen om haar taille en zei zacht: “Welkom Cora. Ik ben ontzettend blij dat je er bent, en ik hoop dat we een heel mooi weekend tegemoet gaan.

Toen ze na de warme omhelzing samen aan de eettafel gingen zitten, keek Cora eens rustig om zich heen. Het viel haar meteen op dat de kamer een zekere warmte en sfeer miste. Er hing nauwelijks iets aan de kale wanden, op de vensterbank stond een wat dof kunstbloemstukje en ook de meubels leken losse elementen die niet helemaal op elkaar waren afgestemd. Maar met haar scherpe oog voor inrichting besloot ze er voorlopig verstandig over te zwijgen; ze wilde de sfeer niet verpesten.

Het zelfgemaakte appelgebak dat Bote trots op tafel zette, maakte namelijk alles goed. Het zag er werkelijk prachtig uit en de heerlijke, warme geur die ervan afkwam, deed de smaakpapillen meteen watertanden.

“Zo te zien is die heel goed gelukt, bakker!” zei Cora bewonderend terwijl ze een hap nam.

Bote glunderde. Hij vertelde dat hij vroeger, tijdens zijn studietijd, een tijdje had bijgeklust bij de plaatselijke bakker. Het bakken had hem toen gegrepen, en nog steeds vond hij het af en toe heerlijk om op een vrije dag de keuken in te duiken.

Na de koffie en het heerlijke gebak gaf Cora aan dat ze graag even haar koffer wilde uitpakken. Bote ging haar voor de trap op naar de bovenverdieping. De slaapkamers en de badkamer zagen er allemaal keurig netjes en opgeruimd uit, maar ook hier viel het Cora direct op: het was verzorgd, maar miste net als beneden die huiselijke warmte en persoonlijke touch.

Het uitzicht uit het raam naar het park was prachtig, maar door de invallende schemering werd het zicht langzaam wat minder.

“Als het straks helemaal donker is en de lantaarns in het park branden, vind ik het op z’n mooist,” zei Bote, terwijl hij naast haar bij het raam kwam staan.

Dan kunnen we straks mooi samen het park verkennen, dacht Cora glimlachend, maar ze hield het voor zich. Ze wilde eerst eens rustig afwachten welke plannen Bote voor hun tweeën in gedachten had.

Ze liep naar de kledingkast en ruimde zorgvuldig haar kleding in. Nadat ze beneden samen nog een tweede kop koffie hadden gedronken, stond Bote op.

“Ga je met me mee?” vroeg hij.

Cora keek hem nieuwsgierig aan. “Wat wil je gaan doen?”

“Dat is een verrassing,” antwoordde hij met een geheimzinnige pretletter in zijn ogen. “Doe je jas maar aan, we gaan met de bus naar het centrum.”

Even later wandelden ze arm in arm naar de bushalte. De bus bracht hen in vlot tempo richting het hart van Utrecht. Bij de halte Neude stapten ze uit en wandelden ze de sfeervolle route op naar de Oudegracht. Op de hoek bleef Bote ineens staan. Hij nam Cora’s hand stevig in de zijne.

“Cora, ik weet dat je een liefhebber van lekker eten bent… maar hou je ook van pittig?”

Ze keek hem met een paar vragende ogen aan. “Ja Bote, ik hou wel van pittig. Maar als je het over eten hebt, hangt het er natuurlijk wel een beetje vanaf hoe pittig.”

Bote lachte geheimzinnig en liep verder zonder er nog iets over te zeggen. Pas bij een van de karakteristieke werven nam hij haar mee een smal trapje af, richting het water van de gracht. Onder aan de trap bleef hij staan bij restaurant River Kwai, het bekende Thaise restaurant aan de kade.

“Hier wilde ik heel graag met je naartoe,” zei hij, terwijl hij naar het bord wees. “Maar ze hebben hier gerechten die echt flink scherp kunnen zijn.”

In plaats van te twijfelen, keek Cora hem met een glinstering in haar ogen aan. Zonder iets te zeggen liep ze kordaat op de deur af, duwde hem open en keek om.

“Kom maar,” zei ze uitdagend met een brede glimlach. Bote had echt niet verwacht dat ze zo voortvarend naar binnen zou stappen. Hij haastte zich achter haar aan en zei snel: “Wacht even Cora, ik heb niet gereserveerd! We moeten eerst maar zien of er wel plek is.”

Gelukkig was er op deze drukke vrijdagavond nog net een tafeltje vrij, al moesten ze wel even geduld hebben voordat de bediening hun drankjes bracht en de menukaart overhandigde. Bote bekeek het menu en stelde voor om voor een gevarieerde Thaise rijsttafel te gaan.

“Ik ben heel benieuwd, Bote,” zei Cora verrast. “Ik heb eerlijk gezegd nog nooit echt Thais gegeten.”

“Dan is het een kleine gok,” lachte Bote, “maar we gaan er gewoon voor!”

De zaak zat goed vol en hing vol met een warme, gezellige drukte. Samen bekeken ze het authentieke interieur met de vele gouden Boeddhabeelden en Oosterse decoraties. Bote vertelde dat een kennis van hem het interieur hier wat gedateerd vond, maar dat hij zich daar zelf totaal niet aan stoorde—zolang het eten maar goed was.

Na hun bestelling verstreken de minuten. Ze zaten al bijna twintig minuten te wachten toen Bote wat onrustig op zijn stoel begon te draaien. “Het duurt wel lang, vind ik…” zei hij, terwijl hij zoekend rondkeek.

Cora schoot in de lach en legde geruststellend haar hand op de zijne om hem wat te kalmeren. “Heb je zo’n honger? Of heb je haast? We hebben de hele avond toch nog voor ons, Bote. Geniet gewoon van het moment.”

Niet veel later kwam een vriendelijke Thaise jonge dame aan tafel met het voorgerecht: Poh Pia Thod. De knapperige, gefrituurde loempiaatjes gevuld met kip en rijstvermicelli smaakten Cora prima, al vond ze het niet écht heel speciaal. Bote daarentegen smulde ervan en vond ze juist verrukkelijk.

Cora was vooral benieuwd naar de volgende gang: Tom Yam Koeng, de beroemde pittige garnalensoep met citroengras en galanga (Laos). In tegenstelling tot de vaak wat mildere soepen uit de Chinese keuken, was dit wel heel andere koek. Zeker de eerste hap was even flink wennen voor haar smaakpapillen; de combinatie van fris en pittig schoot meteen door.

Bote keek haar met een geamuseerde blik aan. Maar toen Cora dooreat en tevreden haar allerlaatste lepel leegat, gaf ze hem een ondeugende knipoog.

“Zo, dat valt je niet tegen, hè?” zei Cora trots. Hij klapte zachtjes in zijn handen van plezier—al ging het toch nét iets te hard, gezien de blikken van een paar nieuwsgierige gasten aan het tafeltje naast hen.

Gelukkig hoefde hij niet uit te leggen waarvoor hij had geklapt, maar de blos op zijn wangen kon hij niet onderdrukken. Snel nam hij een slokje van zijn drinken om zijn houding te herstellen.

Niet veel later werd de tafel volgezet met dampende schalen voor het hoofdgerecht. De vriendelijke serveerster bracht Phad Phak (gebakken gemengde groenten) en Neua Phad Sapparod (malse stukjes gebakken rundvlees met ananas in oestersaus). Daarnaast brachten ze de Khieuw Waan Kai, een smaakvolle kippenvleesgerecht in een romige groene curry van kokos met witte en kleine Thaise aubergines. Een flinke schaal met Khaaw Suay, de welriekende Thaise witte rijst, maakte het feestmaal compleet.

Bote keek opgewonden én een tikkeltje bezorgd toe hoe Cora haar bord opschepte. Hij was namelijk enorm benieuwd of ze de groene curry niet te scherp zou vinden. In de menukaart stonden er immers maar liefst vier pepertjes achter het gerecht afgebeeld! Hij had bij het bestellen aan het Thaise meisje gevraagd of het mogelijk was om het bij drie pepertjes te houden, maar zij had slechts lachend haar schouders opgehaald en gezegd: “Ik kan het vragen.”

Cora nam voorzichtig een hap van de groene curry met rijst, proefde aandachtig en keek hem daarna met een glimlach aan. “Lekker! Precies pittig genoeg om te verwarmen, maar heel smaakvol.” Bote haalde opgelucht adem.

Onder het eten nam Cora uitgebreid de tijd om hem te vertellen over het woningbezoek van die middag aan het Van Hogendorpplein. Ze deed enthousiast uit de doeken hoe de inspectie met Brenda was verlopen en hoe ze de onderhandelingen met de heer Haagh en diens assistent had aangepakt. Bote luisterde vol bewondering naar haar kordate optreden over de geschuurde parketvloer, het nieuwe behang en de krachtige argumenten die ze op tafel had gelegd voor het dubbele glas.

“Echt indrukwekkend zoals jij dat aanpakt,” zei Bote trots, terwijl hij nog wat rijst bijschepte. “Die mannen wisten vast niet wat hen overkwam!”

Na het hoofdgerecht sloten ze de maaltijd af met een verrassend Kha Nom Thai, een traditioneel Thais dessert met een fijne balans van zoet en kokos. Met een warme kop Kaa Fae voor Bote en een rustgevende Tjaa voor Cora sloten ze deze smaakvolle en geslaagde avond aan de gracht af.

Cora had niets meer laten horen over de scherpe smaken. Terwijl ze samen over de sfeervol verlichte Oudegracht richting de bushalte wandelden, keek Bote haar met een schuine blik aan en vroeg: “En, heb je voldoende pepertjes gehad vanavond?”

Cora sloeg haar arm om zijn middel en leunde even tegen hem aan. “Bote, dit was echt een verrassing! Eerst is het inderdaad even heet achter in de keel, maar blijkbaar went dat heel snel. Ik heb er enorm van genoten, bedankt.”

Ze bleef staan, draaide zich naar hem toe en sloeg nu beide armen om zijn hals. Bote legde zijn handen op haar heupen en zo bleven ze even midden op straat stilstaan, genietend van de rust en het moment samen.

Bij de bushalte hoefden ze gelukkig niet lang te wachten. De bus richting het Wilhelminapark was al onderweg en binnen een kwartier stapten ze uit in de vertrouwde, rustige straat van Bote.