De maandag begon zoals de meeste dagen, met het vertrouwde ritme van de dag. Maar maandag was de vaste vrije dag van Brenda, en dat betekende dat de eerste uren van de ochtend volledig in het teken stonden van een intiem onderonsje. Onder het genot van een verse kop koffie praatten de dames vertrouwelijk na over precies dé onderwerpen waar ze in het bijzijn van Simon het fijne niet over wilden delen.

Heel openhartig gingen de gesprekken over hun innerlijke gevoelens en over de momenten waarop ze zich volledig hadden overgegeven aan hun lusten.

Brenda zuchtte peinzend en staarde in haar mok. Ze liet doorschemeren dat ze het gevoel had dat Simon in zijn jeugd op dat vlak het een en ander gemist had. Het voelde soms alsof hij nog veel in te halen had, met al zijn onstuimige enthousiasme.

Cora glimlachte herkenbaar en vulde aan over haar eigen avontuur in de auto op de Boslaan. Ze vertelde hoe Bote in eerste instantie wel even over een drempel geholpen moest worden voordat hij zich echt liet gaan. Maar juist die gereserveerdheid kon ze wel waarderen. Bote was geen doordrammer of een haastige streber; hij opende zich voorzichtig en met respect.

Ondanks de duidelijke verschillen tussen de twee mannen, kwamen de vriendinnen tot dezelfde conclusie: als het er op aankwam, waren ze allebei meer dan content met de keuze die ze gemaakt hadden.

Plotseling klonk het signaal van Cora’s telefoon. Ze pakte het toestel op, las het berichtje op het scherm en schoot op hetzelfde moment rechtop uit haar stoel.

“Oei! Ik moet morgen nog een rapport inleveren… Sorry dat ik me even terugtrek, hoor!”

Brenda zwaaide met een verzachtend gebaar naar haar. “Geen probleem, meid. Dan ga ik lekker de keuken in, dan kunnen we tussen de middag meteen eten.”

En zo deed ieder haar eigen ding. Cora’s rapport was gelukkig voor het grootste deel al klaar; alleen de conclusies moesten nog even scherp en gefundeerd worden herschreven. Terwijl haar vingers over het toetsenbord vlogen, begon uit de richting van de keuken de heerlijke geur van bradend vlees de kamer al binnen te dringen.

Brenda pakte het praktisch aan in de keuken. De soep van zondag had ze nog over en met een scheut extra bouillon erbij was dat ruimschoots voldoende voor hen beiden. Terwijl het vlees zachtjes stond te garen op het vuur, begon ze met het bakken van de aardappeltjes en het koken van de groente. Zodra de groente gaar was, gebruikte ze het kookvocht slim als basis voor de saus die ze erbij wilde serveren.

Rond het middaguur schoven ze samen aan tafel. Onder het eten bespraken ze hun plannen voor de middag: ze wilden allebei graag de stad in.

“Ik wil eigenlijk alvast voor wat meubels gaan kijken,” vertelde Cora, terwijl ze een hap van de soep nam. “Als ik morgen akkoord krijg op de woning, kan ik me tenminste alvast een voorstelling maken van hoe ik het in ga richten.”

Maar toen Brenda vroeg in welke specifieke winkels in het centrum ze wilde kijken, kwamen ze tot een ontnuchterende ontdekking. Het leek alsof ze allebei even vergeten waren hoe het winkelaanbod veranderd was: er waren vrijwel geen woonwinkels meer te vinden in de binnenstad. In de hele regio bleek het meubelaanbod te zijn verplaatst naar de grootschalige meubelboulevards aan de rand van de stad.

“Nou, geen probleem,” zei Brenda vastberaden, terwijl ze de borden opstapelde. “Dan pakken we gewoon de fiets, rijden we naar de woonboulevard en lopen we daar gewoon alle zaken plat!”

Onderweg naar de rand van de stad zien ze op afstand twee dienders staan “Moet je daar kijken” , zei Brenda “Simon en Sake. Wel netjes de hand uitsteken hoor, want je weet het maar nooit het zijn en blijven Dienders”. En ondanks dat de geen bocht hoefden te nemen, kwam er toch een hand van Sake omhoog. Ze stopten op het teken “Goedemiddag dames, u behoort hier niet naast elkaar te rijden” Cora keek Simon aan met een paar ogen die vuur spuwden” Iedereen rijdt hier naast elkaar, waarom houden jullie die dan niet aan?” De lach van Simon vertrok even, maar herstelde zich “Mijn collega is vandaag wat baldadig en vraagt veel aandacht, dus Collega wilt u uw excuus wel een s aanbieden” Sake moest er zelf om lachen.

Ze vertelden wat ze van plan waren deze middag.

Het felle herfstzonnetje zorgde voor een frisse wind op de wangen toen Cora en Brenda niet veel later naast elkaar naar de rand van de stad fietsten. Met een stevig tempo koersten ze af op de reusachtige meubelboulevard, waar de grote woonketens en speciaalzaken strak in het gelid stonden opgesteld.

Eenmaal aangekomen stelden ze hun fietsen in de klemmen en begonnen ze aan hun inspectieronde. Ze slenterden door uitgestrekte showrooms, lieten zich proefzittend zakken in diepe hoekbanken, streken over stofstalen en bekeken talloze eethoeken. Cora had haar oog al snel laten vallen op een strakke, maar warme inrichting met natuurlijke materialen — een stijl die precies zou passen bij het stijlvolle en eigentijdse karakter dat ze voor ogen had als haar project morgen groen licht zou krijgen.

“Kijk nu eens,” zei Brenda, terwijl ze met een schuine blik naar een opgestelde hoekbank wees. “Dit is toch precies zo’n bank waar Bote ook moeiteloos op zou passen? Kan hij vrijdag in Utrecht meteen notities maken voor jouw nieuwe interieur.”

Cora schoot in de lach en voelde hoe de herinnering aan het afgelopen weekend weer een lichte warmte op haar wangen bracht. “Laten we eerst morgen maar eens afwachten voor we het hele budget al aan design meubels uitgeven,” antwoordde ze gevat, al liep ze met een brede glimlach verder langs de stijlkamers.

De middag vloog voorbij. Tussen het vergelijken van stijlen, opmeten van eettafels en het maken van snelle foto’s door, vormde de wandeling over de boulevard de ideale afleiding na de drukke ochtend. Tevreden, met een hoofd vol inspiratie én de nodige winkelbrochures in de fietstassen, stappen de twee vriendinnen aan het eind van de middag weer op de fiets naar huis. Cora was er helemaal klaar voor: het rapport lag klaar, de gedachten waren verzameld en de vooruitzichten voor de rest van de week konden niet beter zijn.

“Weer terug thuis aangekomen kreeg Brenda nog een ander idee. “Cora, we kunnen ook nog naar de kringloop! Daar vind je soms van die heel aparte dingen voor de inrichting. En je zult ook nog wel potten en pannen willen hebben, en wat dacht je van een servies en bestek?”

Cora liet zich met een diepe zucht op de bank vallen en sloeg haar armen over de leuning.

“Ja, Brenda, een heel goed idee… maar vandaag echt niet meer,” zei ze lachend, terwijl ze haar schoenen uitkopte. “Wil je wel geloven dat dat geslenter op die boulevard ontzettend vermoeiend is? Mijn voeten doen er zeer van.”

Brenda schoot in de lach en zette de waterkoker alvast aan. “Gelijk heb je. Dan bewaren we de kringloop  wel voor een andere keer. Eerst maar eens een stevige kop thee en de benen omhoog.”

Cora leunde achterover en sloot even haar ogen. Het rapport was de deur uit, het interieur begon vorm te krijgen in haar hoofd, en het vooruitzicht van het komende weekend in Utrecht gaf haar een behaaglijk gevoel van rust. De week was pas net begonnen, maar voor vandaag was het mooi geweest.