
Met een zwaar gerinkel van de wekker ontwaakten de twee. De nacht was, in tegenstelling tot Brenda’s verwachtingen, verrassend goed en rustig verlopen. Simon had zich er blijkbaar overheen gezet, zo dacht ze oplucht bij zichzelf.
Zonder enige aarzeling stapte ze uit bed en sloeg ze Simons ochtendjas om haar schouders. Simon was al wel wakker, maar hing nog in die schemerzone tussen droom en werkelijkheid. Met een stevige pakkerd hielp Brenda hem van dat laatste stukje slaap af.
‘Dat is lekker wakker worden, schat,’ mompelde hij met een schorre ochtendstem en een flauwe glimlach.
‘Als jij je nou wast en aankleedt, maak ik in de tussentijd ons ontbijt klaar,’ zei Brenda terwijl ze het lint van de ochtendjas aantrok.
Een kwartier later stapte Simon frisser en in vol ornaat de keuken binnen. Alles stond al voor hem klaar op tafel. Brenda had niet alleen de yoghurt klaargezet die hij ’s morgens het liefste at, maar had als extraatje ook twee warme boterhammen met roerei voor hem gebakken.
‘Wil je ook nog een broodtrommel mee hebben?’ vroeg ze terwijl ze een kop koffie inschonk.
Simon keek grijnzend naar het gedekte tafeltje. ‘Ik denk niet dat er veel beleg in de koelkast te vinden zal zijn, schat. Daar hadden we dit weekend immers allemaal in Haarlem van moeten genieten en er niet op gerekend thuis iets nodig te hebben.’
Brenda schoot in de lach. ‘Daar heb je een punt. Maar gelukkig kon ik met een paar eieren nog net een redelijke maaltijd voor je in elkaar flansen.’
Simon nam een flinke hap van zijn boterham met roerei en sloot even tevreden zijn ogen. De spanning van de vorige avond leek voor een groot deel opgelost door het gebaar van Brenda en de huiselijke rust in de keuken. Hij bekeek haar in zijn veel te grote ochtendjas, haar haren nog wat in de war van het slapen.
‘Je bent een schat,’ zei hij oprecht, terwijl hij haar bij haar taille pakte en even tegen zich aan trok. ‘Ik weet dat ik gisteravond niet de gezelligste was. Het spijt me. Het is gewoon… het wringt soms tussen het werk en wat we hier samen hebben.’
Brenda legde haar handen op zijn schouders en keek hem liefdevol aan. ‘Ik snap het, Simon. Echt waar. Zorg er nou maar gewoon voor dat je voorzichtig doet vandaag daarginds. Geen gekke dingen, afgesproken?’
‘Afgesproken,’ knikte hij. Hij dronk in één teug zijn koffie leeg, pakt zijn fietssleutels van het aanrecht en gaf haar een afscheidskus. ‘Ik laat iets van me horen zodra ik de kans krijg.’
Op het bureau was het al een drukte van jewelste. Er stonden al verschillende bussen klaar voor het transport naar Den Haag, en de spanning in de ruimten was te snijden. Tijdens de briefing hoorde Simon tot zijn groepsindeling: hij was samen met Bart en Sake ingedeeld om als AE-agent (Aanhoudingseenheid) te opereren.
Omdat ze in burgerkleding moesten werken – zorgvuldig uitgekozen om naadloos aan te sluiten bij de kledingstijl van de demonstranten om zo niet op te vallen – kregen ze een specifieke rol toebedeeld. Een aantal maanden geleden hadden ze hier een intensieve training voor gehad, maar nu moesten ze het geleerde in de praktijk brengen midden tussen de massa.
Hun opdracht was even helder als gevaarlijk. Ze moesten zich mengen in de menigte om de raddraaiers nauwkeurig te observeren en op te sporen. Het ging er niet alleen om beelden vast te leggen van het gooien van zwaar vuurwerk, stenen of molotovcocktails naar de politie, of het plegen van vernielingen en het mishandelen van omstanders. De kern van hun inzet als Aanhoudingseenheid lag bij de sleutelfiguren: de radicale aanstichters die de massa opjutten en de leiding namen bij het uitbreken van rellen. Door juist deze personen op het juiste moment uit te schakelen en op te pakken, konden ze de agressieve dynamiek uit de groep halen voordat het escaleerde.
Simon keek Bart en Sake aan terwijl ze hun spullen nog eens doornamen. De spanning stijgt, maar de knop ging om. ‘Strak blijven kijken, gasten,’ mompelde Simon, terwijl hij de verborgen bodycam op zijn kleding controleerde. ‘We halen de opstokers er tussenuit en zorgen dat iedereen aan het eind van de dag weer heel naar huis gaat.’
In Den Haag werd hun peloton ruim buiten het drukste gebied uitgelaten. In kleine groepjes en op gepaste afstand van elkaar wandelden ze richting het centrum.
Toen ze op het Korte Voorhout aankwamen, stonden er al honderden demonstranten te wachten tot de mars van start zou gaan. De sfeer onder het publiek was vooralsnog gemoedelijk; mensen stonden in groepjes te praten en het leek allemaal rustig te verlopen.
‘Sake, zo lijkt het haast wel een echte vredesdemonstratie,’ fluisterde Simon terwijl hij behendig de menigte scant.
Een collega die vlak bij hen liep, ving het op en boog zich even naar hen toe. ‘Ik denk dat déze mensen ook inderdaad geen kwaad in de zin hebben. Maar wacht maar tot de stoet dadelijk echt gaat lopen. Dan sluit het gespuis vanuit de zijstraten aan en zul je wel merken dat de sfeer omslaat.’
Niet veel later kraakte de portofoon in Simons oorstukje. De posten verderop meldden dat er enkele demonstranten waren gespot met een Prinsenvlag.
‘Weet je wat dat betekent, Sake?’ zei Simon zacht, zonder zijn blik van de stroom mensen af te halen. ‘Die oranje-wit-blauwe vlag werd vroeger door de NSB gebruikt. Tegenwoordig is het een bekend symbool in extreemrechtse kringen. Die gasten zoeken bewust de confrontatie op.’
Via de meldkamer hoorden ze dat zich inmiddels ook op het Plein al tientallen mensen hadden verzameld om te demonstreren. De druk in de stad nam voelbaar toe.
Terwijl ze meelopen in de optocht, mengen Simon, Sake, Bart en zijn maat zich onopvallend tussen de betogers. Af en toe vangen ze een gesprek op of wisselen ze een korte, vriendelijke blik met de mensen direct om hen heen om niet op te vallen. Maar hun taak is helder: ze laten zich doelbewust niet meeslepen door het tempo van de grote massa, maar schuifelen geleidelijk aan steeds verder naar voren in de stoet.
De spanning in hun onderlinge contact via de oortjes groeit naarmate ze naderen tot de kop van de stoet en de plekken waar de eerste risicogroepen zich ophouden. De kalmte op straat voelt inmiddels als erg stil.
Maar het waren niet alleen de mannen van de eenheid die positie innamen. Vanuit de zijstraten zagen ze hier en daar al gasten aansluiten met gezichtsbedekkende kleding. Het waren precies de types voor wie ze waren gewaarschuwd.
Simon laveerde handig door de stroom van mensen en wist een van hen strak in het vizier van zijn verborgen bodycam te krijgen. Een paar keer voelde hij de priemende blik van de gemaskerde man zijn kant op gaan. Simon gaf geen sjoege; met een geoefende onverstoorbaarheid keek hij strak over de man heen, alsof zijn aandacht door een willekeurig spandoek verderop werd getrokken.
Via het oortje kraakte de stem van Bart. Hij gaf door dat hij aan de rechterzijde van de stoet eveneens een verdachte figuur strak in beeld had gebracht.
Veel meer konden ze op dit moment nog niet uitrichten. Het was een kwestie van afwachten en de beelden laten lopen, tot het moment dat het grimmige vermoeden werkelijkheid zou worden en er iets misging.
Op het Malieveld was het inmiddels extreem druk. Terwijl een paar sprekers vanaf het podium de menigte toesprongen en opriepen om de Tweede Kamer te overtuigen van hun angsten, begon het dieper in het publiek te broeien. Er werd luidkeels geschreeuwd om keihard actie te voeren.
Voor iemand het goed en wel in de gaten had, gebeurde precies waar ze zo bang voor waren geweest. De gemaskerde man die Simon eerder al in zijn vizier had gekregen, raakte even verderop in een felle worsteling met een stille ME’er. Zodra de gummi-lat er aan te pas kwam, werd de raddraaier hardhandig in de kraag gegrepen en bliksemsnel afgevoerd. De meeste mensen in het publiek merkten het voorval niet eens op, omdat er rondom het podium op hetzelfde moment ook al een schermutseling uitbrak.
Niet veel later kreeg de Mobiele Eenheid de opdracht om een harde kern van opstokers op te jagen en uit elkaar te drijven. Het peloton van Sake en Simon kreeg via de oortjes een directe order: mengen in die vluchtende groep en waar mogelijk de aanstichters meteen aanhouden.
Vrijwel meteen kwamen ze midden in de chaos terecht, rennend tussen de opgejaagde relschoppers terwijl de ME de druk flink opvoerde.
Geef een reactie