Naar aanleiding van het levendige gesprek met de jager — die eerder was uitgenodigd om zijn visie op de jacht toe te lichten — ontstond er een nieuwe nieuwsgierigheid onder de bezoekers van De Lege Knip. Niet over jagen deze keer, maar over de natuur zelf. Over de vogels, hun gewoontes, hun… gezang en vooral: hun kwetsbaarheid.

Trees had het idee geopperd: “Waarom nodigen we geen boswachter uit voor een excursie? Iemand die ons meeneemt het groen in en vertelt wat we wel en niet moeten doen rondom vogels en hun leefgebied?” Er werd instemmend geknikt aan de leestafel. Jannus voegde er met een glimlach aan toe: “Als we dan maar niet hoeven te rennen als er een specht opduikt.”

Een week later was het zover. Een groepje van vijftien Knippers verzamelde zich bij de achterdeur van De Lege Knip, waar boswachter Ralf hun welkom heette. Met zijn groene pet, verrekijker en wandelstok zag hij eruit alsof hij zo uit een natuurdocumentaire was gestapt.

Tijdens de wandeling leidde Ralf hen langs de rand van het park, door een strook struikgewas en langs een kleine waterplas. Onderweg wees hij op sporen van dassen en het zingende mannetje van de tjiftjaf. Hij vertelde over het verschil tussen tijdelijke doortrekkers en standvogels, over het belang van rust tijdens de broedperiode en waarom het voeren van vogels — hoe lief ook bedoeld — vaak juist verkeerd uitpakt in het voorjaar.

“Als je vogels in deze tijd van het jaar voert,” legde hij uit, “wennen ze aan voedsel op onnatuurlijke plekken. En dat verstoort hun instinct, zeker bij jonge ouders die hun jongen moeten leren zelf te foerageren.”

Trees liep naast Marijke en fluisterde: “Het is eigenlijk net als bij mensen, hè? Te veel zorgen voor een ander, en je maakt ze afhankelijk.”

Na afloop dronken ze koffie in de zon, op een geïmproviseerd bankje bij de rand van het veld. Reineke keek omhoog, waar net een zwaluw cirkelde. “Ik wist niet dat ik daar zó van kon genieten,” zei ze zacht.

Ralf knikte en keek hen allemaal aan: “De natuur begint niet ergens ver weg. Die begint bij kijken, luisteren… en af en toe je mond houden.”

Die middag keerde het groepje terug naar De Lege Knip — stoffige schoenen, volle harten. In de leeshoek werden meteen boeken over vogels uitgestald, en op de prikborden verscheen een nieuw briefje:
“Zondagochtend Vogelwandeling – Alleen kijken, niet voeren. Wel luisteren.”