In De Lege Knip dwaalde een jonge moeder met haar dochtertje langs de kinderboekenkasten. Het meisje droeg een roze trui met glinsterende letters “Droom danseres”, en haar haar zat strak in een knotje, alsof ze net uit de balletschool kwam.

“Hebben jullie iets over ballet?” vroeg de moeder. “Een mooi, meeslepend verhaal. Ze is zes en verslindt alles over dans.”

Trees, die net wat boeken in de kinderhoek herschikte, glimlachte. “Wacht even…” Ze liep naar het plankje ‘Magische verhalen voor kleine dromers’ en trok er een boek met een glanzende kaft uit. Op de voorkant danste een meisje in een blauwe tutu tussen fonkelende sterren. De titel luidde:

Fiolientje en de Gestolen Dans

“Dit is er eentje voor dansertjes met grote dromen en moeilijke gevoelens,” zei Trees. “Over vriendschap, jaloezie en doorzettingsvermogen. Ook een beetje spannend…”

Ze ging zitten en begon zacht voor te lezen:

Fiolientje hield van dansen. Niet een beetje, maar met haar hele hart. Haar kamer lag vol balletschoenen, schetsen van tutu’s en plakbriefjes met de namen van beroemde ballerina’s. Maar als ze danste, struikelden haar voeten soms nog over zichzelf.

Elske, haar beste vriendin, was wél gracieus. Te gracieus, vond Fiolientje op een dag, toen Elske de hoofdrol kreeg in de grote balletvoorstelling van het dorp.

“Waarom zij wel?” siste iets in Fiolientje’s hart.

Die nacht droomde ze van een spiegelzaal vol flonkerend licht. Een mysterieuze ballerina bood haar een wens aan: één keer mocht ze dansen als Elske.

Maar magie vraagt altijd iets terug…

De volgende dag danste Fiolientje als nooit tevoren. Ze zweefde, draaide, sprong – het publiek juichte. Maar Elske zat huilend aan de kant. Haar passen waren weg. Haar kracht verdwenen.

Toen pas voelde Fiolientje wat echt pijn deed: niet haar mislukte passen, maar haar schuld.

En dus deed ze het enige juiste. Ze gaf het talent terug.

Wat ze ervoor terugkreeg? Vriendschap. Eerlijkheid. En een rol in de volgende voorstelling — als tweede zwaan. En dat was precies genoeg.

Het meisje in de roze trui had ademloos geluisterd.

“Ik wil het lezen. Helemaal. Van voor tot achter,” zei ze zacht.

Trees glimlachte. “Dan is het jouw boek voor vandaag.”

De moeder knikte dankbaar. En terwijl ze naar de kassa liepen, draaide het meisje zich nog één keer om.

“Is er ook een boek over een danseres die uit de schaduw stapt en haar eigen licht vindt?”

Trees knipoogde. “Dat is misschien het volgende hoofdstuk van Fiolientje…”