Het was een donderdagavond in augustus, net na een dag waarop de zon zich had verstopt achter een sluier van grijze wolken. In de binnenstad van Tilburg, tussen de gesloten winkels en haastige fietsers, brandde één licht warm en uitnodigend: dat van de Lege Knip. Geen bord buiten, geen muziek binnen. Alleen de geur van verse muntthee, het zachte kraken van houten stoelen, en een handvol mensen die kwamen om te praten — of juist om te luisteren.

Achter de bar stond Trees, zoals altijd. Haar blik scherp, haar stem zacht. Ze schonk thee alsof ze wist wie het nodig had, nog vóór iemand het vroeg. Jannus zat al klaar in zijn vaste stoel bij het raam, met zijn notitieboekje open, maar nog leeg. Hij schreef pas als het gesprek hem raakte — en dat gebeurde meestal pas laat op de avond.

Op een krijtbord bij de ingang had Trees met haar sierlijke handschrift geschreven:

“Zelfvertrouwen hoor je niet altijd. Soms voel je het alleen.”

Binnen zaten twaalf mensen in een kring. Geen tafels ertussen, geen hiërarchie. Noor, die vaker avonden organiseerde, opende met een korte tekst. Geen lezing, geen preek — gewoon zes observaties over mensen die zelfverzekerd zijn zonder het te etaleren. Over het kunnen zeggen van ‘nee’ zonder uitleg. Over het ontvangen van complimenten zonder ze weg te wuiven. Over stilte, oogcontact, en het loslaten van de drang naar bevestiging.

Toen ze klaar was, zei ze:

“Laten we het niet hebben over wat zelfvertrouwen is. Laten we praten over hoe het voelt.”

Trees knikte. Ze zei niets, maar haar aanwezigheid was genoeg.

Daan, een student filosofie, vertelde over een moment in de trein. Hij had een sollicitatie afgewezen omdat het niet goed voelde, ondanks dat het een prestigieuze kans was. Niemand wist ervan. Maar hij voelde zich sterk.

“Het was alsof ik mezelf eindelijk serieus nam,” zei hij.

Els, een gepensioneerde docent, knikte.

“Zelfvertrouwen is soms kiezen voor jezelf, ook als niemand applaudisseert.”

Jannus schreef één woord op in zijn boekje: “Zonder publiek.”

Iemand bekende:

“Als iemand zegt dat ik iets goed heb gedaan, zeg ik altijd: ‘Ach, het stelt niks voor.’ Alsof ik mezelf niet mag geloven.”

Een ander reageerde:

“Misschien zijn we bang dat als we het aannemen, we arrogant lijken.”

Noor vroeg:

“Is het niet juist arrogant om een compliment af te wijzen? Alsof jij beter weet dan de ander wat waardevol is?”

Trees glimlachte. Ze schonk bij. En zei toen:

“Een compliment is een cadeau. Je hoeft het niet te verdienen. Je hoeft het alleen maar aan te nemen.”

Er werd gelachen. Maar ook geknikt. De groep begon te beseffen dat zelfvertrouwen niet betekent dat je jezelf ophemelt — maar dat je jezelf toestaat om te bestaan, zonder je kleiner te maken.

De avond ging dieper. Instagram kwam voorbij. LinkedIn. Succesverhalen van vrienden.

“Ik voel me pas goed als ik zie dat anderen het slechter doen,” zei iemand. “En dat haat ik aan mezelf.”

Niemand veroordeelde. Iemand anders zei:

“Misschien moeten we stoppen met vergelijken, en beginnen met bewonderen.”

Jannus keek op van zijn boekje. Hij herhaalde zacht:

“Beginnen met bewonderen.”

Trees schreef het op een servet en prikte het aan het bord bij de deur.

Tegen elf uur was de kring kleiner geworden. Mensen vertrokken met een knik, een hand, een blik. Geen grootse conclusies, geen manifest. Alleen een gevoel: dat zelfvertrouwen niet altijd luid is. Soms is het een zachte stem die zegt: “Ik mag er zijn.”

En in de Lege Knip, waar Jannus noteert wat niet gezegd wordt en Trees schenkt wat niet gevraagd wordt, was dat genoeg.

Laat me weten of je dit als reeks wilt voortzetten — met Jannus en Trees als vaste figuren in een serie columns over de avonden in de Lege Knip. Ze verdienen het.