Een Winterse Verjaardagsreis

 Het einde van het jaar nadert en we beginnen te mijmeren over het begin van het nieuwe jaar. Goede voornemens? Die hebben we al jaren geleden opgegeven. Wij zeggen altijd: “Het komt zoals het komt.” Er zijn echter twee onderwerpen waar we elk najaar over praten: onze verjaardagen en Carnaval. Onze verjaardagen vallen twee dagen na elkaar, en elk jaar proberen we aan beide te ontsnappen. Soms hebben we geluk en vallen ze in dezelfde periode. Dit jaar helaas niet, dus moesten er keuzes gemaakt worden

Al enkele jaren proberen we een hotel te boeken rond deze dagen. Dit jaar vielen onze verjaardagen en Carnaval echter over een periode van drie weken uiteen. Drie weken weg? Dat kunnen we ons niet veroorloven. Dus besloten we om tijdens onze verjaardagen een hotel te boeken en Carnaval thuis te vieren.

Februari is niet altijd de beste tijd om een hotel te boeken. Bovendien willen we graag iets in de omgeving te beleven hebben, bij voorkeur niet in een grote stad. Na wat onderzoek op internet en bladeren door catalogi, kozen we de Veluwe als onze bestemming. Midden in de natuur vonden we hotel Hoog Soeren, gelegen in Hoog Soeren. Het hotel heeft een sfeervol, warm interieur in oude stijl en een keuken die bekend staat om zijn voortreffelijke gerechten. Hoog Soeren ligt dicht bij Apeldoorn en de Apenheul. We waren jaren geleden al eens in de Apenheul geweest, maar nog nooit in de winter. Ook Paleis het Loo leek ons een interessante bezienswaardigheid. We besloten voor deze locatie te gaan.

Bijna zover, huurden we een goede auto waarin we ons een week lang konden verplaatsen. Zeven jaar geleden verkochten we onze eigen auto omdat die twaalf jaar oud was en reparaties dreigden terwijl we de auto nauwelijks gebruikten. Voor boodschappen pakten we de fiets. We reden jaarlijks meer dan 15.000 km op de fiets en minder dan 5.000 km met de auto. Na een jaar zonder auto besloten we deze levensstijl voort te zetten. Het openbaar vervoer was een prima alternatief voor stedentripjes, en voor enkele dagen was een huurauto een geweldige oplossing.

We kregen een mooie donkere Citroën C3 mee en voelden ons even de trotse eigenaren van deze glimmende wagen. We namen voldoende kleding mee voor een week, rekening houdend met de kou. Alles paste netjes in de kofferbak en op de achterbank. Zo vertrokken we naar onze bestemming, midden in de Veluwe, naar het Kroondomein Het Loo. Onderweg stopten we bij La Place in Stroe aan de A1 voor een kop koffie. We zagen de luchten richting het oosten en dachten dat het weer daar wel eens slecht zou kunnen zijn. Bijna in Hoog Soeren begonnen er sneeuwvlokken uit de lucht te dwarrelen en eenmaal daar lag er al een klein laagje sneeuw.

We bereikten het hotel zonder problemen, meldden ons bij de balie en ontvingen de sleutelkaart van onze kamer. De kamer was een beetje oubollig, maar wel gezellig en met voldoende ruimte. Ook het restaurant was klassiek ingericht, een stijl waarin we ons thuis voelen. En zo begon onze verjaardagsvakantie.

’s Avonds genoten we van een heerlijk viergangenmenu. Het viergangendiner was een ware culinaire ervaring, met zorgvuldig samengestelde gerechten die perfect op elkaar waren afgestemd. Het voorgerecht, gerookte eendenborst met rode wijnstroop en focaccia, bood een heerlijke balans van smaken. De romige bospaddenstoelen soep met kervel als tussengerecht was een smaakvolle opwarmer voor het hoofdgerecht, de malse kalfsoester, die samen met gekruide champignons en rode wijnsaus een voortreffelijke combinatie vormde. De afsluiting met een chocolade crème brûlée, brownie en kersen was de perfecte zoete climax van deze smakelijke avond. Na het eten maakten we in het donker een korte wandeling door de omgeving. Het licht van de lantaarns dat op het witte sneeuwwegdek glinsterde, creëerde een prachtig tafereel. Een echt genietmoment. Die avond keken we nog even naar het nieuws op televisie en kropen daarna onder de wol, waar we snel in slaap vielen.

De volgende ochtend, rond een uur of acht, gingen we weer naar het restaurant voor het ontbijt. Er was een ruim assortiment aan brood, broodjes, beleg en yoghurt. Terwijl we naar buiten keken, zagen we dat het die nacht flink had gesneeuwd. Hoewel we bij onze planning geen rekening hadden gehouden met een pak sneeuw, beschouwden we dit als een geschenk. Hoe vaak heb je de kans om een paar dagen door te brengen in een witte wereld? Hoog Soeren en de omgeving van het kroondomein bleken in deze winterse wereld een absoluut cadeautje te zijn. Zeker op mijn verjaardag een extraatje. Na het ontbijt trokken we snel onze wandelschoenen aan om de omgeving te verkennen. Wat een wereld van mooie witte wandelpaden en besneeuwde bomen. Het voelde alsof we in het buitenland waren. Hier zijn een paar foto’s om een impressie te geven van ons avontuur.

Terug in het hotel genoten we van een stevige lunch, waarna we de omgeving van Hoog Soeren verder verkenden. De sneeuw bleef zachtjes neerdalen, wat de sfeer nog specialer maakte.

Het diner van die avond was een ware culinaire verrassing, met een mooie variëteit aan smaken en texturen. Het voorgerecht, geroosterd brioche met een salade uit de zee en zeewiercrème, was een verfrissende start die perfect samenging met de subtiele heerlijkheid van het zeewier. Vervolgens zorgde de crème basilicum met Parmezaanse kaas voor een heerlijke romigheid, die mooi contrast bood met de daaropvolgende gangen.

Het hoofdgerecht bestond uit een Rouleau van gevogelte, vergezeld van appel, zwarte knoflookjus, zuurkool en aardappelmousseline. Deze combinatie was een prachtige mix van hartig en zoet, met een aangename diepte van smaak door de zwarte knoflook.

Als afsluiting kozen we voor een kaasplankje met vijf verschillende kazen, accompanied met appelstroop en kletsenbrood, wat zorgde voor een perfect balans tussen zout en zoet.

De avond werd stijlvol afgesloten met een glas champagne op de kamer, waardoor het een feestelijke en luxe ervaring werd. Een geweldig diner dat zowel de smaakpapillen als de zintuigen verwende!

De volgende ochtend vierde mijn partner haar verjaardag. Na het ontbijt stapten we de auto in voor een verrassingsuitstapje. Na ongeveer een uur rijden arriveerden we op onze bestemming: Het Rode Koper in Leuvenum. Dit hotel heeft voor mij een speciale betekenis, want het was de plek waar ik in 1965 drie maanden stage gelopen heb in de keuken. Destijds werd het hotel nog geleid door een Friese directie uit Bolsward. Het is nu 60 jaar geleden en ik was natuurlijk nieuwsgierig naar hoe het er inmiddels uitzag en of er veel veranderd was.

Normaal gesproken zou ik niet snel kiezen voor een hotel als dit, vooral niet voor een overnachting; de prijzen zijn hier ongeveer vier keer zo hoog als bij ons verblijf in Hoog Soeren. Een nacht, inclusief diner en ontbijt, kost bij Het Rode Koper al snel vanaf 350 euro per persoon. Mijn keuze om hierheen te gaan had te maken met een paar vrienden die graag wilden stoefen over hun luxe overnachtingen, terwijl ze wisten dat ik niet zo van dat “Bla Bla” houd.

We hebben daar een eenvoudige lunch genoten, vergezeld van cappuccino, en hebben ook veel documentatiemateriaal verzameld, alsof we een week op vakantie waren. Ik moet zeggen dat de entourage van Het Rode Koper nog steeds heel bijzonder is. Midden in de bossen, met prachtige Engelse tuinen rondom het hotel, en nu bovendien tennisbanen en een zwembad. De zeven paardenboxen zijn er nog steeds, en inmiddels hebben ze ook een manege.

Die avond genoten we van een verfijnd diner dat begon met een heerlijke wildpaté, geserveerd met rodeportstroop en cranberrycompote. De combinatie van smaken was een prachtige inleiding tot de hoofdgang. Vervolgens kregen we een proeverij van wild, met zowel wildstoof als hertenbiefstuk, vergezeld van romige aardappelpuree en stoofpeer. Deze gerechten waren goed op elkaar afgestemd, met een perfecte balans tussen hartig en zoet.

Als afsluiter kozen we voor het stroopwafelijs met salted caramel, wat een verrassende en smakelijke finale bood aan de maaltijd. De rijke smaken van het ijs en de zoute karamel zorgden voor een waar feest voor de zintuigen. In de gezellige drukte van het hotel sloten we de avond lachend af met een laatste kop koffie, wat de perfectie van de avond compleet maakte. Het was een memorabele ervaring vol heerlijke gerechten en fijne momenten samen!

Op de vierde dag van onze trip stond een bezoek aan de Apenheul op de planning. De lucht was helder en blauw, een aangename verrassing, want de laatste keer dat we er waren, regende het de hele dag. Natte apen bekijken is toch net iets minder charmant dan een zonnige dag tussen de speelse primaten. Maar toen we na het ontbijt nog even de openingstijden checkten, kwamen we voor een onaangename verrassing te staan: de Apenheul ging pas half maart weer open. Een flinke misrekening, maar we lieten ons niet uit het veld slaan. Van vrienden hadden we gehoord over de prachtige wandelroutes in de omgeving van Kootwijk, met name het Kootwijkerzand en de uitkijktoren.

 Een flinke misrekening, maar we lieten ons niet uit het veld slaan. Van vrienden hadden we gehoord over de prachtige wandelroutes in de omgeving van Kootwijk, met name het Kootwijkerzand en de uitkijktoren. Zeker met een kans op sneeuw leek dat een veelbelovend alternatief. Dus trokken we snel onze wandelschoenen aan en zetten koers naar Kootwijk.

Het startpunt van onze route lag in Uddel, op zich niet ver, maar met een geplande wandeling van ruim 18 kilometer leek het ons verstandig om toch maar met de auto te gaan. Toen we rond negen uur arriveerden, lag er een dik pak sneeuw—precies waar ik op had gehoopt. De boswachterspad-route was goed aangegeven met oranje paaltjes en samen met onze papieren routebeschrijving was het pad eenvoudig te volgen.

De wandeling voerde ons door een betoverend winterlandschap. Op verschillende momenten zochten we een bankje op om even uit te rusten en te genieten van de stille, witte wereld om ons heen. Op een van die rustmomenten gebeurde er iets bijzonders: op korte afstand zagen we een klapekster. Een vogel die ik nog nooit in onze omgeving had gespot. Wat een prachtige verschijning! Minutenlang konden we hem observeren, alsof hij ons een exclusieve voorstelling gaf.

Maar de tijd tikte door en we wilden voor het invallen van de schemering weer bij de auto zijn. Halverwege de route namen we een pauze op een plek met een adembenemend uitzicht en genoten we van onze meegenomen lunch. Tegen drie uur hadden we nog vier kilometer te gaan, en toen begonnen de benen het te voelen. Het laatste stuk leek langer te duren dan gepland, maar net voor vijven bereikten we de auto, precies op tijd voordat het écht donker werd.

Terug in het hotel wachtte een welverdiende warme douche. Na zo’n winterse tocht hadden we stevige trek, en we waren benieuwd wat het diner die avond in petto had. Eén ding was zeker: deze dag, onverwachts anders dan gepland, was een absolute voltreffer.

Aan tafel geschoven kregen we de menukaart voor ons. Na een dag vol frisse winterlucht en kilometers door de sneeuw hadden we zin in een goed diner. Als voorgerecht kozen we de eendenborst met knolselderij en blauwe bessenjus. De combinatie van de sappige, licht rokerige eend met het zoete van de blauwe bessen en de aardse tonen van knolselderij zorgde voor een mooie balans tussen hartig en fris. Een smaakvolle start die meteen de toon zette voor de rest van de avond.

Voor het hoofdgerecht viel onze keuze op de wilde zwijnrug met bospaddenstoelensaus, geserveerd met geroosterde groenten en romige aardappelpuree. De wildzwijnrug was perfect bereid: mals en sappig, met een subtiele wildsmaak die prachtig samenging met de diepe, aardse tonen van de paddenstoelen. Elke hap was een ode aan het bos, waarin de herfstachtige smaken elkaar versterkten. Om deze rijke gerechten te begeleiden, kozen we een Château Hourtou Côtes de Bourg, een stevige rode Bordeaux. Een volle, krachtige wijn die uitstekend paste bij het wild, al vond ik hem nét iets te intens. Soms is een iets lichtere wijn prettiger, maar de combinatie was desondanks goed in balans.

Bij het dessert was de keuze wat beperkter, maar de opties waren zeker niet alledaags. Onze nieuwsgierigheid werd gewekt door de Frozen Progrès 6.5, een hazelnootschuimgebakje met slagroom uit de patisserie. Daarbij namen we een Amaretto Latte, om de avond zoet en warm af te sluiten. Het gebakje was niet verkeerd—knapperig en luchtig tegelijk—maar eerlijk is eerlijk, het kon niet tippen aan de progrès die we in Tilburg bij Bakkerij van Erven halen. De Amaretto Latte daarentegen maakte veel goed, met zijn zachte amandelaroma dat perfect samensmolt met de romige koffie.

Zo sloten we deze dag af, een dag die onverwacht een andere wending had gekregen, maar daardoor misschien juist wel extra bijzonder was geworden. De kou, de sneeuw, de prachtige wandeling en de culinaire afsluiting maakten het een dag om te koesteren. En eenmaal in bed, met vermoeide benen en een tevreden gevoel, was het dan ook geen enkele moeite om in een diepe, droomloze slaap te vallen.

De volgende ochtend namen we rustig de tijd om onze koffers in te pakken. Het was de dag waarop onze vakantie ten einde liep, en zoals altijd voelde afscheid nemen een beetje weemoedig. We lieten het echter niet onze stemming drukken en genoten nog uitgebreid van het ontbijt—alsof we de laatste momenten van onze trip net iets langer wilden laten duren. Voor onderweg maakten we een lunchpakket klaar, zodat we zonder haast aan onze terugreis konden beginnen.

Na het afhandelen van de financiële formaliteiten en een vriendelijk afscheid van het hotelpersoneel, stapten we in de auto en lieten we onze tijdelijke uitvalsbasis achter ons. De route die we terugnamen was anders dan de heenweg, en al na zo’n dertig kilometer merkten we hoe de sneeuwval steeds minder werd. Even later was er van de winterse wereld waarin we gewandeld hadden helemaal niets meer te zien—alsof we een ander seizoen binnenreden.

We kozen ervoor om via Lunteren en Ede naar Kesteren te rijden, en vervolgens richting Tiel. In Tiel maakten we nog een tussenstop bij onze vaste herenkledingzaak, waar we altijd kunnen rekenen op kwaliteit en vakmanschap. Het voelde bijna als een ritueel om hier nog even langs te gaan voordat we écht naar huis reden.

Op een terras in het centrum genoten we van een kop koffie, als een laatste rustmoment voordat we het laatste stuk van onze reis aanvaardden. En toen we uiteindelijk thuis aankwamen en elkaar even aankeken, wisten we dat we allebei hetzelfde dachten: Oost, west, thuis best.