Het was niet de eerste keer dat we een paar weken richting de Algarve trokken om vakantie te vieren. Eerder hadden we vooral de oostkant verkend, dicht bij de Spaanse grens, waar de landschappen zachter leken en de dorpen hun geheimen fluisterden.

Deze keer begon onze reis in Faro. Zodra we landden, konden we direct met de bus van de reisorganisatie doorreizen naar onze bestemming. In de late namiddag arriveerden we in Praya de Rocha, waar de zon zich als een gouden sluier over de rotsen legde. De geur van dennen vermengde zich met zilte zeelucht, en ergens in de verte klonk het zachte gerinkel van glazen op een esplanada. Het voelde alsof de tijd hier een ander ritme kende—langzamer, vriendelijker, alsof hij ons uitnodigde om even niets te moeten.

Ons gehuurde appartement was bescheiden van formaat, maar het terras bood een adembenemend uitzicht op de zee. Het lag net buiten het drukke centrum, met voldoende winkels in de buurt voor de dagelijkse boodschappen. Na het uitpakken en installeren, trokken we eropuit om het dorp en zijn centrum te verkennen. In een van de vele restaurantjes genoten we van een heerlijke maaltijd, eenvoudig maar vol smaak. Daarna sloten we de dag af, moe maar voldaan, na een lange reis die ons langzaam uit het alledaagse had losgeweekt.

Onze eerste wandeling leidde ons langs de pier en vervolgens langs het strand, waar de rotsformatie Pedra da Agulha als een wachttoren uit de zee rees. Een lokale visser vertelde ons dat de rots volgens de overlevering ooit een versteende zeemeermin was, die wacht op de terugkeer van haar geliefde. We glimlachten, maar toen we haar silhouet zagen tegen de ondergaande zon, zwegen we even. Sommige verhalen hoef je niet te geloven om ze te voelen.

Op mijn vakanties neem ik altijd mijn camera met lenzen mee, want je weet nooit wat voor moois je op de gevoelige plaat kunt zetten. Die morgen liep ik met mijn 500mm toeter en al snel zag ik dat de mensen die me daar zagen lopen zich op de buik omdraaiden. Het was wel komisch om te zien hoe men reageerde, terwijl ik zeker geen zonnende mensen op de foto zou zetten, maar dat wisten zij dus niet.

’s Avonds belandden we in een klein restaurant waar de sardines verser waren dan onze plannen. De eigenaar, een voormalige leraar filosofie, serveerde niet alleen eten maar ook vragen: “Wat is rust, als je hem niet kunt benoemen?” We lachten, discussieerden, en eindigden de avond dansend op een geïmproviseerde samba tussen de tafels.

Na dagen van rustige wandelingen langs de kust, waar de zee ons telkens weer haar eindeloze gedachten toewierp, besloten we dat het tijd was om het stille ritme te doorbreken. Albufeira riep – niet met fluisteringen, maar met een levendig geroezemoes dat uit haar steegjes opsteeg, alsof de stad ons met open armen wenkte.

We dwaalden door het oude centrum, waar witgekalkte huizen zich verdrongen langs steile straatjes. Elk balkon vertelde zijn eigen verhaal: een oude vrouw die zorgvuldig haar basilicum besproeide, een kat die ons aankeek met de onverstoorbare blik van een wijze. De lucht rook naar zee, koffie en iets zoets dat we niet konden thuisbrengen.

In een klein café bestelden we bica. De kopjes waren klein, maar de smaak immens. Buiten stond een straatmuzikant. Hij zong Fado alsof hij ons hart zachtjes openbrak en het daarna weer hechtte, met elke noot een hechtdraad. We zwegen en luisterden, alsof stilte de enige juiste manier was om te antwoorden.

Toen we de haven bereikten, veranderde de sfeer. Daar lagen rijen glanzende jachten, zonnehoeden die met de wind meewiegden en toeristen die in allerlei talen hun verwondering uitdrukten. Maar te midden van die ordelijke luxe lag een houten schip dat eruitzag alsof het rechtstreeks uit een ander tijdperk was aangemeerd. Half piratenboot, half theaterdecor – een podium op golven.

De bemanning stond op het dek, in sjerpen en laarzen, met een glimlach die ons tegelijk uitdaagde en uitnodigde. Hun ogen spraken van ernst én spel, alsof ze wisten dat reizen meer is dan verplaatsen: het is het binnenstappen van een verhaal.

En dus deden we wat onvermijdelijk leek. We gingen aan boord.

Zodra het houten schip de haven van Albufeira verliet, veranderde de wereld. De rumoerige kade verdween achter ons en de zee nam het over met haar glinsterende beloftes. De kapitein, een man met een zonnebril en een ooglap die nét iets te perfect leek te passen, nam ons mee in een verhaal. Hij sprak over smokkelroutes die als geheime aders door de oceaan liepen, over grotten waar ooit schatten zouden zijn verborgen, en over een zeemeermin die verliefd werd op een piraat met een filosofische inborst.

We voeren langs kliffen die als wachters uit de zee oprezen. Het water kleurde diepblauw, dan smaragdgroen, en in de grotten brak het licht in duizend stukjes, alsof we door een levende kathedraal voeren. Net toen de stilte ons bijna heilig voorkwam, dook er plotseling een ander schip op. Een overval! Het was een toneelstuk op zee – bemanning tegenover bemanning, met sabels die in het zonlicht schitterden en waterpistolen die ons in gelach deden uitbarsten.

Op het dek, met de zon brandend op onze gezichten en de wind die onze haren door elkaar joeg, waren we geen toeristen meer. We werden personages in een verhaal dat groter leek dan wijzelf. Het spel vervaagde de grens tussen werkelijkheid en verbeelding.

Toen de kapitein ons vroeg: “En, wat zou jij stelen als je een piraat was?”, viel er een korte stilte. Iemand antwoordde zacht, bijna plechtig: “Tijd. En misschien een goed verhaal.”

En op dat moment wisten we dat precies dát ons al was overkomen.

_{^{Toen we weer voet aan wal zetten, voelde Albufeira niet langer alleen als een stad, maar als een scène. Een decor waarin we mochten spelen, lachen en verdwalen. Misschien is dat precies wat reizen soms moet zijn: een uitnodiging om jezelf even opnieuw uit te vinden — met een ooglap, een glimlach en een goed verhaal in je zak.}}

………

De ooievaars van Faro – Wachters van stilte. We dachten Faro al te kennen: een stad van stilte, steegjes en stenen. Maar toen we terugkeerden, zagen we iets dat we eerder over het hoofd hadden gezien. Boven elk dak, op oude gebouwen, zelfs op verkeersborden: ooievaars. Niet één of twee, maar tientallen. Alsof Faro zelf was uitgegroeid tot een broedplaats van verhalen.

Ze stonden daar hoog en statig in hun nesten, gebouwd uit takken en flarden plastic. Soms keken ze naar beneden, alsof zij óns observeerden. Soms klapperden ze met hun snavels: een ritmisch geluid, bijna een protest tegen de haast van de wereld. Iemand zei zacht: “Zij zijn de echte bewoners van Faro. Wij zijn slechts passanten.” En op dat moment voelden we dat het klopte.

Op het plein voor de kathedraal stond een nest op een lantaarnpaal, zo perfect uitgebalanceerd dat het haast kunst leek. Een kind wees omhoog en riep: “Kijk, een ooievaar met uitzicht!” We lachten, maar het lachen ging over in ontzag. Deze vogels bewoonden Faro met een vanzelfsprekendheid die wij nog moesten leren.

Later, in een café met uitzicht op de oude stadsmuur, spraken we met een lokale bioloog. Hij vertelde dat de ooievaars vroeger alleen in de lente kwamen, maar nu het hele jaar bleven. “Ze hebben Faro gekozen,” zei hij. “Misschien omdat hier de tijd niet jaagt.”

We vroegen hem wat dat betekende. Hij glimlachte en antwoordde: “In Faro zijn zelfs de vogels filosofisch.”

Op zaterdagochtend reden we richting Loulé, een stad die al vroeg begon te gonzen. De lucht was nog koel, maar de straten vulden zich al met stemmen, geuren en beweging. We lieten ons meevoeren door de stroom richting het hart van de stad, waar de beroemde gipsymarkt zich uitstrekte als een tapijt van verhalen.

De mercado cigano was allesbehalve bescheiden. Tussen de kraampjes ontvouwde zich een bonte mix: handgemaakte sieraden die schitterden in het ochtendlicht, leren tassen die naar ambacht roken, kleurrijke doeken die als vlaggen wapperden, retro vinylplaten die zachtjes herinneringen fluisterden, keramiek dat de aarde een stem gaf, en kleding die varieerde van flamenco-achtig tot carnavalesk.

De verkopers riepen hun koopwaar aan met een flair die deed denken aan toneelspel – een mengeling van charme, overtuiging en humor. Een vrouw die tapijten verkocht, legde uit dat elk patroon een verhaal droeg. “Dit is voor wie zijn huis wil laten praten,” zei ze. We kochten er geen, maar de gedachte bleef hangen.

Bargaining was hier geen bijzaak, maar een ritueel. We waagden ons aan een onderhandeling over een aantal overhemden.

De verkoper keek ons onderzoekend aan, liet een stilte vallen en glimlachte toen: “Voor jou, een prijs met zonlicht.” We pingelden door, dreigden weg te lopen, en precies toen kregen we ons geluksmoment: een handdruk, een glimlach, een verhaal – en de overhemden die ik ’s zomers nog steeds draag.

Tussen de kraampjes ontdekten we een voedselbusje dat churros verkocht, dampend en knapperig. We aten ze met versgeperst sinaasappelsap van lokale vruchten, geperst waar we bij stonden. Het was geen culinaire hoogstand, maar het smaakte naar markt: zoet, warm en een beetje plakkerig.

Aan het eind van de ochtend liepen we verder, onze tassen gevuld met kleine vondsten en onze camera vol met foto’s. Maar het mooiste souvenir was misschien wel de herinnering aan een markt die zong – en aan een stad waar de tijd, al was het maar even, stil leek te staan.

De gipsymarkt in Loulé was geen plek om snel iets te kopen. Het was een plek om te dwalen, te luisteren, te lachen, en misschien iets te vinden wat je niet zocht. Een armband. Een tapijt. Een verhaal. Of gewoon het gevoel dat handel, in zijn meest eenvoudige vorm, ook een ontmoeting tussen mensen is.

Op onze laatste dag volgden we een kustpad dat zich slingerde tussen rotsen en dennen. Geen woorden, alleen voetstappen en wind. Op een klif vonden we een verlaten bankje met een inscriptie: “Hier zat ik, en begreep niets. En dat was genoeg.” We bleven daar lang zitten.

Praya de Rocha gaf ons geen spektakel, maar iets beters: ruimte. Ruimte om te verdwalen, te luisteren, te lachen en te zwijgen. Het was geen vakantie in de klassieke zin, maar een ontmoeting met een plek die zichzelf niet opdringt, maar uitnodigt. En misschien is dat wel het mooiste wat een plek kan doen.