In de schaduw van de nacht, terwijl de sterren stil het licht van de maan weerkaatsten, wandelde ik door de stille straten van mijn gedachten. De straten waren verlicht door de flonkerende lichten van herinneringen die in de verte glinsterden. Soms kwam er een droom voorbij, een vluchtig beeld dat voorbijging zonder dat ik het kon vangen; andere keren had ik het gevoel dat ik een verhaal vertelde, een verhaal vol leven en betekenis. Maar deze nacht was anders. Deze nacht ging de droom verder dan alleen de flarden die zo vaak mijn geest vulden.

Ik bevond me in mijn slagerij, de plek die een integraal deel van mijn leven was geweest. Het was een eerbetoon aan vakmanschap en traditie, waar de geur van vers vlees en gekruide worsten de lucht vulde met zijn uitnodigende aroma. Ik herinnerde me de samenwerking met lokale boeren, het schudden van handen op de vochtige velden, de onderlinge band die niet alleen een zakelijke relatie was, maar een verbinding van harten en zielen. Trots overviel me telkens als ik hun producten met liefde en zorg in mijn winkel presenteerde.

Achter de toonbank stond ik, glimlachend, omringd door kleurige verpakkingen en levendige klanten. De deurbel rinkelde – een symfonie van verwelkoming die altijd een warme gloed in mijn hart teweegbracht. Klanten kwamen niet alleen voor het vlees; ze kwamen ook voor de gesprekken, de lachen en de verhalen die ons verbond. Mijn handen stonden niet alleen in contact met vlees, maar ook met mensen, met hun levens, hun vreugde en hun zorgen. De winkelmeisjes die naast me stonden, straalden dezelfde warmte uit, en samen creëerden we een sfeer waarin iedereen zich welkom voelde.

De droom was een levendige herinnering aan de invulling die ik aan mijn leven gaf. Het ritmische tikken van mijn mes vulde de ruimte, terwijl de stemmen om me heen een harmonie vormden die de dagen vulden met betekenis. Maar net als het mooiste muziekstuk, werd het plotseling verstoord. Een vreemde ruis klonk door mijn heerlijke illusie heen, een onmiskenbaar teken dat de realiteit zich weer aandiende. Langzaam vervaagde de warme gloed van de winkel, de gelach en het geroezemoes met elke seconde meer, totdat alleen nog het gewicht van spijt in mijn handen bleef hangen.

Toen opende ik mijn ogen, en de kamer viel langzaam terug in zicht. Het plafond van mijn slaapkamer was alles wat ik nu had; de droom was slechts een echo, een warme herinnering aan wat ooit was. Terwijl de zachte ochtendzon zijn stralen over de vloer verspreidde, kon ik niet anders dan glimlachen. Ja, deze droom herinnerde me eraan wie ik ooit geweest was en hoe ik de wereld zag door de lens van passie en toewijding.

Ik realiseerde me dat dromen niet altijd bedoeld zijn om gerealiseerd te worden; soms zijn ze simpelweg reflecties van wie we zijn en wat we hebben meegemaakt. Dromen van vroeger kunnen ons vertellen over de successen die we boekten en de problemen waarmee we worstelden. Ze zijn als oude vrienden die ons uitnodigen om opnieuw contact te maken met onze diepste verlangens en herinneringen. Deze nacht, deze droom, was een boodschap van mijn ziel – een herinnering dat zelfs als de tijd voorbij gaat, de essentie van wie ik was, altijd bij me zal blijven. En met die gedachte omarmde ik de dag die voor me lag, vol nieuwe mogelijkheden, gefundeerd op de liefde en de ervaring die ik met me meedroeg.