In de paar dagen na kerst hing er een merkwaardige rust over De Lege Knip. De deuren waren op 27 en 28 december bewust gesloten gehouden — een zeldzaamheid die bijna voelde als een experiment. Het briefje op de deur, in Trees’ ronde handschrift, luidde: “Even dicht. Even ademhalen.”

Binnen was het donker, de stoelen stonden keurig op hun plek, en de geur van koffie was eindelijk eens niet aanwezig. Maar die stilte was bedrieglijk. Want terwijl het gebouw sliep, leefde het hart van De Lege Knip ergens anders.

Trees had het kantoor omgetoverd tot een soort winterse commandokamer. De kerstboom stond nog te glimmen in de hoek, maar de tafel was inmiddels bezet door notitieblokken, pennen, een schaal met overgebleven kerstkransjes en een thermoskan die al drie keer was bijgevuld.

Het was een bijzonder gezicht: vier mensen die in twee dagen tijd werelden hadden bezocht die niet verder uit elkaar konden liggen. De dynamiek aan tafel was onmiddellijk voelbaar; de nuchtere aanpak van de kringloopwinkel werd nu vermengd met de glans van een kasteel en de vrolijke chaos van een circus.

Jannus zat breeduit op zijn stoel, zijn gezicht nog steeds getekend door de gezonde blos van de buitenlucht in Etten-Leur. Met grote gebaren en een bulderende lach die de kamer vulde, deed hij verslag van hun middag in de circustent.

“Je had het moeten zien, Harrie!” riep hij uit, terwijl hij Gerda een ondeugende knipoog gaf. “Die Chico de Clown stapte zó de piste uit, recht op Gerda af. Hij gaf haar een roos alsof hij de grootste charmeur van Europa was.” Hij speelde de verontwaardiging op een komische manier na. “Ik gaf ruiterlijk toe dat ik jaloers was, maar toen die clown haar ook nog eens extra stevig vastpakte… nou, ik dacht dat ik het niet meer had!” Gerda lachte mee en hield de gedroogde roos, die ze als een kostbaar souvenir had meegenomen, even omhoog.

Trees op haar beurt zat kaarsrecht, haar ogen fonkelend van de indrukken die ze had opgedaan. Bij haar was het geen slapstick, maar pure romantiek die de boventoon voerde. “Het was als een droom,” vertelde ze met een zachte, bijna dromerige stem.

Ze beschreef de ‘Sisi-trap’ op het slot met zoveel detail dat de anderen hem bijna voor zich konden zien: het marmer dat glansde onder de kroonluchters, de zware loper die elke stap dempte, en de overweldigende hoogte van de hal. “Als je daar naar boven loopt, voel je je geen Trees van de kringloop meer, maar een gravin. Harrie was de perfecte gastheer; hij paste daar zo natuurlijk, alsof hij nooit anders had gedaan.” Harrie glimlachte bescheiden en legde zijn hand op die van Trees, een gebaar dat niet onopgemerkt bleef door de anderen.

Het was een prachtig moment van reflectie. De anekdotes vlogen over en weer: de eenvoud van de popcorn en het zaagsel tegenover de kristallen glazen en de antieke wandkleden. Toch was er een gemene deler: de verbinding. Of het nu door een lach van een clown kwam of door de statige pracht van een kasteel, alle vier voelden ze dat deze kerstdagen een nieuw fundament onder hun vriendschap — en hun liefde — hadden gelegd.

Naarmate de middag vorderde en de eerste anekdotes waren uitgewisseld, veranderde de toon langzaam. De “luchtige” verhalen maakten plaats voor een diepere blik vooruit. De warmte van het samenzijn vormde de perfecte voedingsbodem voor de serieuze plannen die ze voor De Lege Knip in petto hadden. Het was tijd om de romantiek van de afgelopen dagen om te zetten in de visie van morgen.

Maar naarmate de middag vorderde, verschoof de toon. Met Gerda en Harrie aan tafel was er plotseling een enorme hoeveelheid financieel-economische denkkracht aanwezig. De nuchtere ervaring van Jannus en Trees werd aangevuld met strategisch inzicht.

“Als we echt willen groeien en de samenwerking met de burgemeester en de gemeenteraad willen verstevigen, moet de winkel een transformatie ondergaan,” stelde Gerda vast, terwijl ze een schets van het oude schoolgebouw op tafel legde.

Het grootste struikelblok waren de muren van de oude klaslokalen. Ze boden weliswaar structuur, maar belemmerden het zicht en de natuurlijke stroom van klanten. Het viertal was het erover eens:

Openheid waar het kan: De meeste tussenwanden moesten eruit. Een open vloerplan zou niet alleen de verkoop stimuleren, maar ook de sociale functie van de winkel vergroten. Het moest een ontmoetingsplek worden, een “huiskamer van de wijk”.

Focus waar het moet: Sommige ruimtes moesten juist besloten blijven. Het elektronica reparatiecentrum, dat Piet met zoveel passie aan het opzetten was, had rust en veiligheid nodig. Dat gold ook voor de fietsenwerkplaats en het naaiatelier. Dit waren de plekken van ambacht en concentratie.

Harrie, die gewend was aan het onderhoud van een monumentaal slot, keek kritisch naar de tekening. “We kunnen niet zomaar muren wegslaan in zo’n oud pand. Ik ken een uitstekend bouwkundig bureau dat kan beoordelen welke muren dragend zijn en waar we eventueel met stalen balken kunnen werken om die openheid te creëren.”

Trees knikte enthousiast. “Als we dit plan aan de gemeente presenteren, laten we zien dat we niet zomaar een kringloop zijn, maar een professionele organisatie die investeert in de lokale economie en duurzaamheid. Met jullie financiële achtergrond kunnen we een sluitende businesscase maken.”

Terwijl de plannen voor de verbouwing vorm kregen, werd er ook vooruitgeblikt naar de aanstaande Oudejaarsavond. De bijeenkomst om acht uur in de winkel met de hele ploeg — van Dilan en de Zusters tot de nieuwste vrijwilligers — zou het perfecte moment zijn om de saamhorigheid te vieren, nog voordat de grote vuurwerkshow op het plein het startsein zou geven voor dit ambitieuze nieuwe jaar.

De middag liep langzaam ten einde en de schaduwen in de kamer van Trees werden langer, maar de sfeer aan tafel was nog nooit zo krachtig geweest. De lachbuien om Chico de clown en de dromerige verhalen over de Sisi-trap maakten plaats voor een moment van diepe ernst en verbondenheid. Het viertal besefte dat ze aan de vooravond stonden van iets dat veel groter was dan zijzelf.

Met de economische inzichten van Gerda en Harrie op zak, en de tomeloze inzet van de hele ploeg – van Dilan tot de Zusters – lag er een plan dat de muren van de oude school letterlijk en figuurlijk zou doorbreken. De ‘hokjesgeest’ van de klaslokalen zou plaatsmaken voor een open, transparante wereld waar reparatie, ambacht en handel hand in hand zouden gaan.

Jannus stond op en keek zijn vrienden een voor een aan. Hij pakte zijn glas, waarin het licht van de kerstboom glinsterde, en hief het traag omhoog. De gesprekken verstomden.

“Vrienden,” begon hij met een stem die trilde van overtuiging, “onze wens voor het nieuwe jaar is helder. We gaan van De Lege Knip een plek maken die nergens anders bestaat: een moderne, open haven die de brug slaat tussen eerlijke commercie en oprechte maatschappelijke zorg.”

Hij keek naar de schetsen op tafel, naar de roos van Gerda en naar de stralende ogen van Trees.

“We gaan niet alleen spullen recyclen,” zei Jannus krachtig, terwijl de glazen in de lucht elkaar vonden, “we gaan een hele gemeenschap een nieuw fundament geven.”

Op die woorden werd gedronken. Het was meer dan een toost; het was een belofte aan het dorp, aan de vrijwilligers en aan de toekomst. Terwijl de laatste dagen van het jaar wegtikten, was het fundament voor 2026 al onverwoestbaar gelegd.