De klokken van de nabijgelegen kerk sloegen middernacht, hun galm doorbrak de winterse stilte van het begijnhofje. Achter de authentieke gevels van hun kleine huisjes, naast elkaar gelegen, vierden zuster Justina en zuster Josephine de stilste, maar ook de meest betekenisvolle dagen van het jaar: Kerst. Ze waren dan wel geen nonnen meer in de strikte zin van het woord, maar de gelofte die ze ooit hadden afgelegd, diep in hun hart, bleef hun leven bepalen.

De ochtend van Eerste Kerstdag begon vroeg. Lang voordat de eerste zonnestralen de rijp van de daken lieten glinsteren, waren Justina en Josephine al wakker. Het was traditie: alle kerstmissen meemaken. Maar de Hoofdmiss, die van de nacht, was hun absolute hoogtepunt. Dan stonden ze vooraan, als vaste leden van het kerkkoor, hun stemmen verenigd in hymnes die eeuwenoud waren en tegelijkertijd altijd nieuw klonken. Justina’s sopraan was helder en krachtig, terwijl Josephine’s alt een warme, omhullende laag toevoegde. Het was hun manier om God te dienen, zonder habijt, maar met de pure klank van hun ziel.

Na de mis waren ze doorgaans uitgeput, maar vervuld van een diepe vrede. Ze wisselden een blik van verstandhouding uit – dit was waarom ze hun leven ooit aan God hadden gewijd. En dit was de reden waarom ze, zelfs na hun vertrek uit het klooster, nog steeds elke dag zo intens leefden.

Maar dit jaar was er een verrassende uitzondering op de sobere regel. Het was een cadeautje van de parochie, een blijk van waardering voor hun jarenlange, onbezoldigde inzet voor de kerk en de gemeenschap. Een diner in een drie sterren restaurant.

Josephine had haar wenkbrauwen opgetrokken toen ze het nieuws hoorde. “Een drie-sterren, Justina? Wij, die de gelofte van armoede hebben afgelegd?” Justina had zachtjes gelachen, haar ogen twinkelde. “De gelofte is een leidraad voor ons eigen leven, Josephine, niet een oordeel over de gaven van anderen. En zeg nou zelf, het is toch ook een zeldzame gelegenheid om te zien hoe de wereld buiten onze muren leeft?”

En zo geschiedde. Op Tweede Kerstdag, gekleed in hun netste, maar nog altijd eenvoudige kleding, stapten ze een wereld binnen van kristal, linnen en zilver. De obers bewogen als schimmen, de gerechten waren kunstwerkjes op een bord. Josephine moest glimlachen toen ze een minuscule schuim van gerookte paling proefde. “Dit is… anders dan de aardappels met jus,” fluisterde ze naar Justina, die haar mond met een servet depte en instemmend knikte. Het was een ervaring van overdaad, bijna ongemakkelijk, maar ook fascinerend. Ze observeerden de andere gasten, de gesprekjes aan de tafels, de uitbundige lachsalvo’s en de discrete gefluister. Het gaf hen een inkijkje in een wereld die zo ver afstond van hun begijnhofje en de mensen die ze dagelijks hielpen.

De dagen na het sterrendiner keerden ze echter direct terug naar hun ware roeping. De gelofte van armoede en dienstbaarheid kwam op een veel fundamenteler niveau tot uiting: als vrijwilligers bij de opvang van thuis- en daklozen.

Daar stonden ze, met opgerolde mouwen, in de dampende keuken van de gaarkeuken. Justina schepte royale porties stoofvlees en aardappelpuree op, terwijl Josephine zorgde voor warme dranken en een vriendelijk woord voor iedereen die binnenkwam. Ze deelden niet alleen voedsel uit; ze deelden menselijkheid. Ze luisterden naar de verhalen van de straat, naar de eenzaamheid die zo zwaar woog tijdens de feestdagen, naar de kleine hoopjes die men koesterde.

De geur van het drie-sterrenmaal was allang vervlogen, vervangen door de hartige aroma’s van huisgemaakte soep en warme broodjes. Hier voelden ze zich echt thuis, hier was hun missie, hun liefde voor de medemens tastbaar. De glimlach van een man die na weken eindelijk een warme maaltijd kreeg, de stille dankbaarheid in de ogen van een vrouw met haar kind—dat was de ware rijkdom, veel meer waard dan de duurste wijn of de meest verfijnde schuim.

Terwijl de dagen na Kerst overgingen in de voorbereidingen op Oud en Nieuw, keerden Justina en Josephine terug naar hun begijnhofje. Ze hadden in korte tijd een spectrum van het leven ervaren: van de devote stilte van de mis en de ongekende luxe van een sterrenrestaurant, tot de rauwe werkelijkheid van de daklozenopvang.

Het was een leven in balans, gedreven door een diep geloof en een onvoorwaardelijke liefde voor de mensheid. Ze waren dan wel ex-nonnen, maar de zusters Justina en Josephine waren, meer dan ooit, zusters voor iedereen die hun hulp nodig had.