De dagen voor kerst waren in de Lege Knip altijd de drukste én de mooiste. De geur van dennennaalden mengde zich met de vertrouwde geur van boenwas en vers gezette koffie. Overal in de oude school brandden lampjes, en Trees had zelfs de kleinste hoekjes versierd met overgebleven takken en glimmende ballen.

Midden in deze gezellige chaos ging de zware eikenhouten deur open. Er viel een vlaag koude winterlucht naar binnen, en in het tegenlicht stonden drie mensen. Jannus, die net een stapel servetten aan het vouwen was, hield even op met zijn werk. Hij herkende de jonge man direct. Het was Roy.

Precies een halfjaar geleden was Roy hier ook, maar toen was hij een schim. Hij sliep toen stiekem op de koude, stoffige zolder, weggelopen van huis en van school gestuurd. Hij was de jongen die alles kwijt was, tot Jannus en Trees hem vonden en hem niet de straat op stuurden, maar een bezem en een kans gaven.

Roy zag er nu anders uit. Zijn winterjas zat goed, zijn blik was helder en hij stond stevig op zijn voeten. Naast hem stonden zijn ouders, hun gezichten een mengeling van emotie en vastberadenheid.

“Dag Jannus, dag Trees,” zei Roy, en zijn stem klonk dieper en rustiger dan voorheen. “We wilden niet wachten tot het nieuwe jaar om jullie op te zoeken.”

Zijn vader stapte naar voren en legde een hand op Roy’s schouder. “We vieren deze kerst voor het eerst sinds lange tijd weer echt samen, als gezin,” begon hij, zijn stem trillend van dankbaarheid. “Zonder jullie opvang hier, in die moeilijke tijd op de zolder en daarna in de werkplaats met Piet, had onze kerstboom er dit jaar heel anders bij gestaan. We hebben lang nagedacht hoe we onze dank konden tonen.”

Trees liet haar theedoek zakken en voelde een brok in haar keel. “Het belangrijkste cadeau is dat Roy hier nu zo staat,” zei ze zacht.

Maar de ouders van Roy hadden iets bij zich. “We weten dat De Lege Knip draait op hartverwarmende zorg voor spullen én mensen,” zei Roy’s moeder terwijl ze een envelop en een kleine, houten kist op de bar zette. “Daarom willen wij namens Roy iets blijvends bijdragen aan deze plek die hem gered heeft.”