Terwijl Robert van der Velde in zijn kantoor nog worstelt met de scherven van zijn netwerk, rinkelt in de rustige kantoorruimte van het Slot de mobiele telefoon van Harrie. Het is Berend-Jan.
Harrie pakt zijn telefoon op en kijkt even uit over de landerijen die het Slot omringen. “Met Harrie.”
“Harrie, met Berend-Jan,” klinkt het aan de andere kant van de lijn. De stem van de bankdirecteur is zakelijker dan normaal, getekend door de confrontatie die zojuist heeft plaatsgevonden. “Robert van der Velde is net mijn kantoor uit. Hij heeft geprobeerd de boel te lijmen met zijn gebruikelijke gladde praatjes, maar ik heb hem direct geconfronteerd met de feiten die jij op tafel hebt gelegd.”
Harrie luistert aandachtig terwijl Berend-Jan het verslag doet van Roberts poging om Harrie weg te zetten als een emotionele bemoeial.
“Hij was verbijsterd, Harrie,” vervolgt Berend-Jan. “Vooral toen ik hem vertelde dat we precies weten hoe de politie Sally in dat kippenhok heeft gevonden en hoe jij, vanuit je positie in het bestuur van een opvang, haar verhaal hebt geverifieerd. De paniek sloeg pas echt toe toen ik de term ‘geografische arbitrage’ gebruikte. Hij weet nu dat jij zijn hele constructie hebt doorzien, maar hij weet nog steeds niet wie je werkelijk bent.”
Harrie glimlacht dunnetjes in de stilte van zijn kantoor op het Slot. Dat is zijn grootste troef. Voor Robert is ‘Harrie’ nog steeds een schim—een lastige bestuurder van een opvangcentrum, een bemoeizuchtige buurman van die kringloopwinkel. Robert heeft geen flauw benul dat hij te maken heeft met een internationaal financieringsadviseur die gewend is om miljardenstromen te ontleden en malafide structuren met chirurgische precisie bloot te leggen.
“Laten we dat vooral zo houden, Berend-Jan,” antwoordt Harrie kalm. “Zijn onderschatting is mijn munitie. Hij denkt dat hij vecht tegen een lokale weldoener, terwijl hij in werkelijkheid al lang in een internationaal vangnet zit dat ik langzaam rondom hem heb dichtgetrokken.”
Terwijl het gesprek ten einde loopt, richt Harrie zijn aandacht weer op het scherm. De dagvaarding is nu meer dan een juridisch document; het is de ontmanteling van een roofdier.
Harrie voegt de laatste clausules toe:
De Strafrechtelijke Component: De bevindingen van de politie over de nacht in het kippenhok worden gekoppeld aan ‘verlating van een persoon in hulpbehoevende toestand’.
De Civiele Claims: De volledige terugvordering van alle onttrokken gelden, inclusief de internationale rentes die Robert dacht te hebben verborgen.
Harrie klikt op ‘opslaan’. Een zachte klik die in de stilte van zijn kantoor op het Slot klinkt als het definitieve sluiten van een val. Hij leunt achterover en kijkt naar het scherm. Hij weet dat Robert van der Velde op dit moment waarschijnlijk in paniek zijn telefoon roodgloeiend laat bellen naar zijn ‘mannetjes’ voor een laatste tegenaanval.
Wat Harrie echter nog niet weet — en wat zijn overwinning alleen maar krachtiger maakt — is dat diezelfde mannetjes Robert zojuist al onherroepelijk hebben laten vallen. De angst voor Harrie’s reputatie was groter dan hun loyaliteit aan Roberts geld.
Het beeld is schrijnend. Robert zit daar, in zijn glazen kantoor van de Financieel Adviesgroep West, omringd door alle denkbare luxe: het duurste marmer, glimmend chroom en designmeubels die autoriteit moeten uitstralen. Maar onder die perfect geknoopte zijden das klopt een hart dat beseft dat de muren op hem afkomen.
Hij is op dit moment eenzamer dan Sally was in dat vrieskoude kippenhok. Sally had dan wel geen dak boven haar hoofd, maar zij had de waarheid aan haar kant. Robert heeft een glazen paleis, maar hij heeft helemaal niemand meer. De stilte in zijn kantoor is verstikkend; geen enkele telefoonlijn brengt hem nog redding.
Op het scherm van Harrie staat de definitieve opbouw van de dagvaarding. Het is een meesterwerk van juridische en financiële logica dat geen ruimte laat voor ontsnapping:
| Stap in de Dagvaarding | Bewijslast | Gevolg voor Robert |
| 1. Strafrechtelijke nalatigheid | Getuigenverklaringen politie (kippenhok-incident). | Persoonlijke aansprakelijkheid en mogelijke celstraf. |
| 2. Financiële malversaties | Analyse van de ‘geografische arbitrage’. | Directe bevriezing van al zijn internationale rekeningen. |
| 3. Beroepsverbod | Dossier van de tuchtraad uit het Westen. | Sluiting van Financieel Adviesgroep West. |
Harrie pakt zijn jas. Hij heeft zijn werk gedaan. Terwijl Robert in zijn ivoren toren wacht op een telefoontje dat nooit zal komen, maakt Harrie zich klaar om de rust van het Slot te verruilen voor de warmte van de Lege Knip.
Harrie sluit de zware eikenhouten deur van zijn kantoor op het Slot achter zich. De koude avondlucht snijdt even in zijn gezicht, maar het voelt verfrissend na de uren die hij achter zijn scherm heeft doorgebracht. Terwijl hij naar zijn auto loopt, voelt hij de zware aktetas tegen zijn been aan tikken. Daarin zit de dagvaarding die morgen de wereld van Robert van der Velde zal doen wankelen.
De rit naar De Lege Knip is kort, maar zijn gedachten zijn al bij het gesprek dat volgt. Hij weet dat Jannus en Trees op hem wachten, dat ze hunkeren naar geruststelling, maar hij weet ook dat zijn positie als internationaal financieringsadviseur grenzen stelt aan wat hij mag delen.
Wanneer Harrie de winkel binnenstapt, hangt de vertrouwde geur van boenwas en versgezette koffie hem tegemoet. Jannus en Trees zitten aan de grote werktafel achterin. Het licht van de leeslamp werpt lange schaduwen over de antieke kasten. Zodra de bel boven de deur klinkt, kijken ze beiden direct op. De verwachting is van hun gezichten af te lezen.
“Daar is ‘ie,” zegt Jannus met een brommende, warme stem terwijl hij een stoel achteruit schuift. “De koffie is nog heet, Harrie. Schuif aan.”
Trees schenkt direct een mok vol voor Harrie. Ze kijkt hem afwachtend aan, terwijl Jannus de deur van de kachel nog even opent om een blok hout op het vuur te gooien. De sfeer is gespannen maar hoopvol.
“Je bent laat vandaag, Harrie,” fluistert Trees, terwijl ze een schuin oog op de deur naar de winkel houdt. “Is het dossier van die ‘ex’ nu eindelijk onder controle? We merken aan Sally dat ze nog steeds schrikt van elke onbekende auto die het terrein oprijdt.”
Harrie zet zijn mok neer en knikt ernstig. “Ik heb de hele middag op het Slot gewerkt. Het dossier is nu waterdicht. Maar luister goed: Sally mag hier niets van weten. Ze heeft genoeg meegemaakt in dat kippenhok en de tijd daarna. De angst die ze voelt, moet slijten door rust, niet door haar te betrekken bij een juridisch steekspel waar ze de details niet van hoeft te kennen.”
Jannus leunt naar voren, zijn stem laag en brommend. “Groot gelijk, Harrie. Wij vertellen haar niets. Voor haar zijn we gewoon de administratie aan het ordenen voor de uitkering en de opvang. Maar voor ons… is er schot in de zaak?”
“Ik heb contact gehad met de relevante instanties en de bankdirectie,” antwoordt Harrie, zijn woorden zorgvuldig wegend vanwege zijn beroepsgeheim. “Alles is in gang gezet. Morgenochtend wordt er een formele stap gezet tegen de partij die haar dit heeft aangedaan. Die persoon heeft geen idee dat ik zijn hele financieringsstructuur heb doorgelicht.”
Harrie kijkt even naar de deur waarachter Sally aan het werk is. “Zij hoeft alleen maar te weten dat ze veilig is bij jullie. De rest regel ik in de luwte. Robert — of hoe die man zich ook noemt in zijn glazen kantoor — zal morgen ontdekken dat hij de verkeerde tegenstander heeft gekozen. Maar Sally houden we hier volledig buiten. Geen woorden over dagvaardingen, banken of fraude.”
Trees knikt vastberaden. “Onze lippen zijn verzegeld, Harrie. Wij zorgen voor de koffie en de veiligheid, jij zorgt voor de gerechtigheid.”
Jannus knikt begrijpend en strijkt over zijn baard. Hij weet dat Harrie een man van zijn woord is, maar ook een man van de regels. “Beroepsgeheim, natuurlijk. We willen niet dat die gladbak ergens een procedurefout vindt omdat wij hier aan de koffietafel te veel weten.”
“Precies,” zegt Harrie, terwijl hij zijn aktetas iets steviger vastpakt. “Het enige wat ik jullie kan zeggen, is dat de stukken die ik vandaag heb voorbereid, morgenochtend officieel worden overhandigd. Ik speel geen open kaart over de inhoud, maar geloof me: de positie van Sally is vanaf vandaag juridisch volledig anders dan een week geleden. De bank begrijpt de ernst van de situatie en handelt daarnaar.”
Trees zucht diep, een mengeling van opluchting en nog steeds die brandende nieuwsgierigheid. “Dat is genoeg voor ons, Harrie. Zolang die man maar stopt met het kapotmaken van mensen.”
“Dat proces is in gang gezet,” besluit Harrie koel. “Robert dacht dat hij een onzichtbaar slachtoffer had gevonden. Hij weet nog steeds niet wie zijn werkelijke tegenstander is, en dat houden we zo tot de deurwaarder bij hem op de stoep staat.”
De volgende ochtend hangt er een ijzige mist over het zakendistrict. Robert van der Velde parkeert zijn glimmende SUV op zijn gereserveerde plek pal voor de ingang van Financieel Adviesgroep West. Hij heeft een slechte nacht achter de rug, maar terwijl hij zijn dure aktetas pakt, herpakt hij zijn arrogantie. Hij heeft besloten dat hij Harrie simpelweg gaat overbluffen met een leger aan advocaten.
Robert loopt met ferme pas naar de glazen schuifdeuren. Hij ziet een man in een onopvallend grijs pak bij de ingang staan, vergezeld door twee agenten in uniform. Robert voelt een steek van irritatie. “Kan ik u helpen? Dit is privéterrein,” snauwt hij terwijl hij zijn sleutelkaart tegen de lezer houdt.
De lezer geeft een kort, rood signaal. Toegang geweigerd.
Robert probeert het nogmaals, harder deze keer. “Wat is dit voor onzin?”
De man in het grijze pak stapt naar voren en haalt een officieel document uit zijn tas. “Meneer Van der Velde? Ik ben gerechtsdeurwaarder De Jager. Ik kom namens de rechtbank uitvoering geven aan een bevel tot conservatoir beslag.”
Robert lacht schor, een geluid van pure ontkenning. “Beslag? Op basis waarvan? Dit moet een misverstand zijn. Ik ben een gerespecteerd adviseur, ik heb contacten bij de bank…”
“De bank heeft uw rekeningen vanmorgen om 06:00 uur bevroren, meneer,” onderbreekt de deurwaarder hem koel. “Ik heb hier de dagvaarding, uitgebracht op verzoek van de bewindvoerder van mevrouw S. de Vries. Het betreft niet alleen de onttrokken pensioengelden, maar ook een vordering wegens ernstige nalatigheid en fraude.”
Robert staart naar de papieren. De namen van zijn ‘mannetjes’ die hij gisteren nog probeerde te bellen, staan nergens, maar de juridische taal is kristalhelder. Hij ziet de handtekening van de rechter en de bijgevoegde bewijslast die door Harrie met chirurgische precisie is opgebouwd.
Terwijl Robert daar machteloos staat, begint de deurwaarder met het aanbrengen van de officiële zegels op de deurposten van het kantoor.
“U mag het pand niet betreden,” zegt een van de agenten kalm maar beslist. “De volledige administratie en de servers worden momenteel veiliggesteld door een gespecialiseerd team. Uw privévilla en uw voertuig vallen eveneens onder dit beslag.”
Robert kijkt naar zijn SUV. Hij ziet in de reflectie van het glas een man die alles kwijt is. Geen enkele internationale truc, geen ‘geografische arbitrage’ en geen bluf kan hem hier nog uit redden. Harrie, de man die hij als een lokale bemoeial zag, heeft hem met één enkele slag volledig onteigend.
(wordt vervolgt)
Geef een reactie op Rianne Reactie annuleren