Terwijl de euforie van de hereniging in de grote zaal van De Lege Knip langzaam overging in een warme, rumoerige gezelligheid, bleef de blik van Harrie scherp en analyserend. Hij was een man van strategie en vooruitzicht, en hij wist dat deze prachtige toevalligheid ook een groot risico met zich meebracht. Zolang Robert van der Velde niet wist waar Sally was, hadden ze de overhand. Maar Lotte was de schakel die het hele kaartenhuis kon laten instorten of juist definitief kon beschermen.

Met een kort knikje naar Sally en een uitnodigend gebaar naar Lotte, vroeg hij hen mee naar zijn kantoortje. “Even een moment onder ons drieën,” zei hij met die rustige, lage stem die geen tegenspraak duldde.

Het kantoortje rook naar oud papier en de koffie van die ochtend. Harrie nam plaats achter zijn bureau, terwijl Sally en Lotte naast elkaar op de kleine bank gingen zitten, hun handen nog steeds in elkaar verstrengeld.

“Lotte,” begon Harrie voorzichtig, “we zijn allemaal dolblij dat je hier bent. Maar we moeten realistisch zijn. Jouw vader is een man die niet gewend is te verliezen. Voordat we verder gaan, moet ik precies weten hoe de vlag erbij hangt.”

Het werd stil in de kleine ruimte. De ‘zetel’ van Lotte werd als het ware gelicht. Ze vertelde dat ze momenteel een studie Toegepaste Psychologie volgde in de stad en in het dorp een kamer huurde om dicht bij haar vrienden — en haar vader — te zijn. Ze bleek een onafhankelijk leven te leiden, ver weg van de verstikkende sfeer die Sally had ervaren, maar het contact met Robert was er nog wel.

“Hij vertelt me niets,” zei Lotte met een bittere trek om haar mond. “Sinds mama weg is, is hij een gesloten boek. Hij zei alleen dat ze ‘rust nodig had’ en ergens ver weg zat. Ik geloofde hem niet, maar wat kon ik doen?”

Harrie leunde iets verder naar voren over zijn bureau, zijn blik rustig maar onderzoekend. Hij wist dat de logistieke kant van deze situatie net zo gevaarlijk was als de emotionele.

“Lotte,” begon hij met een zachte stem, “hoe vaak zie je je vader op dit moment? En wanneer was de laatste keer dat je hem gesproken hebt?”

Lotte dacht even na en frummelde aan de rits van haar sporttas. “Ik zie hem meestal één keer per week. Soms gaan we samen wat eten in het dorp, maar het is altijd ongemakkelijk. De laatste keer was afgelopen vrijdagavond. Het was een kort gesprek; hij was onrustig en veel aan het bellen. Ik heb het idee dat hij ergens op jaagt, maar hij zegt niets tegen mij.”

Harrie noteerde iets op een bloknoot. “En weet hij waar je woont? Weet hij van je kamer hier in het dorp?”

Lotte knikte langzaam. “Ja, hij weet waar ik woon. Hij betaalt een deel van de huur, dus hij heeft het adres. Hij komt er gelukkig bijna nooit langs – hij houdt niet van die ‘studentenrommel’, zoals hij het noemt – maar hij weet me wel te vinden als hij dat wil.”

Een korte stilte viel in het kantoortje. Sally hield de hand van haar dochter nog steviger vast. De wetenschap dat Robert zo dichtbij was, zowel fysiek als financieel, hing als een onzichtbare dreiging in de lucht.

“Dat betekent dat we extra voorzichtig moeten zijn,” concludeerde Harrie. “Als hij merkt dat jouw routine verandert, of als je vaker in de buurt van De Lege Knip wordt gezien, gaat hij vragen stellen. Hij is een jager, Lotte, en jagers letten op afwijkingen in het gedrag van hun prooi.”

Lotte keek naar haar moeder en daarna naar Harrie. De vastberadenheid in haar ogen werd sterker. “Hij denkt dat hij me kent, maar hij weet niet dat ik nu een reden heb om mijn eigen weg te gaan. Ik zorg dat hij niets merkt. Vertel me alleen wat ik moet doen.”

Harrie nam een diepe teug adem en vouwde zijn handen over de stapel dossiers op zijn bureau. De sfeer in het kleine kantoor werd plechtig; de tijd van snelle vragen was voorbij. Het was tijd voor de rauwe werkelijkheid.

“Lotte,” begon hij, terwijl hij haar recht in de ogen keek, “je weet dat je moeder hier is gekomen nadat de politie haar in erbarmelijke omstandigheden aantrof. Dat kippenhok… dat was geen ongelukje of een tijdelijke verwardheid. Het was het eindstation van een jarenlang proces van isolatie en afbraak.”

Harrie legde uit hoe Robert de afgelopen jaren systematisch te werk was gegaan. Hij vertelde Lotte over de financiële dwangbuis waar Sally in zat: hoe elke cent werd gecontroleerd en hoe zij, de vrouw die mede aan de basis van hun welstand stond, uiteindelijk geen toegang meer had tot haar eigen geld.

“Je vader heeft een beeld van een succesvolle zakenman hoog te houden, maar achter de schermen gebruikte hij die macht om je moeder onzichtbaar te maken. Hij heeft haar wijsgemaakt dat ze niets waard was, dat ze ziek was, en dat niemand op haar wachtte. “Lotte , jij moet daar in het verleden iets van gemerkt hebben”

Lotte bleef even naar haar gevouwen handen staren. De stilte in het kantoortje werd alleen doorbroken door het verre tikken van een klok en het gedempte geroezemoes uit de winkel. De vraag van Harrie sneed diep, dwars door de muren van ontkenning die ze de afgelopen jaren voor zichzelf had opgetrokken.

“Ik…” begon ze aarzelend, “ik wist dat het niet goed was. Maar als kind leer je omgaan met de sfeer in huis. Ik zag hoe mama steeds stiller werd. Hoe ze zich verontschuldigde voor dingen waar ze niets aan kon doen. Als ik vroeg waarom ze niet mee naar buiten ging, zei hij altijd dat ze een ‘moeilijke dag’ had of dat ze zich weer eens niet lekker voelde.”

Ze keek Sally aan, en er trok een flits van pijn over haar gezicht. “Ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat hij haar probeerde te beschermen. Hij kon zo overtuigend zijn, Harrie. Hij bracht het alsof hij de enige was die de geduldige echtgenoot kon zijn voor een ‘zieke’ vrouw. Maar nu ik hier zit… nu ik de verhalen hoor over dat kippenhok en de financiële diefstal… zie ik hoe hij mij ook heeft gemanipuleerd. Hij gebruikte mijn liefde voor mama om mij op afstand te houden. ‘Laat haar maar rusten, Lotte, daar help je haar het meeste mee,’ zei hij dan.”

Lotte balde haar vuisten. “Ik voel me zo ongelooflijk dom. Ik woonde in hetzelfde huis en ik heb de tralies niet gezien omdat hij ze goud had geverfd.”

Harrie schudde langzaam zijn hoofd. “Voel je niet schuldig, Lotte. Dit is hoe narcistische machthebbers werken. Ze creëren een mist waarin niemand meer weet wat de waarheid is. Maar de mist is nu aan het optrekken. De vraag is: wat zie jij als je nu naar je vader kijkt? Heb je de laatste tijd dingen gezien die wijzen op zijn onrust? Misschien telefoontjes, of mensen die hij ontmoet?”

Sally legde een hand op Lotte’s arm. “Je hoeft dit niet alleen te dragen, lieverd. We doen dit samen.”

Lotte knikte vastberaden en wiste een laatste traan weg. “Hij is de laatste tijd vaker weg. Hij zegt dat het voor zaken is, maar hij krijgt veel post op adressen die ik niet ken. En er is een man, een zekere meneer de Bruin, die regelmatig bij hem langskomt als het donker is. Ze zitten dan uren in zijn studeerkamer met de gordijnen dicht.”

Harrie veerde op. “Meneer de Bruin… Die naam komt me bekend voor uit de oude kadasterstukken van de panden die Robert beheert. Dat is een spoor dat we moeten volgen.”

Harrie schoof een document naar voren waarop verschillende cijfers waren omcirkeld. “Wat jij moet weten, is dat we hem nu juridisch in de tang hebben. We hebben bewijzen gevonden van grootschalige fraude, verduistering van gelden die eigenlijk aan je moeder toebehoorden, en ernstige mishandeling door verwaarlozing. Hij wordt niet alleen geconfronteerd met een echtscheiding, maar met een strafrechtelijk onderzoek dat zijn hele imperium kan doen wankelen.”

Hij zweeg even om de woorden te laten bezinken. Lotte’s gezicht was lijkbleek geworden, maar ze week niet achteruit.

“De reden dat we zo voorzichtig zijn,” vervolgde Harrie, “is dat je vader momenteel als een gewond dier is. Hij voelt dat hij de controle verliest. Als hij erachter komt dat Sally hier zit — en dat ze sterker is dan ooit — zal hij niet aarzelen om alles en iedereen te gebruiken om haar weer onder de duim te krijgen. En daar zou hij jou ook voor kunnen inzetten, Lotte. Niet uit liefde, maar als pressiemiddel.”

Sally pakte de hand van Lotte nu met beide handen vast. “Ik wilde niet dat je dit allemaal wist, lieverd. Ik wilde je sparen voor de waarheid over je vader. Maar Harrie heeft gelijk: je moet weten met wie je aan tafel zit als je met hem gaat eten. Het is niet de man die hij beweert te zijn.”

Lotte bleef een lange tijd stil, starend naar de dossiers op het bureau van Harrie. De ‘jager’ waar Harrie het eerder over had, had nu een gezicht gekregen.

“Dus elke keer dat hij tegen me zei dat mama ‘rust’ nodig had,” begon Lotte met trillende stem, “wist hij precies waar ze zat. Hij liet haar daar gewoon… wegrotten.” Ze keek op, en de angst in haar ogen was verdwenen, vervangen door een koude, ijzige woede. “Vertel me nu maar wat ik moet doen, Harrie. Ik wil niet meer alleen maar toekijken.”

“Nee,” zei Harrie vastberaden, “je moet de waarheid voor je houden om je moeder te beschermen. Pas als mijn dossier waterdicht is en we de juridische strijd gewonnen hebben, is het veilig genoeg om de confrontatie aan te gaan. Tot die tijd is De Lege Knip jouw geheim.”

Lotte keek naar haar moeder, die haar smekend aankeek. De kracht die ze die ochtend in de sportschool bij Sally had gezien, gaf de doorslag. “Ik beloof het,” zei ze vastberaden. “Hij krijgt niets uit mij.”

Harrie leunde achterover en liet zijn pen op het bureau vallen. Het geluid klonk onheilspellend hard in de kleine ruimte. De juridische en morele overwinning was één ding, maar de praktische gevolgen waren een tweede. Hij keek Lotte ernstig aan.

“Lotte, er is iets wat ik je moet zeggen, en het is niet gemakkelijk,” begon hij. “We zijn bezig om de geldstromen van je vader volledig te blokkeren. Als we slagen in het bevriezen van zijn rekeningen vanwege de fraude en de verduistering, dan trekken we de bodem onder zijn imperium weg. Maar dat betekent ook dat de kraan voor jou dichtgaat.”

Lotte keek hem vragend aan, haar wenkbrauwen licht opgetrokken.

“Je vader betaalt je huur en je studiegeld,” vervolgde Harrie. “Als hij zonder inkomsten komt te zitten, of als de banken zijn bezittingen vorderen, komt jouw financiële zekerheid direct in gevaar. Ik weet op dit moment niet wat de precieze consequenties voor jou zullen zijn. Het kan betekenen dat je je kamer verliest of dat je studie vertraging oploopt. Je moet je realiseren dat als we Robert ten val brengen, jij ook geraakt kunt worden.”

Het bleef even stil. Sally keek verschrikt naar Harrie. Daar had ze in al haar emotie nog niet bij stilgestaan; haar herstel en de vrijheid van Lotte konden de toekomst van haar dochter op het spel zetten.

Lotte bleef echter opvallend rustig. Ze keek naar haar moeder, wiens gezicht weer kleur had gekregen, en dacht aan de vrouw die een paar maanden geleden nog in een hok tussen de kippen zat.

“Harrie,” zei ze vastberaden, “mijn moeder is jarenlang haar menselijkheid kwijt geweest omdat hij het geld beheerde. Als de prijs voor haar vrijheid is dat ik mijn studie zelf moet bekostigen met een bijbaantje of een extra lening, dan is dat maar zo. Ik heb liever een moeder die leeft en een lege bankrekening, dan een betaalde studie die gefinancierd is met haar ellende.”

Sally slaakte een zucht van verlichting en kneep in Lotte’s hand. Harrie knikte goedkeurend. Hij had gehoopt op dit antwoord, maar hij moest het risico benoemen.

“Goed,” zei Harrie. “Dan weten we waar we staan. Maar onthoud: je bent hier bij De Lege Knip. We zijn meer dan een kringloopwinkel. We zijn een gemeenschap. Als het zover komt dat de nood aan de man is, vinden we daar ook een oplossing voor. Misschien kan Jannus je wel gebruiken in de keuken of in de winkel.”

“Laten we voor nu focussen op het verzamelen van bewijs,” besloot Harrie. “Lotte, jij gaat terug naar je normale ritme. Zie je vader, wees de dochter die hij verwacht, maar houd je oren open voor die ‘meneer de Bruin’. Wij gaan hier in de tussentijd het jaarverslag afronden en de laatste puzzelstukjes van de fiscale fraude leggen.”

Terwijl ze het kantoortje verlieten, voelde de sfeer in de winkel anders aan. Het was niet langer alleen een plek van herstel voor Sally; het was het hoofdkwartier van een verzet geworden waarin iedereen zijn rol had.

(wordt vervolgd)

https://willemzijlstrasverhalen.blog