De avond op het Slot verliep in een vreemde, koortsachtige sfeer. Er moest van alles gebeuren: de kamers voor Sally en Lotte klaarmaken, tassen uitpakken en ondertussen proberen de zenuwen in bedwang te houden. Aan eten had nog niemand gedacht, dus besloot Harrie een stapel gevarieerde pizza’s te bestellen bij de lokale pizzeria.

Hoewel de dikke muren van het Slot een gevoel van geborgenheid gaven, stond de spanning op de gezichten van de twee vrouwen te lezen. De nieuwe omgeving, gecombineerd met de wetenschap dat er mogelijk jacht op hen werd gemaakt, hield hun gedachten in een ijzeren greep.

Toen de deurbel plotseling door de stille gangen van het Slot galmde, waren Sally en Lotte net boven op hun kamer. Het geluid kwam als een donderslag bij heldere hemel. Wie belde er op dit tijdstip nog aan?

Sally reageerde instinctief. “Lotte, licht uit! Snel, onder het bed!” fluisterde ze hees. In al haar onschuld en pure angst volgde Lotte het bevel van haar moeder op. Muisstil lagen ze samen op de koude vloer onder het bed, hun adem inhoudend, luisterend naar de voetstappen in de hal beneden.

De spanning werd pas verbroken toen de stem van Trees vanonder aan de trap klonk: “Komen jullie naar beneden? De tafel is gedekt en het eten is er!”

Boven klonk eerst een korte stilte, gevolgd door een bevrijdende lachbui die door het hele huis te horen was. De absurde situatie — twee volwassen vrouwen die zich onder een bed verstopten voor de pizzakoerier — was de enige manier om de druk van de ketel te halen.

Toen ze even later de woonkeuken binnenkwamen, nog nahikkend van de lach maar met rode blossen van schaamte op de wangen, keek Harrie hen vragend aan.

“Sorry hoor,” bracht Lotte uit terwijl ze ging zitten.

“Waarvoor sorry, Lotte?” vroeg Harrie verbaasd, terwijl hij de dampende pizzadozen opende.

Lotte schoot weer in de lach. “Nou, we hoorden de bel en mama riep dat ik het licht uit moest doen. We hebben de afgelopen vijf minuten samen onder het bed gelegen, zo bang waren we dat de ‘verkeerde’ mensen voor de deur stonden.”

Het besef van het misverstand sloeg direct over op Harrie en Trees. De angst was reëel, maar de situatie was komisch. Er werd die avond aan de grote keukentafel eindelijk weer echt gelachen, al wist iedereen dat de waakzaamheid de komende tijd hun nieuwe schaduw zou blijven.