Een aantal urenlater, kwam de auto van Harrie de oprit oprijden. Hij stapte uit met een leren tas onder zijn arm en een uitdrukking op zijn gezicht die het midden hield tussen ernst en opluchting.

Na de drukte van de ochtend keerde een relatieve rust terug op het Slot. De spullen van Lotte waren veilig binnen, en de geur van vers gezette thee vulde de keukenkamer. Het was in deze kalme setting dat Harrie de vrouwen bij elkaar riep. Sally, Lotte en Trees zaten gespannen aan de grote houten tafel, de blikken gericht op Harrie, die met een serieuze, maar ook hoopvolle uitdrukking in zijn ogen naar hen keek.

Harrie legde de leren tas die hij eerder die dag bij zich had gehad op tafel en haalde er een stapel documenten uit. Geen officiële, maar wel afschriften en formulieren die hij van Van Dooren had gekregen.

“Ik ben vanochtend bij Van Dooren geweest,” begon Harrie, zijn stem rustig maar vastberaden. “De FIOD heeft de situatie van Lotte als acute dreiging bestempeld. Robert heeft haar naam misbruikt in zijn constructies, waardoor zij kwetsbaar is geworden voor zijn schuldeisers.”

Lotte voelde een rilling over haar rug lopen, maar er was ook een sprankje hoop in haar ogen te zien. Sally pakte haar hand onder de tafel.

“Van Dooren is bereid een versnelde procedure in gang te zetten,” vervolgde Harrie. “Via een juridische noodgreep, gekoppeld aan het strafdossier van Robert, kunnen we bewerkstelligen dat Lotte’s naam officieel wordt gewijzigd. Ze krijgt haar moeders achternaam: Lotte de Jong.”

Een zucht van verlichting ging door de kamer. Voor Lotte was het nieuws overweldigend. Het voelde als een enorme last die van haar schouders viel. De naam die haar had verbonden met de man die haar had bedrogen, zou verdwijnen. Ze zou haar eigen identiteit terugkrijgen.

“De Jong,” fluisterde Lotte, alsof ze de naam wilde proeven. “Lotte de Jong.” Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht.

Sally keek Harrie dankbaar aan. “Dat is… dat is alles wat we kunnen wensen, Harrie. Dat ze vrij is van zijn verleden.”

Harrie legde uit dat de procedure inhield dat ze een verklaring moest tekenen. Alle officiële documenten, van haar paspoort tot haar universitaire inschrijving, zouden moeten worden aangepast. “Het is een flinke klus, dames, maar Van Dooren heeft beloofd dat ze er met voorrang aan werken. Hij wil geen tijd verliezen.”

Trees schonk nog een kop thee in. “Dan wordt dit een nieuw begin,” zei ze zachtjes, “voor jullie allebei.”

Harrie keek naar Lotte. “Dit betekent dat de oude ‘Lotte van der Velde’ juridisch niet meer bestaat. Dat is de beste bescherming die we je kunnen bieden. Het wist je verleden met hem uit, althans op papier.”

Lotte knikte, haar ogen glinsterden. “Ik teken alles wat ik moet tekenen, Harrie. Hoe sneller, hoe beter. Ik wil geen Van der Velde meer zijn.”

Harrie pakte de documenten weer in zijn tas. “Van Dooren zal contact opnemen zodra de concepten klaar zijn voor jullie handtekening. Houd je telefoon bij de hand.”

De middag stond in het teken van bedrijvigheid. De twee logeerkamers op het Slot transformeerden langzaam van kille vertrekken in persoonlijke ruimtes. Met de hulp van Trees werden de koffers uitgepakt, de boeken van Lotte in de kast gezet en Sally’s vertrouwde spulletjes een plekje gegeven. De geur van boenwas en vers beddengoed gaf hen voor het eerst het gevoel dat dit niet zomaar een schuilplaats was, maar een tijdelijk thuis.

Toen de avond viel en de hemel een gouden gloed over het landgoed wierp, stelde Harrie voor om na het eten een frisse neus te halen. Harrie had die middag resoluut de menukaart van de pizzeria bij het oud papier gegooid. “Geen kartonnen dozen meer op tafel,” verklaarde hij met een knipoog. “Met drie dames in huis en een voorraadkast waar een klein leger een maand op kan teren, moet er toch een fatsoenlijke maaltijd bereid kunnen worden?”

De uitdaging werd met beide handen aangepakt. Terwijl Sally en Lotte de diepvrieskast en de enorme koelkast van het Slot inspecteerden, bleek Harrie gelijk te hebben: de voorraad was indrukwekkend. Er lagen verse groenten uit de moestuin, diepgevroren wild, en genoeg basisproducten om een koningsmaal te koken.

De keukenkamer vulde zich al snel met het rustgevende geluid van hakken en snijden. Het samen koken werkte therapeutisch; het was een alledaagse handeling die de angst van de afgelopen dagen naar de achtergrond drukte. Trees gaf aanwijzingen waar alles stond, terwijl Sally de leiding nam over de sauzen en Lotte zich ontfermde over de bijgerechten.

Na het eten, dat door iedereen met smaak werd verorberd, hield Harrie woord. “Zo, nu die frisse neus.”

In de serene rust van het slotpark leken de zorgen van de buitenwereld mijlenver weg. De lucht was koel en de geur van vochtige aarde en bladeren hing zwaar tussen de oude bomen. Terwijl ze richting het karakteristieke houten bruggetje over de slotgracht liepen, werd de pas wat ingehouden.

“Kijk uit bij de opgang,” waarschuwde Trees, terwijl ze haar arm in die van Sally haakte. “Het hout kan hier verraderlijk glad zijn door de algen en de mist van het water. Een van ons is hier kortgeleden nog flink onderuitgegaan.”

Harrie lachte een beetje schaapachtig en wreef over zijn zij. “Laten we zeggen dat ik de bodem van heel dichtbij heb bekeken en dat die minder zacht was dan hij eruitzag. Hou de leuning maar goed vast, dames.”

Eenmaal terug in de warme keukenkamer werd de dag afgesloten met het beloofde slaapmutsje. Het was een moment van bezinning. De drank gaf net die laatste ontspanning die nodig was om de nacht door te komen zonder de constante paraatheid die hen normaal gesproken in de greep hield.

De volgende ochtend was de sfeer direct zakelijker. Harrie vond het tijd voor actie. “We kunnen hier niet blijven schuilen zonder plan,” zei hij tijdens het ontbijt. “Iedereen moet weer aan zijn eigen bezigheden, maar wel op een veilige manier.”

Hij richtte zich tot Lotte. “Hoe zit het met die andere hogeschool? Als je daar onder je nieuwe naam — Lotte de Jong — ingeschreven kunt worden, is dat de beste manier om uit het zicht van Roberts verleden te blijven. Van Dooren zegt dat de overschrijving soepeler verloopt als je direct naar een nieuwe instelling gaat.”

Lotte knikte langzaam. “Ik heb het uitgezocht. Er is een school die de opleiding ook aanbiedt, maar de reistijd wordt wel een dingetje. Het is vanuit hier een flink eind met de trein en de bus.”

“Dat reizen lossen we wel op,” antwoordde Harrie vastberaden. “Veiligheid en een schone lei staan nu voorop. We kijken wel of we een manier vinden om die reistijd te overbruggen.”

De overgang naar de dagelijkse routine voelde onwennig, maar noodzakelijk. Het Slot was een veilige haven, maar het leven buiten de muren ging onherroepelijk door.

Klokslag negen uur reed Harrie de oprit van het Slot af. De sfeer in de auto was een mengeling van vastberadenheid en lichte spanning. Eerst bracht hij Trees en Sally naar De Lege Knip. Voor Sally was de winkel een welkome afleiding; tussen het antiek en de geur van boenwas voelde de dreiging van ‘Adviesgroep West’ even heel ver weg.

Daarna reed Harrie door naar de stad om Lotte bij het college af te zetten. Voor de ingang van het imposante schoolgebouw bleef de motor nog even stationair draaien. Harrie keek haar vaderlijk aan.

“Lotte,” begon hij ernstig, “wanneer ze vragen waarom je plotseling verhuisd bent, hou het dan simpel. Zeg dat je bij een oom en tante bent gaan wonen omdat dat praktischer was. Geen details over het Slot, geen namen, en zeker niets over de zaak van je vader. Meer niet.”

Lotte knikte langzaam terwijl ze haar tas steviger vasthield. “Maak je geen zorgen, Harrie. Ik heb nooit veel contact gehad met de andere studenten. Ik was altijd al een beetje de buitenstaander, zeker met de druk die thuis heerste. Ik kan me heel goed afsluiten.”

Harrie zag de kracht in haar ogen. Ze was geen kwetsbaar kind meer, maar een jonge vrouw die leerde vechten voor haar eigen veiligheid. “Goed zo. Bel me direct als je ook maar iets merkt dat niet pluis is. Ik ben er binnen een kwartier.”

Terwijl Harrie wegreed, liep Lotte de vertrouwde gangen in. De geluiden van pratende studenten en dichtslaande kluisjes voelden plotseling vreemd aan. Ze voelde zich een toeschouwer in haar eigen leven. Elke keer als haar telefoon trilde, schoot haar hartslag omhoog, maar ze hield haar gezicht strak en haar blik op haar boeken gericht.

Ze wist dat dit een van de laatste keren zou zijn dat ze hier als ‘Lotte van der Velde’ rondliep. Het idee dat ze binnenkort elders als Lotte de Jong een frisse start kon maken, gaf haar de kracht om de dag door te komen zonder haar masker te laten zakken.

(wordt vervolgd)

https://willemzijlstrasverhalen.blog