Nu de dagen van spanning voorbij waren, keerde de rust terug in De Knip. Jannus en Piet hadden zich de afgelopen tijd kranig geweerd. Naast hun geheime taken—zoals de verhuizing van Lotte en het installatiewerk op het Slot—hadden ze de dagelijkse gang van zaken met de vrijwilligers draaiende gehouden. Toch was het gemis van Trees en Sally duidelijk voelbaar geweest. Vooral de sturende hand van Trees was onmisbaar gebleken.

Dylan had haar best gedaan om Trees te vervangen, maar ieders eigen manier van werken zorgde onvermijdelijk voor verschillen. Op een van de eerste ochtenden nam Trees haar even apart. “Dylan, bedankt voor je inzet de afgelopen weken,” zei Trees hartelijk. “Natuurlijk doe je het op je eigen manier, maar ik zie dat je veel van mijn systeem hebt overgenomen. Ik weet nu dat ik je vaker kan vragen om mij te vervangen. Ik ben je zeer dankbaar.”

Met blossen op haar wangen hoorde Dylan het aan. “Trees, ik vond het fijn om te doen. Ik kwam erachter dat ik anders moest gaan denken. Ik begrijp nu pas echt waarom jij de dingen aanpakt zoals je doet; het was een mooie leerschool. Zeker het aansturen van de groep, met de hulp van Jannus, was erg leerzaam.”

Trees glimlachte en besloot Dylan iets meer in vertrouwen te nemen. “Het zit zo: na alle spanning willen Harrie, Sally en Lotte er een weekje tussenuit. Waarheen precies houden we even stil; we weten nooit of er nog ‘beren op de weg’ zijn die iets van ons willen.” “Pas dan maar op dat je geen wolven tegenkomt in de bossen, want die zijn er tegenwoordig ook steeds meer,” grapte Dylan, terwijl ze vriendschappelijk een arm om Trees’ schouder sloeg. “Ik zal het tegen Harrie zeggen,” lachte Trees terug. “Kom, we gaan weer aan de slag. Nogmaals bedankt!”

Op de boekenafdeling waren Zuster Justina en Joke druk bezig met het sorteren van binnengekomen dozen. De ervaren Justina instrueerde Joke hoe ze de stapels op genre en alfabet moest uitsorteren. Zelf voerde Justina de klassieke werken in de database in, zodat Jannus deze later kon controleren. “Heb je de krant gelezen over die malloot in Amerika die denkt dat hij de hele wereld kan kopen?” vroeg Joke plotseling. Justina was even bang dat Joke over de ex van Sally zou beginnen, maar herstelde zich snel. Slechts een enkeling kende het ware verhaal. Voor de meeste vrijwilligers was Sally simpelweg een nieuwe hulp die moest aansterken na een zware ziekte.

Ondertussen had Piet zijn elektronica-afdeling volledig ingericht. De eerste weken was het aanbod nog wat mager, wat goed uitkwam toen hij moest helpen bij de geheime installaties op het Slot. Maar inmiddels stonden er rijen cd-spelers, videorecorders en koffiezetapparaten klaar voor reparatie en verkoop.

Jannus liep de elektronicawerkplaats binnen, waar Piet zoals gewoonlijk verdiept was in een wirwar van draden en printplaten. In het begin was het nog rustig geweest, maar inmiddels stonden de schappen vol met cd-spelers en koffiezetters die wachtten op een tweede leven.

“Hoe staat het ervoor, Piet?” vroeg Jannus met een grijns. “Heb je morgen nog ruimte voor wat zwaarder geschut? Ik moet een wasmachine en een droger ophalen.”

Piet keek op van zijn soldeerbout en begon te lachen. “Jannus, je weet wie je voor je hebt, toch? Als ex-militair maak je mij met een beetje witgoed niet bang. Kom maar op met die zooi, ik vreet ze rauw.”

Jannus knikte tevreden. “Mooi zo. Loop je mee voor een bak koffie, of ben je te druk met die draadjes?”

Piet legde zijn schroevendraaier direct op zijn vaste plek en gaf Jannus een vriendschappelijke klap op zijn schouder. “Ik ga mee, maat. Dat gesleutel is leuk, maar een mens heeft af en toe ook wat fatsoenlijk gezelschap nodig.”

Aan de praattafel van De Lege Knip zaten een paar gasten diep in discussie met meneer van Dalen over de inhoud van enkele historische boeken. Toen Jannus en Piet erbij kwamen zitten, viel het gesprek even stil, maar Van Dalen liet zich niet uit het veld slaan en zette zijn betoog voort.

“Heren, wat ik me herinner uit dit boek,” zei Van Dalen terwijl hij op de kaft tikte, “is dat de VOC nooit in het noorden van Canada is geweest. Er is destijds wel gesproken over een vaarroute om de noord, maar het is er nooit van gekomen.”

Jannus knikte instemmend en nam een slok koffie. “Dat klopt precies, Klaas. De VOC hield de blik op het oosten. Maar vergeet Henry Hudson niet. Hij had eerder voor de Compagnie gewerkt, maar is in 1610 op eigen houtje veel noordelijker gaan varen. Zo ontdekte hij de Hudsonbaai in wat we nu Noord-Canada noemen.”

De twee gasten keken Jannus met open mond aan. De verve waarmee hij deze historische details uit zijn mouw schudde, overblufte hen volledig. “Als jullie me niet geloven…” begon Jannus met een twinkeling in zijn ogen. Hij stond op, liep met ferme pas naar de bibliotheekafdeling en keerde even later terug met twee dikke pillen onder zijn arm. “Hier, kijk zelf maar. De volledige geschiedenis van de VOC en het turbulente leven van Henry Hudson.”

Verbaasd pakten de mannen de boeken aan en bladerden door de pagina’s. Een van hen keek op en vroeg vol ontzag: “U moet wel een geweldig geheugen hebben. Heeft u een universitaire studie geschiedenis gedaan? U weet niet alleen de feiten, maar u weet de boeken ook nog eens blindelings te vinden.”

Jannus barstte in lachen uit. “Een studie geeft je misschien een basis, maar echte interesse in de wereld brengt je op plaatsen waar je het nooit verwacht. In dit gebouw, deze oude school, is die kennis nooit weggegaan. Het zat alleen een tijdje verstopt onder een laagje stof.”

Klaas van Dalen knikte goedkeurend. Het was een prachtig moment waarop de hiërarchie van diploma’s wegviel tegenover de pure, ongefilterde passie voor kennis die in De Knip heerste. Jannus schoof zijn stoel weer aan en leunde op zijn ellebogen. “Nieuwsgierigheid, heren. Dat is de enige meestertitel die je hier nodig hebt.”