Het zonlicht dat in stoffige banen door de geopende schuurdeuren viel, scheen op een tafereel dat de bureaucratische planning van Pieterse en Baron volledig overhoop had gegooid. Wat een routineklus van een paar uur had moeten zijn – een snelle blik, een vinkje op een lijst en weer door naar de volgende afspraak – was veranderd in een minutieuze archeologische opgraving van een gestolen verleden.

Het geklik van de camera van Bart Baron echode door de holle ruimte van de schuur. Waar hij eerst ongeïnteresseerd met zijn klembord wapperde, was hij nu gedwongen om elk object, elke doos en elk meubelstuk vast te leggen.

“Kist nummer veertien,” mompelde hij, terwijl hij een foto maakte van de houten kist met de initialen van Sally’s vader. “Inhoud: diverse mappen, dagboeken en persoonlijke correspondentie.”

Pieterse zat op een omgekeerde krat en noteerde met een zekere tegenzin, maar ook met groeiende precisie, de beschrijvingen die Harrie hem dicteerde. De houding van de inspecteurs was gekanteld. Ze begrepen dat dit dossier, door de bemoeienis van Harrie en de vondst in de schuur, een ‘hot potato’ was geworden op het hoofdkantoor. Eén foutje in de beschrijving nu, en ze zouden later door de tuchtraad of een onderzoeksrechter worden gegrild.

“Het is een schande,” zei Baron zachtjes tegen Pieterse, terwijl hij een zwaar, met plastic bedekt schilderij opzij tilde. “Dit had nooit in deze vochtige schuur mogen staan. Als dit antiek is, is de schade door verwaarlozing al aanzienlijk.”

Harrie week geen seconde van hun zijde. Hij controleerde elke regel die Pieterse opschreef. Tegelijkertijd hield hij Sally en Lotte in de gaten. Ze stonden iets verderop, bij een stapel dozen die duidelijk de kleding en persoonlijke spullen van de overleden moeder van Sally bevatten.

“Kijk Harrie,” riep Lotte met een mengeling van verdriet en triomf. Ze hield een klein, zilveren fotolijstje omhoog dat ze uit een openstaande doos had gevist. “Dit stond altijd op de piano. Het is de foto van opa toen hij de koninklijke onderscheiding kreeg.”

Harrie knikte kort. “Houd het vast, Lotte. Leg het nog niet apart. Alles moet eerst op de lijst van Baron, anders krijgen we later juridisch gedoe over ‘ontvreemding uit de boedel’, hoe absurd dat ook klinkt voor jullie eigen spullen.”

Pas tegen de avond, toen de schaduwen op het landgoed lang werden en de kou in de schuur naar de botten trok, waren de heren klaar. Het proces-verbaal was gegroeid tot een lijvig document van tientallen pagina’s.

“Zo,” zei Pieterse, terwijl hij zijn stijve vingers strekte. “Alles staat erop. We gaan nu over tot de definitieve verzegeling. De sleutels gaan in een verzegelde enveloppe naar de curator, maar ik maak een aantekening dat een kopie van de inventarislijst direct naar meneer De Groot wordt gestuurd.”

Hij keek Harrie aan. “U heeft uw punt gemaakt, meneer De Groot. Dit blijft hier staan totdat de rechter-commissaris de definitieve teruggave aan de erven heeft getekend. Geen vrachtwagen komt dit terrein meer op zonder dat wij — of de politie — ervan weten.”

En dat weet u zeker Pieterse? Hoe wordt het landgoed bewaakt met al zijn lanen, al is het privé terrein?

Harrie stapte naar voren, zijn ogen samengeknepen terwijl hij om zich heen keek naar de uitgestrekte, duistere bosranden van het landgoed. Het was precies het zwakke punt waar hij de hele middag al aan dacht. De officiële verzegeling van een deur stelt weinig voor als de achterdeur van het terrein wagenwijd openstaat via de talloze zandpaden en jachtlanen.

“U raakt de kern van het probleem, meneer Pieterse,” zei Harrie op een toon die de inspecteur dwong om ook naar de donkere bosrand te kijken. “Een sticker op een hangslot houdt de professionele opkopers of de resterende stromannen van De Bruin niet tegen. Als die horen dat hier een schuur vol ongedocumenteerd antiek staat, is het terrein vannacht nog een gatenkaas.”

Pieterse schoof ongemakkelijk met zijn voeten over het grind. “Wij hebben geen budget voor permanente bewaking op locatie, De Groot. Dat weet u ook. Het pand is opgenomen in de surveillance-ronde van de lokale politie, maar dat is slechts eenmaal per nacht.”

“Dat is onvoldoende,” antwoordde Harrie resoluut. Hij draaide zich om naar Sally en Lotte, die bij de auto stonden te wachten. Hij zag de angst in Sally’s ogen terugkeren; de angst dat wat ze zojuist gevonden hadden, alsnog tussen haar vingers door zou glippen.

Harrie pakte zijn telefoon en zocht in zijn contacten. “Als de staat niet kan garanderen dat dit ‘plaats delict’ veilig blijft, dan regel ik het zelf. Ik ga niet akkoord met de overdracht van deze sleutels aan de curator zolang hier geen fysieke barrière is.”

Hij belde niet De Wit, en ook niet Frits. Hij belde het nummer van een beveiligingsbedrijf waar hij in het verleden vaker mee had gewerkt voor zijn cliënten.

“Met De Groot. Ik sta op het landgoed De Jong. Ik heb per direct twee man nodig voor objectbewaking. 24/7, te beginnen over één uur. Positie bij de hoofdpoort en bij de kapschuur. Ja, op rekening van mijn kantoor, dat verrekenen we later met de boedel.”

Hij hing op en keek Pieterse uitdagend aan. “Mijn mensen staan bij de poort voordat u het dorp uit bent. Zij zullen iedereen de toegang weigeren die geen schriftelijke toestemming van mij of de rechter-commissaris heeft. Ik neem aan dat u dat in uw proces-verbaal opneemt als ‘aanvullende beveiligingsmaatregelen op verzoek van de erven’?”

Pieterse knikte langzaam, bijna opgelucht dat de verantwoordelijkheid voor een mogelijke diefstal nu niet meer alleen op zijn bordje lag. “Ik zal het noteren, meneer De Groot. Het is ongebruikelijk, maar gezien de situatie… wel begrijpelijk.”

Toen ze even later het landgoed afreden, passeerden ze bij de oprit een zwarte terreinwagen die hen met korte lichtsignalen groette. De bewakers waren er. Sally slaakte een diepe zucht en leunde achterover in de stoel.

“Dank je, Harrie,” fluisterde ze. “Ik had vannacht geen oog dichtgedaan als ik wist dat die schuur daar alleen in het donker stond.”

(wordt vervolgd)

https://willemzijlstrasverhalen.blog