De angst voor de veiligheid van de schuur bleef bij Harrie sudderen als een onderhuids vuurtje. Hoewel de inspecteurs alles hadden verzegeld en de volledige inventarislijst veilig in zijn kluis lag, vertrouwde hij het niet. Hij was de afgelopen dagen meermalen langs de hoofdpoort en de twee achtergelegen toegangen van het landgoed gereden.

Met de precisie van een rechercheur had hij foto’s gemaakt van oude bandensporen en gebroken takken bij de lanen. Elk vers spoor zou hem direct vertellen dat er beweging was geweest. Hij wist dat de verborgen camera’s hem filmden, maar dat vond hij best; de tegenpartij mocht gerust weten dat hij de boel scherp in de gaten hield. Van zijn vader had hij ooit een harde les geleerd over vastgoed “Ga er altijd vanuit dat er iets mis mee is.” Die achterdocht was nu zijn scherpste wapen.

Bij de handel in dit specifieke landgoed was er niet zomaar iets mis; het was een beerput. Makelaars, het Kadaster en zelfs de FIOD leken weggekeken te hebben terwijl Robert – de ex van Sally – werd klemgezet. Maar de hoofdvraag bleef in Harrie’s hoofd rondspoken Wat was de uiteindelijke opzet van De Bruin? Het landgoed stond al drie jaar leeg. Wat was het plan van die organisatie? Waren de jachtpartijen van vroeger slechts een dekmantel voor criminele activiteiten? En wat wisten de genodigden van destijds? Hij maakte korte, zakelijke notities. De antwoorden lagen ergens verborgen in de administratie die hij nog moest blootleggen.

Nu zat hij op zijn kantoor, maar zijn gedachten waren onrustig. Trees en Sally waren naar de Lege Knip en Lotte was naar college. Zijn agenda voor de komende weken zat hem dwars; een reeks internationale congressen eiste zijn aanwezigheid, terwijl hij hier juist de touwtjes in handen wilde houden. Hij wachtte met groeiend ongeduld op het bericht van de curator. Zodra het landgoed werd vrijgegeven, wilde hij met een leger aan vertrouwde mensen het landhuis in ere herstellen. Sally en Lotte moesten hun eigen leven terugkrijgen, onafhankelijk van wie dan ook.

Terwijl hij naar buiten staarde, dacht hij aan Sally. De transformatie was verbluffend. Door de nuchtere omgang met de mensen in haar nieuwe omgeving was de kwetsbare vrouw van voorheen verdwenen. Ze was mentaal en fysiek weer ‘volgroeid’. Ze bezocht trouw de sportschool en hield haar conditie scherp in de gaten.

Trees had hem laatst nog smakelijk lachend verteld over hun gesprek van vorige week. Sally had opgebiecht dat ze inmiddels bokslessen volgde.

“Wie er een paar blauwe ogen wil hebben, die komt maar op,” had ze strijdvaardig gezegd.

Het was duidelijk Sally de Jong was niet langer een slachtoffer. Ze was klaar om haar terrein te verdedigen.

Harrie sloeg zijn notitieblok dicht en keek op toen hij de voordeur hoorde. Hij hoorde de vertrouwde stemmen van Trees en Sally die de keuken inliepen. Dit was het moment. Voordat hij naar zijn congressen in het buitenland zou vertrekken, moest hij weten welk vlees hij in de kuip had wat betreft de oude ‘vriendenkring’ rondom het landgoed.

Hij liep de keuken in, waar Trees net de waterkoker aanzette. “Sally,” begon hij rustig, terwijl hij tegen het aanrecht leunde, “nu we de inventaris van de schuur hebben, zit er me nog iets dwars. Die jachtpartijen van vroeger… de mensen die daar kwamen toen Robert de scepter zwaaide en je vader nog leefde. Hoe waren die reacties toen het landgoed plotseling verkocht bleek te zijn?”

Sally, die net haar sporttas op een stoel had gezet, verstrakte even. Ze dacht diep na, haar blik dwaalde af naar het raam.

“Het was vreemd, Harrie,” zei ze langzaam. “Die mannen… het waren directeuren, vastgoedjongens, zelfs een paar mensen van de provincie. Ze kwamen hier jarenlang over de vloer alsof het hun eigen clubhuis was. Maar op het moment dat de geruchten over de verkoop begonnen, werd het doodstil.”

Ze keek Harrie recht in de ogen aan. “Geen enkel telefoontje. Geen ‘wat vreselijk voor je, Sally’ of ‘kan ik iets doen?’. Het was alsof er een knop werd omgezet. De enige reactie die ik kreeg, was een ijzige kilte. Als ik iemand in het dorp tegenkwam, keken ze de andere kant op.”

“En hun gedrag tijdens die laatste jachtpartijen?” vroeg Harrie door, terwijl hij een onzichtbare lijn trok tussen de jagers en de organisatie van De Bruin.

Sally lachte kort en bitter. “In het begin waren het de vrienden van mijn vader. Maar de laatste twee jaar, toen Robert steeds vaker de uitnodigingen verstuurde, veranderde de samenstelling. Er kwamen mannen bij die ik niet kende. Ruwer volk. Ze hadden het niet meer over de natuur of de jacht, maar zaten urenlang in de studeerkamer met Robert en die handlangers van De Bruin. De oude garde, de echte jagers, bleef toen al weg. Die voelden blijkbaar aan dat de sfeer besmet was.”

Ze zette haar handen in haar zij, haar bokslessen hadden haar houding duidelijk veranderd; ze kromp niet meer ineen bij de herinnering. “Ik herinner me één voorval. Een van die nieuwe mannen, een type met een veel te dure auto en een blik waar de honden geen brood van lusten, zei tegen me ‘Mooi plekje heb je hier, geniet er nog maar van zolang het kan.’ Ik dacht toen dat het een grapje was. Nu weet ik wel beter.”

Trees, die de thee inschonk, keek van Sally naar Harrie. “Ze waren als gieren, Harrie. Ze wachtten tot het beest dood neerviel zodat ze de grond konden verdelen.”

Harrie knikte langzaam en maakte een mentale notitie. De jachtpartijen waren geen sociale uitjes geweest, het waren zakelijke besprekingen van een roofoverval.

Harrie trok de zware eikenhouten deur van zijn kantoor achter zich dicht. De rust in huis na het eten was weldadig, maar zijn geest stond nog op scherp. Het gesprek met Sally over de jachtpartijen had iets losgemaakt; een spoor dat niet bestond uit bankrekeningen of aandelentransacties, maar uit menselijke connecties en onderhuidse afspraken.

Hij nam plaats achter zijn bureau en opende een nieuw tabblad in zijn digitale dossier. Hij begon met het categoriseren van wat hij nu wist.

Het Dossier “De Jachtkliek”

Harrie verdeelde zijn scherm in twee kolommen. Aan de linkerkant de namen die Sally zich herinnerde van de oude garde – de vrienden van haar vader. Aan de rechterkant de schimmige figuren die onder Robert hun entree hadden gemaakt.

De Oude Garde –       Lokale notabelen, oprechte natuurliefhebbers. Waarschijnlijk buitenspel gezet of weggepest.

De Nieuwe Kliek  –    “Ruwer volk”, zoals Sally ze noemde. Mannen die niet kwamen voor het wild, maar voor het land.

“Wie niet waagt, wie niet wint,” mompelde Harrie terwijl hij een lijstje maakte van mogelijke bronnen.

Harrie wist als financieel expert dat dit soort mannen altijd ergens sporen achterlaten. Als er in de studeerkamer werd vergaderd terwijl de jachthonden buiten blaften, dan moesten er afspraken zijn gemaakt. Robert was te onvoorzichtig om alles uit zijn hoofd te doen, en de vader van Sally was te nauwkeurig om niets te documenteren.

Hij zette zijn prioriteiten op een rij

1. Gastenlijsten achterhalen                   Werden er vergunningen aangevraagd voor deze grote gezelschappen? Wie tekende de jachtaktes?

2. De administratie van de vader          Harrie vermoedde dat de oude heer De Jong, toen hij merkte dat de grip op zijn landgoed verslapte, misschien wel stiekem aantekeningen was gaan maken van wie er bij Robert over de vloer kwam. Een soort ‘schaduwdagboek’.

3. De rol van het Kadaster                    Waren er tijdens die jachtpartijen notarissen aanwezig? Werd er ter plekke over eigendomsgrenzen onderhandeld?

Harrie besefte dat hij zelf geen tijd had om door duizenden vergeelde papieren te spitten, zeker niet met zijn naderende congressen. Hij dacht aan de man waar Jannus het over had gehad Dorus, de oud-onderwijzer. Een man met discipline, een oog voor detail en een gezonde dosis wantrouwen tegenover het systeem.

Dorus zou de perfecte bondgenoot zijn. Terwijl Harrie de internationale geldstroom analyseerde, kon Dorus in de achterkamer van de kringloopwinkel de sociale kaart van het verraad reconstrueren.

Hij pakt zijn telefoon en toetst het nummer van Frits van de Venne. De hoorn gaat een paar keer over—het geluid lijkt in de stille kamer op het Slot extra luid—maar dan wordt hij abrupt weggedrukt.

Harrie staarde nog even naar het zwarte scherm van zijn telefoon. Beneden op de gang hoorde hij plotseling het vrolijke geluid van stemmen; gelach en gegiebel dat in schril contrast stond met de zware sfeer van de avond ervoor. Hij liep naar het raam en zag hoe de drie dames — Trees, Sally en de jonge Lotte — in fitnesskleding de Slottuin in liepen. Hij keek ze na tot ze tussen de bomen verdwenen, een zeldzaam moment van onbezorgdheid voor de drie.

Precies op dat moment trilde zijn telefoon.

“Met Harrie de Groot,” nam hij direct op.

“Harrie, met Frits. Je had me gebeld en ik dacht: die heeft óf nieuws, óf een vraag waar hij zelf niet uitkomt.”

“Dat klopt ook, Frits,” antwoordde Harrie zakelijk. “Het landgoed van Sally de Jong hebben we in verwaarloosde staat bekeken. De hele inboedel was daar op een verdachte manier weggehouden, maar we hebben het gevonden; het lag verstopt in de schuur. Ik heb er direct beslag op laten leggen, maar het wachten is nu op de curator. Om eerlijk te zijn: ik word ongeduldig. Het duurt me te lang, zeker met die internationale congressen die ik de komende weken heb. En jij weet als geen ander: als ik informatie nodig heb, ben jij de man die het dichtst bij het vuur staat.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. “Harrie, ik weet dat ze ermee bezig zijn,” zei Frits kalm. “Ik heb het relaas van de inspecteurs gehoord. Ik denk dat je je onnodig bezorgd maakt, maar vooruit: morgen ga ik er direct achteraan. Ik denk dat ik de hele administratie van De Bruin inmiddels wel op papier heb.”

“Dat is prima,” zei Harrie, “maar ik denk dat we binnenkort weer eens samen moeten komen. Ik heb in deze zaak nog te veel vraagtekens die beantwoord moeten worden.”

“Afgesproken. Geef maar een seintje wanneer het jou het beste uitkomt.”

“Bedankt, Frits.”

(wordt vervolgd)

https://willemzijlstrasverhalen.blog