Nu de winterse kou langzaam plaatsmaakt voor zachtere temperaturen en de eerste tekenen van de lente zichtbaar worden, begint het in de regio weer te kriebelen. Veel lokale clubs bereiden zich voor om hun leden weer in beweging te krijgen; de loopbanden en hometrainers van de sportschool worden binnenkort massaal verruild voor de frisse buitenlucht.

Ook in De Lege Knip is dit het gesprek van de dag. Tussen de antieke kasten en de geur van boenwas wordt er de laatste tijd fel gediscussieerd over de optimale voorjaarsplanning. Sally, die gedurende de wintermaanden trouw met Trees — en af en toe met Lotte en Lisa — de fitnessruimte bezocht, heeft de knoop doorgehakt: de gewichten blijven vaker liggen.

Hun vizier is nu gericht op de natuur. De dames hebben aangegeven hun sportieve grenzen te willen verleggen naar lange wandelingen door de omgeving, maar daar blijft het niet bij. Ook de fietsen worden uit het vet gehaald voor uitgebreide tochten door de streek. Terwijl Pedro met zijn stofdoek langs de toonbank gaat en Jannus de plannen aanhoort, groeit het idee om deze uitjes misschien wel in een meer officieel jasje te steken.

Terwijl de dames met aanstekelijk enthousiasme de voor- en nadelen van elektrische ondersteuning en de beste wandelschoenen bespraken, leunde Jannus peinzend tegen de toonbank. Zijn blik dwaalde af naar de straat, maar zijn gedachten zaten al een dorp verderop.

“Wacht eens even,” onderbrak Jannus het gesprek tussen Sally en Trees, terwijl hij met een zilveren pincet behoedzaam een oude postzegel verschoof. “Als jullie dit echt serieus willen aanpakken, moeten we niet het wiel opnieuw gaan uitvinden. Kennen jullie Toon van Gils nog? Hij komt hier regelmatig over de vloer voor die oude landkaarten.”

Trees knikte herkennend. “Toon? Die man die altijd die verhalen heeft over de heuvelrug?”

“Precies die,” vervolgde Jannus. “Toon is niet alleen een liefhebber van cartografie, hij zit ook in het bestuur van de Fiets Toer Club in het buurdorp. Die club staat erom bekend dat ze alles tot in de puntjes geregeld hebben: de routes, de verzekeringen, en niet onbelangrijk… de vergunningen bij de gemeente.”

De discussie in de Lege Knip verstomde even. Pedro hield op met poetsen en keek nieuwsgierig op. Het idee dat hun informele clubje een professionele impuls kon krijgen via Toon, veranderde de zaak.

“Toon weet precies hoe de hazen lopen bij de sportbond,” legde Jannus uit. “In plaats van dat jullie zelf met de gemeente moeten gaan bakkeleien over doorgangsrechten op de zandpaden rond het landgoed, kan hij jullie waarschijnlijk zo onder de vleugels van hun vereniging schuiven. Of tenminste uitleggen hoe je een officiële status krijgt.”

Sally’s ogen begonnen te glimmen. “Dat zou ideaal zijn. Dan kunnen we misschien zelfs gezamenlijke tochten organiseren. Een brug slaan tussen de dorpen via de wandelschoen en de trapper.”

Jannus schoof de antieke muntencatalogus opzij en pakte de hoorn van de vaste telefoon achter de toonbank. Terwijl de dames in de winkel nog druk discussieerden over de beste wandelsokken, draaide hij met vaste hand het nummer van Toon van Gils.

“Toon? Met Jannus van de Lege Knip. Zeg, ik heb hier een clubje enthousiaste dames die het dorp in beweging willen krijgen, maar ze dreigen te verdwalen in de regeltjes. Jij bent toch de man van de Fiets Toer Club?”

Aan de andere kant van de lijn hoorde hij Toon grinniken. “Zeker, Jannus. De trappers draaien weer nu de zon zich laat zien. Wat is het plan?”

“Ik wil dat je deze kant op komt voor een tactisch overleg aan de keukentafel,” zei Jannus beslist. “Niet direct het diepe in, maar eerst even de koppen bij elkaar om te kijken hoe we dit professioneel aanpakken. En daarna… daarna moeten we misschien maar eens een openbare voorlichtingsavond in de zaal organiseren. Maar eerst de strategie, Toon. Wanneer heb je tijd?”

Een paar dagen later zat Toon van Gils aan de robuuste eikenhouten tafel achter in de zaak. De geur van verse koffie mengde zich met die van oude boeken. Voor hen op tafel lag een groot vel papier, door Jannus in twee kolommen verdeeld: De Plussen en De Minnen.

Toon tikte met zijn pen op de tafel. “Kijk Jannus, de animo is de grootste plus. Mensen willen na de winter naar buiten. Als we dit onder de vlag van een bestaande bond doen, zijn we direct verzekerd en hebben we toegang tot beproefde routes. Dat scheelt een hoop hoofdpijn bij de gemeente.”

Jannus knikte en schreef mee. “Dat is een dikke plus. Maar de minnen, Toon? We moeten eerlijk zijn tegen de mensen.”

“De bureaucratie,” zuchtte Toon. “Vergunningen voor grotere groepen, de verantwoordelijkheid bij ongelukken, en laten we de ‘wildgroei’ niet vergeten. Als iedereen zomaar overal gaat fietsen en wandelen, krijgen we gedoe met de boswachters van Staatsbosbeheer op het landgoed. We moeten structuur bieden, anders wordt het een rommeltje.”

Toon leunde achterover in zijn stoel aan de keukentafel en nam een diepe slok van zijn koffie. Zijn gezicht betrok bij de herinnering. “Kijk Jannus,” begon hij, terwijl hij met zijn vinger op de houten tafel tikte, “enthousiasme is prachtig, maar de praktijk is soms een mijnenveld van regeltjes. Dat hebben we een paar jaar geleden wel geleerd met de Toerclub.”

“We hadden een tocht van tachtig kilometer uitgezet,” vervolgde Toon. “Maanden werk. Bij iedere bocht een bordje: linksaf, rechtsaf. Onze leden waren dagenlang in de weer geweest om alles met tyraps zorgvuldig aan lantaarnpalen te bevestigen. Er hadden zich bijna duizend deelnemers ingeschreven voor de zaterdag. Een gigantisch evenement voor onze begrippen.”

Jannus luisterde aandachtig, zijn wenkbrauwen licht gefronst. Hij kende de logistiek van dergelijke dagen; het was een kaartenhuis dat niet mocht instorten.

“De vrijdagmiddag voor de start ging een van onze mannen de route controleren,” zei Toon met een zucht. “Hij kwam lijkbleek terug. In een flink deel van de route waren de bordjes simpelweg verdwenen. Gewoon weg. Alsof ze nooit hadden bestaan.”

Pedro, die net met een verse pot koffie de keuken inkwam, bleef halverwege staan. “Gestolen door een rivaliserende club?” vroeg hij met een zweem van sensatie in zijn stem.

“Nee,” schudde Toon zijn hoofd. “Nog erger. Bij een van de weinige bordjes die nog wel hing, was een kaartje bevestigd met een simpele tekst: ‘Neemt u contact op met het gemeentehuis, mevrouw Van der Berg.’ Wat bleek? In die specifieke gemeente hadden ze besloten de wildgroei aan tochten te reguleren. Wij dachten dat één algemene melding genoeg was, maar zij eisten een formele aanvraag bij álle gemeenten waar de route doorheen liep.”

Toon keek Jannus indringend aan. “Het is uiteindelijk op het nippertje goed gekomen, maar we hebben die vrijdagavond hemel en aarde moeten bewegen. We moesten extra zorg bieden, verkeersregelaars bijschakelen en ter plekke garanties geven. Het was een harde les, maar eerlijk is eerlijk: we moesten de gemeente gelijk geven. Als iedereen maar lukraak bordjes gaat ophangen, wordt het een janboel in het landschap.”

“Dat is precies waarom we die voorlichtingsavond nodig hebben,” concludeerde Jannus. “We moeten Sally en de anderen duidelijk maken dat een wandelclub meer is dan alleen je schoenen strikken. We moeten de regels omarmen, anders hangen onze bordjes maandag bij mevrouw Van der Berg in de papierversnipperaar.”

Ze spraken af om de avond over twee weken te plannen in de toekomstige theaterzaal van de Lege Knip.