Op een vroege morgen in maart lopen Harrie en Trees, nog voor ze aan hun werkzaamheden beginnen, een rondje door het slotpark achter het huis.

Een paar weken geleden was Trees ermee begonnen.
“Nu alles weer een beetje in rustig vaarwater is gekomen en we weer wat meer tijd voor elkaar hebben,” had ze gezegd, “zou ik wel wat meer in beweging willen zijn.”

Harrie had haar aangekeken en gedacht: dat heb jij toch helemaal niet nodig.
“Trees,” had hij geantwoord, “volgens mij beweeg jij al meer dan genoeg. Niet alleen in je werk, maar ook nog een paar keer per week met Sally naar de fitness.”

Trees begon hard te lachen.
“Harrie, ik heb het niet alleen over mezelf. Volgens mij heb jij het nog meer nodig dan ik. Je begint een buikje te ontwikkelen. Voordat je daar last van krijgt, wil ik dat jij ook wat meer beweegt. Als we ’s morgens een uur eerder opstaan en eerst een half uur hier in het park gaan joggen, zul je zien hoe snel dat buikje verdwijnt.”

Harrie had uiteindelijk toegestemd. Trees had hem met haar argumenten overtuigd.
Zo begonnen ze elke ochtend met een stukje wandelen, een stukje draven, en daarna weer terug in wandelpas.

Nu, een paar weken later, liepen ze iedere ochtend hun ronde en begonnen ze elkaar zelfs uit te dagen met korte sprintjes. Ze hadden er allebei plezier in. Harrie vond zelfs dat er nog wel wat meer uitdaging in mocht zitten. Daarom had hij op het grasveld een paar eenvoudige fitnessrekken laten plaatsen.

Buiten, tegen hun woning bij het slot, had hij bovendien een buitendouche laten installeren. Bij terugkomst konden ze daar meteen onder stappen. Trees had eerst haar bezwaren gehad, maar inmiddels vond ze het heerlijk. Wanneer ze bezweet terugkwamen, was het een verademing om samen onder de koude waterstraal te staan. De eerste keren was het ijskoud geweest, maar het lichaam wende er blijkbaar snel aan.

Ook deze ochtend hadden ze hun ronde gedaan, fanatieker dan anders.
Harrie liep met het hart op de tong de laatste meters.

Trees gooide lachend haar kleren van zich af, draaide de kraan open en riep uitdagend:
“Waar blijf je nou? Laat eens zien wie het het langste volhoudt!”

Er kon die ochtend maar één winnaar zijn.

Het moment samen onder de douche was intens en verfrissend. Een half uur later namen ze afscheid. Harrie ging naar zijn werkkamer, Trees op weg naar De Lege Knip.

Fris en met een lichte blos op haar wangen stapte Trees naar binnen.

Jannus keek haar aan.
“Heb je zo hard gefietst, Trees?”

Daar had ze wel een bevestigend antwoord voor over.

Sally keek haar ook even aan, maar hield zich wijselijk stil. De knipoog die ze gaf zei genoeg.

In het kleine bureautje begon Trees met haar werkzaamheden. Ze moest een paar schema’s maken zodat de vrijwilligers voor de komende maand wisten wanneer ze ingepland stonden.

Toen de telefoon ging, nam ze op.

Aan de andere kant van de lijn meldde zich een man die een grote torso kwijt wilde. Hij vertelde dat het een sculptuur was, geïnspireerd op Griekse kunst, iets dat te maken had met Aphrodite van Cnidus. Het beeld was ongeveer een meter hoog.

Het enige wat hij verder vertelde was dat het uit het huis van zijn vader kwam, die onlangs was overleden. In de familie was er niemand die belangstelling had voor een naaktbeeld zonder armen en benen.

Terwijl de man sprak, moest Trees ineens weer denken aan de ochtend in het park. Zo’n beeld zou daar prachtig staan. Misschien wel vlak bij de buitendouche. En wat zou het een mooi cadeau voor Harrie zijn.

Ze vertelde de man dat er in De Lege Knip wel eens eerder een torso was binnengebracht, al was die kleiner. Hij kon het beeld hier gerust brengen.

De man aarzelde.
“Het is nogal zwaar,” zei hij. “Ik kan het moeilijk vervoeren en zeker niet alleen tillen. Het zou zonde zijn als er schade aan komt.”

“Meneer,” antwoordde Trees, “als u uw adres opgeeft, zorg ik dat het wordt opgehaald.”

En zo geschiedde.

Het eerste wat Trees deed, was Jannus op de hoogte brengen. Ze vertelde hem meteen haar plan: de torso als verrassing voor Harrie, maar tot die tijd moest het absoluut geheim blijven.

Jannus hoefde daar niet lang over na te denken. Hij belde meteen Dorus om te vragen of hij kon helpen. Een uur later belden ze de man terug: als het uitkwam, konden ze nu langskomen.

Toen Dorus De Lege Knip binnenstapte, stond Jannus al klaar met een paar juten zakken en brede stroken schuimrubber.

Ruim een uur later kwamen ze terug met de torso.

Het zweet stond op hun voorhoofd.

Het eerste wat ze vroegen was een glas water.

Dorus proestte naar Trees:
“Leuke klus hoor! We hebben ons een breuk moeten tillen.”

Jannus knikte.
“En nergens een goede plek om vast te pakken.”

Piet, die zag dat er iets aan de hand was, kwam nieuwsgierig dichterbij. Hij luisterde even naar hun geklaag en zei toen droog:

“Mannen, als we op die kruiwagen een paar planken leggen, kunnen we hem toch gewoon verplaatsen?”

Het technische oog van Piet deed weer eens wonderen.

Een kwartier later stond de torso veilig verborgen in een kast waarvan Harrie niet eens wist dat die bestond.

Een paar weken later zou Harrie voor enkele dagen naar het buitenland gaan voor een reeks congressen.

Dat gaf Trees precies de gelegenheid die ze nodig had.

In die dagen liet ze vlak bij de buitendouche een stevig voetstuk maken. Daar zou de torso komen te staan.

Als Harrie terugkwam, zou hij in het ochtendlicht van het park ineens oog in oog staan met Aphrodite.

Zijn verrassing was het wachten meer dan waard.