Het had bloed, zweet en eindeloze vergaderingen gekost, maar de tegenslagen van weleer — die achteraf bezien een vermomde zegen bleken — waren definitief overwonnen. Waar ooit het water tussen de krakende planken omhoog kwam, schitterde nu de trots van De Lege Knip: de gloednieuwe theaterzaal.

De oude gymzaal was onherkenbaar veranderd. Dankzij een ingenieuze uitbouw en een technisch hoogstandje was de ruimte getransformeerd tot een multifunctioneel hart voor het dorp. Het pronkstuk was zonder twijfel het hydraulische podium. Met één druk op de knop kon het toneel traploos in de vloer wegzakken, waardoor er in een handomdraai een vlakke vloer ontstond voor grote bijeenkomsten.

Of het nu ging om een intiem concert, een wervelende toneelvoorstelling of een jaarvergadering van de plaatselijke verenigingen waarbij het bestuur vanaf de verhoging een perfect overzicht had over de zaal; de ruimte boog mee met elke behoefte. De multifunctionele droom was werkelijkheid geworden.

Achter de schermen heerste een koortsachtige activiteit. De vertrouwde ploeg — Sally, Jannus, Gerda, Harrie, Trees en Piet — bewoog zich als een geoliede machine door de nieuwe ruimtes. Zelfs de zusters Justina en Josephina waren in de weer; zij zorgden met hun vaste hand dat de laatste details in het theater tot in de puntjes verzorgd waren. De Lege Knip maakte zich op voor een grandioze opening die het dorp, en ver daarbuiten, nog lang zou heugen.

Het bestuur, waarin inmiddels een delegatie van de gemeenteraad zitting had genomen, rook zijn kans. Voor de lokale politici was de transformatie van de gymzaal niet alleen een sociaal succes, maar een prestigeproject dat de gemeente landelijk op de kaart zou zetten. Een van de raadsleden had zijn netwerk aangesproken en met succes: de landelijke pers en zelfs een cameraploeg van de televisie hadden hun komst toegezegd.

Te midden van al dit politieke machtsvertoon bleven Jannus en Trees echter trouw aan de wortels van het project. Voor hen was de opening geen campagnestunt, maar een eerbetoon aan de gemeenschap. Over één ding lieten ze niet met zich sollen: de officiële openingshandeling moest verricht worden door mevrouw Jeltes. De burgemeester had het project immers gesteund toen het nog slechts een droom was tussen de oude meubels.

Voor de opening hadden ze een heel programma opgesteld. Afwisselend werden het podium diverse activiteiten neergezet. Piet had voorgesteld om burgemeester Jeltes als een engel op het podium te laten dalen, iets wat hij ooit een keer bij een concert van Tina Turner had gezien

Piet’s suggestie bracht een golf van gelach teweeg in de stoffige coulissen, maar hij meende het bloedserieus. “Als Tina Turner het kan, dan kan onze burgemeester het ook,” hield hij vol, terwijl hij met een oliespuit de laatste scharnieren van het hydraulische systeem smeerde.

Jannus krabde zich achter de oren. “Piet, mevrouw Jeltes is een statige vrouw van zestig, geen rockster in een glitterpak. Als we haar als een engel laten neerdalen en de techniek weigert, hebben we de landelijke pers voor de verkeerde redenen op de stoep staan.”

Toch werd het voorstel van Piet de basis voor een spectaculair compromis. Het programma werd een wervelende demonstratie van wat de zaal — en de gemeenschap — in huis had.

Om de veelzijdigheid van de zaal te tonen, was er gekozen voor een strak geregisseerde opeenvolging van acts. Het hydraulische podium speelde hierin de hoofdrol, als een technisch ballet dat de overgangen naadloos maakte.

In plaats van een gevaarlijke afdaling aan kabels, besloot de groep het podium te gebruiken. Terwijl de zaal donker was en een spot op het midden van de vloer gericht stond, steeg het podium langzaam uit de vloer omhoog. Mevrouw Jeltes stond daar verdekt opgesteld, terwijl een illusionist onder een roffel haar zichtbaar maakte en zo met haar openingspeech zou kunnen beginnen, aan het einde van haar speech zou ze de gouden sleutel omhoog houden en de openingszege gaan uitspreken.

In de schaduw van de nieuwe theaterzaal werden de laatste scenario’s doorgenomen. De kern van het plan draaide om de dynamiek van de vloer, die als een levend wezen moest meebewegen met de sfeer van de avond.

Het programma werd als een estafette opgebouwd:

Direct nadat burgemeester Jeltes haar openingswoord zou beëindigen, zou Piet de hendels bedienen. Het podium zou geruisloos zakken naar een gemiddelde hoogte. Dit was het moment voor het lokale jazz-ensemble om de zaal te vullen met warme, beschaafde klanken, precies hoog genoeg om boven de hoofden van de borrelende gasten uit te komen.

Zodra de laatste saxofoonnoot wegstierf, zou Willy het stokje overnemen. Als DJ zou hij de zaal trakteren op opzwepende countrymuziek. Dit was het moment voor Gerda en Evelien. Samen met hun leerlingen — en de verrassende toevoeging van zusters Justina en Josephina — zouden ze laten zien dat ritme geen leeftijd kent. Terwijl de zusters hun eerste stapjes op de vloer zetten, zou op de achtergrond het verhoogde podium alweer klaargemaakt worden voor de volgende act.

De plaatselijke toneelvereniging zou het publiek trakteren op een paar korte, scherpe sketches vanaf hun verhoogde positie. Maar het echte spektakelstuk werd bewaard voor de finale.

Voor het laatste onderdeel zou het podium volledig wegvallen, totdat het naadloos overging in de vloer. De felle lichten zouden plaatsmaken voor intiem schemerlicht. Willy, inmiddels omgekleed in zijn rock-’n-roll outfit, zou de taak krijgen om de grens tussen ‘publiek’ en ‘artiest’ volledig weg te vagen en iedereen de dansvloer op te krijgen.

Om deze wisselingen soepel te laten verlopen, had het team rekening gehouden met drie cruciale factoren:

Door de hoogte van het podium telkens aan te passen (van statig hoog voor de burgemeester naar gemiddeld voor de jazz en volledig weg voor de dans), bleef de verbinding met de zaal optimaal.

De verlichting speelde een sleutelrol. Van de felle spots bij de opening naar het warme schemerlicht bij de rock-’n-roll om de drempel om te gaan dansen zo laag mogelijk te maken.

De deelname van Justina en Josephina was niet alleen voor de show; het was een bewust onderdeel van de planning om de ‘warme’ waarden van De Lege Knip uit te dragen.

“Het is een strak plan,” concludeerde Jannus, terwijl hij het draaiboek dichtklapte. “Nu is het aan de techniek van Piet en de benen van de zusters om het waar te maken.”