De terugweg naar het hotel voelde heel anders dan de heenweg. Waar ze eerder in een rustig tempo door de duinen hadden gewandeld, waren Lotte en Lisa nu veranderd in twee opgejaagde strandhazen. Hun haast werkte aanstekelijk — of eigenlijk: dwingend. De ouderen hadden weinig keuze dan mee te versnellen.

Tegen de tijd dat ze bijna bij het hotel waren, precies op het stuk strand waar Hans en Gerrit al in zee lagen te oefenen, bleef Trees plots staan. Ze zette haar handen in haar zij en keek de twee meiden met gespeelde verontwaardiging aan.

“Jullie hebben wel héél hard gelopen,” zei ze, half hijgend, half lachend.

Harrie moest erom lachen. “Jullie, die wekelijks in de sportschool staan, mogen met zo’n tempo geen problemen hebben. Maar ik, als ongetrainde… daar hadden jullie wel íets rekening mee kunnen houden.”

Lotte draaide zich om, haar wangen rood van inspanning én enthousiasme. “Sorry Harrie, maar we willen gewoon op tijd zijn! Ze zijn al bezig!”

Lisa wees naar de zee, waar twee silhouetten op hun boards sprongen maakten. “Kijk dan! Ze zijn al warmgedraaid!”

Trees schudde haar hoofd, maar haar glimlach verraadde dat ze het eigenlijk wel schattig vond. “Ach, jeugd…”

Sally haakte even haar arm door die van Harrie. “We hadden het kunnen weten. Zodra er surfjongens in het spel zijn, bestaat er geen wandeltempo meer.”

Harrie grinnikte. “Dan ben ik blij dat we niet nóg verder moesten lopen. Anders had ik ze moeten dragen.”

De meiden hoorden het niet eens meer — ze waren al vooruit gerend, richting de branding, waar Hans en Gerrit hen al hadden opgemerkt.

Bij de branding kwamen de vier samen. “Dus jullie kwamen toch. Wij hadden al gezegd die komen helemaal niet meer” Lisa vertelde over de verplichting van de ouders om mee naar Egmond te gaan en wat ook wel leuk was.

Hans trok zijn wetsuit iets omhoog en keek naar de lucht, waar de kite rustig heen en weer wiegde. Gerrit stond naast hem, nog nahijgend van de laatste run.

“Oké,” zei Lotte, “jullie doen alsof het iets magisch is. Maar wat vóel je nou echt?”

Hans glimlachte. “Het begint eigenlijk al vóór je het water op gaat,” zei hij. “Je voelt de wind. Niet alleen op je huid, maar… het is alsof je ‘m leest. Je weet: vandaag gaat het gebeuren.”

Gerrit knikte. “En zodra die kite je pakt—dat eerste moment—dan denk je even: o ja, dit is waarom ik dit doe. Je wordt vooruit getrokken en ineens klopt alles.”

Lisa trok haar wenkbrauwen op. “Maar is het niet gewoon… hard over het water gaan?”

“Dat ook,” lachte Hans, “maar het is meer dan snelheid. Op een gegeven moment voelt het alsof je samenwerkt met de wind. Niet dat jij de baas bent, maar ook niet dat je overgeleverd bent. Het is een soort… gesprek.”

“Ja,” zei Gerrit, “en soms zegt de wind: ‘hou je vast’, en soms zegt-ie: ‘spring’.”

Lotte moest lachen. “Dat klinkt wel heel zweverig.”

“Wacht maar,” zei Gerrit. “De eerste keer dat je echt goed springt—dat je loskomt van het water en even stil hangt—dan wordt het stil in je hoofd. Echt stil. Alsof iemand de wereld even op pauze zet.”

Hans keek naar de horizon. “Dat moment daarboven… je hoort niks meer behalve de wind. En dan land je weer, en dan wil je meteen nog een keer.”

Lisa keek naar haar board. “En dat gevoel… blijft dat?”

Hans haalde zijn schouders op. “Nee. En juist daarom blijf je terugkomen.”

Gerrit grijnsde. “Het is een beetje verslavend. Maar dan op een goeie manier.”

Hans liep het ondiepe water in en wenkte Lotte dichterbij. De kite hing stabiel in de lucht, zacht trekkend, alsof hij ongeduldig was.

“Kom eens hier,” zei hij rustig. “Pak de bar maar vast, maar nog niet sturen.”

Lotte nam de bar over. Haar handen spanden zich automatisch aan.

“Voel je dat?” vroeg Hans.

Ze knikte meteen. “Ja… hij trekt al.”

“Precies,” zei Hans. “Dat zijn de lijnen. Daar zit alles in—de wind, de kracht, de richting.” Hij ging achter haar staan, zonder haar over te nemen, maar dichtbij genoeg om aanwijzingen te geven. “Laat je armen een beetje ontspannen. Niet vechten tegen de kite.”

Langzaam liet Lotte haar schouders zakken.

“Zo ja,” zei Hans. “Nu stuur je een klein beetje. Heel klein. Trek rechts een tikje aan.”

Lotte bewoog voorzichtig. De kite reageerde direct en maakte een sierlijke boog door de lucht. De kracht in de lijnen veranderde meteen—van licht trekkend naar even stevig, alsof er iemand aan de andere kant zat.

“Wow,” zei ze zacht. “Hij leeft gewoon…”

Gerrit, die iets verderop stond, grijnsde. “Dat zeg ik altijd: het is geen ding, het is een soort… partner.”

Lisa keek aandachtig toe vanaf de kant.

Hans knikte. “Voel je het verschil? Als hij draait, verandert de spanning. Dat is hoe je leert luisteren. Niet kijken, maar voelen.”

Lotte probeerde nog een kleine beweging. De kite schoot iets sneller en de lijnen trokken steviger aan haar armen.

Ze lachte ineens. “Ik snap het! Het is alsof hij antwoord geeft.”

“Exact,” zei Hans. “En hoe beter je dat voelt, hoe minder je hoeft na te denken. Dan gaat het vanzelf.”

Even stond ze daar, voeten in het water, wind in haar gezicht, de lijnen strak in haar handen—en voor het eerst leek ze niet alleen bezig met ‘niet vallen’, maar echt met het ervaren.

Lisa riep: “En? Is het zo magisch als zij zeggen?”

Lotte keek op, haar ogen glinsterden een beetje.
“Ja,” zei ze. “En ik sta nog niet eens op het board.”

Gerrit stak zijn hand op naar Lisa. “Kom jij ook eens,” riep hij. “Anders blijft het alleen maar theorie.”

Lisa liep het water in, iets voorzichtiger dan Lotte net. “Ik vertrouw jou nog niet helemaal,” zei ze half lachend.

“Groot gelijk,” grijnsde Gerrit. “Maar ik laat je niet los… nog niet.”

Hij gaf haar de bar. De kite stond iets hoger in de lucht, rustig maar krachtig.

“Oké,” zei hij, “voeten een beetje uit elkaar, knieën licht gebogen. Niet stijf staan.”

Lisa knikte, maar zette haar voeten nét iets te smal en een tikje naar voren, alsof ze op het droge stond in plaats van in het water.

“Voel je de lijnen?” vroeg Gerrit.

“Ja… sterker dan ik dacht,” zei ze, haar armen spanden zich meteen.

“Ontspan een beetje,” zei hij. “En stuur héél licht naar links.”

Lisa gaf een kleine ruk.

De kite reageerde direct—te direct. Hij dook iets naar beneden en de kracht in de lijnen nam plots toe.

“Whoa—!” riep Lisa.

Doordat haar gewicht te ver naar voren stond, werd ze ineens meegetrokken. Haar bovenlichaam schoot naar voren, haar voeten bleven even hangen, en voor een seconde leek het alsof ze een duik ging maken.

Maar Gerrit was er al. Hij pakte de bar deels over en zette een stap naar achteren.

“Rustig! Leunen, niet volgen!” zei hij snel.

Lisa hervond haar balans, water spatte op rond haar knieën. Ze haalde diep adem en begon toen te lachen. “Oké, dát bedoelden jullie dus met kracht.”

Lotte riep vanaf de kant: “Je ging bijna kopje onder!”

“Bijna ja!” lachte Lisa. “Ik dacht echt: daar ga ik!”

Gerrit knikte. “Dat was je voetstand. Je stond te rechtop en te veel naar voren. De kite trekt je dan gewoon mee. Je moet ‘m opvangen, als het ware.”

Hij tikte met zijn voet tegen de hare. “Zet ‘m iets schuiner. Alsof je tegen de wind in leunt.”

Lisa herstelde haar houding en pakte de bar opnieuw vast, dit keer alerter.

“Nog een keer?” vroeg ze.

Gerrit glimlachte. “Nu begint het pas leuk te worden.”

En deze keer, toen de kite bewoog, bewoog Lisa mee—niet erachteraan, maar ertegenin. De kracht was er nog steeds, maar nu voelde het minder als verrassing… en meer als iets waar ze mee kon spelen.

De vier zaten nog maar net boven aan het strand, het zand warm onder hen, toen de adrenaline langzaam uit hun armen begon weg te trekken. Hans en Gerrit hadden het meteen gezien: de meiden waren op het punt gekomen waarop je kite nog precies doet wat jij wilt, maar je armen beginnen te protesteren.

Gerrit had als eerste ingegrepen. “Kom maar, ik neem ’m even over,” had hij gezegd terwijl hij soepel de bar van Lisa overnam. Hans deed hetzelfde bij Lotte, waarna beide kites netjes op het strand werden geland. Het was een klein ritueel van vertrouwen — de jongens deden dit vaker, dat zag je aan alles.

Nu zaten ze met z’n vieren in een halve cirkel, iets hoger op het strand waar de wind minder fel was en het uitzicht over de zee bijna filmisch werd.

Hans trapte het gesprek af. “We zitten samen op het HBO in Alkmaar,” vertelde hij, terwijl hij met zijn voet wat zand wegschuifelde. “En we wonen hier in het dorp. Dus ja… zodra het maar even kan, zijn we hier op het strand te vinden.”

Gerrit knikte. “Soms zelfs als het eigenlijk niet kan. Tentamenstress, deadlines… maakt allemaal niet uit. Als de wind goed staat, dan staan wij hier.”

Lisa moest lachen. “Dat merkten we gisteren al.”

Lotte keek naar de zee, waar de kites nu als kleurige stippen lagen te wachten. “Ik snap het wel. Het voelt hier… vrij.”

Hans keek haar even aan, een blik die net iets langer duurde dan nodig was. “Dat is precies waarom we het doen.”

Gerrit gooide een schelpje weg en keek naar Lisa. “En jullie? Hoe vaak staan jullie op een board?”

Lisa haalde haar schouders op. “Niet zo vaak als jullie. Maar misschien verandert dat nog.”

De zon stond inmiddels hoog genoeg om het strand een lichte gouden gloed te geven. De branding rolde in een rustig ritme door, en precies dat beeld — vier jongeren op de duinrand, lachend, moe van de wind, met de zee als decor — was wat Trees, Harrie en Sally op afstand zagen. Ze bleven even staan, alsof ze onbewust voelden dat dit zo’n moment was dat je niet moest verstoren.

Harrie tikte Sally zachtjes op de schouder. “De dames worden groot, Sally… en hoe lang duurt het nog voordat ze niet meer alleen thuiskomen.”

Sally glimlachte, maar er zat ook iets nadenkends in haar blik. “Nou, ik denk dat Lotte daar nog lang niet aan toe is. Ze heeft me gisteravond nog verteld dat ze daar voorlopig niet aan wil beginnen. Ze is er gewoon niet mee bezig.”

Harrie knikte langzaam. “Dat is mooi. Laat haar maar rustig groeien.”

Sally keek naar Lotte, die op dat moment iets zei waardoor Hans hard moest lachen. “En ze heeft het ook nog over Erik gehad,” vervolgde ze. “Ze wil hem wel eens ontmoeten.”

Trees draaide zich naar hen toe. “Dat snap ik wel. Ik heb Erik al eens gezien, toen hij met Sally in de Lege Knip zat. Dat was nog in de tijd van dat eerste project dat ze samen moesten doen.”

Harrie keek opzij, licht verbaasd. “Dus jij hebt hem al gezien?”

Trees knikte. “Ja, maar het was vluchtig. Hij kwam toen heel normaal over. Rustig, vriendelijk. Maar ja… dat zegt natuurlijk niet alles.”

Sally haalde haar schouders op. “Nee, maar het is in elk geval iets. En Lotte wil gewoon weten wie hij is. Dat vind ik eigenlijk wel verstandig.”

Harrie keek weer naar de jongeren op de duinrand. “Ze worden groot,” herhaalde hij zacht. “Maar ze blijven toch altijd een beetje onze meisjes.”

Trees glimlachte. “Tot ze zelf zeggen dat dat niet meer hoeft.”

En zo stonden ze daar, drie volwassenen die hun kinderen zagen groeien — niet in grote sprongen, maar in kleine momenten zoals deze, op een strand waar de wind alles net iets helderder maakte.