De wijzers van zijn horloge gaven onverbiddelijk aan dat de tijd in Sally’s warme bubbel er voor vandaag bijna op zat. Erik keek op, een klein beetje spijtig, maar met een blik die veel zachter was dan toen hij drie dagen geleden voor het eerst haar pad kruiste.

“Ik moet gaan, Sally,” zei hij, terwijl hij langzaam opstond van de bank. “Niet omdat ik wil, maar omdat mijn brein blijkbaar nog steeds geprogrammeerd is om op een fatsoenlijk uur rust te vinden. Al moet ik zeggen dat die programmering vandaag behoorlijk is herschreven.”

Sally liep met hem mee naar de hal. De zwaarte van haar verhaal over het kippenhok en Robert van de Velde hing niet langer als een schaduw tussen hen in, maar vormde nu een solide basis van eerlijkheid. In de deuropening bleven ze nog even staan. De koude avondlucht stak scherp af tegen de geborgenheid van het huis.

“Bedankt voor de Lawaaisoep,” zei Erik met een glimlach, terwijl hij haar handen vastpakte. “En bedankt dat je me bent voorgegaan in het afwerpen van die… hoe noemde je het ook alweer? Die schil.”

Sally knikte. “Graag gedaan, Erik. En vergeet niet: rustig aan, dan breekt het lijntje niet. We doen het op ons eigen tempo.”

Hij boog zich voorover en kuste haar, deze keer geen snelle ‘smakkerd’ zoals bij binnenkomst, maar een lange, veelzeggende kus die beloofde dat dit niet het einde van hun ontdekkingstocht was.

Nadat Erik in zijn auto was gestapt en de straat was uitgereden, bleef Sally nog even in de deuropening staan. De stilte van de nacht viel over haar heen. Ze dacht aan de foto op de muur, aan de lijstenmaker en aan de man die zojuist was vertrokken.

Binnen in de kamer rook het nog steeds naar de bouillon en de gezelligheid van twee mensen die elkaar echt hadden gezien. Ze liep naar de wand met foto’s en keek nog één keer naar haar jongere zelf met Lotte. De angst die ze die middag in de zijstraat had gevoeld, was niet weg, maar ze voelde zich sterker. Ze was niet langer die kwetsbare vrouw van de foto; ze was Sally de Jong, de vrouw die haar eigen leven had teruggevochten.

Met een zucht van tevredenheid ruimde ze de laatste glazen op. De zwarte bladzijde was omgeslagen, en hoewel de lijstenmaker een herinnering had opgeroepen, voelde ze dat ze nu iemand aan haar zijde had bij wie haar geheim in veilige haven was.

Morgen was er weer een dag. Een dag van studie, misschien een bezoek aan De Lege Knip, maar vooral een dag in haar nieuwe, vrije leven. Ze deed de lichten uit en liet de kamer achter in een vredige duisternis, terwijl de kers op de taart nog langzaam in haar gedachten na-echode.

Al vrij snel had ze de slaap te pakken, ondanks dat ze had verwacht dat het anders zou zijn. Het was een uur of vier toen kaar wakker recht op in bed zat.  Het was een schokkerig ontwaken. De stilte in de slaapkamer voelde ineens beklemmend aan, terwijl haar hart in haar keel bonkte. Sally tastte in de duisternis naar de andere kant van het bed, zoekend naar de warmte van de man die zojuist in haar gedachten nog zo dichtbij was geweest.

“Erik?” fluisterde ze hees, haar stem nog vol van de slaap.

Pas toen haar hand op het koude, gladde laken aan de andere kant rustte, drong de werkelijkheid langzaam tot haar door. De kamer was leeg. Er was geen Erik. Hij was uren geleden naar zijn eigen huis gegaan, keurig volgens zijn eigen interne klok.

Sally wreef de slaap uit haar ogen en probeerde haar ademhaling onder controle te krijgen. De droom was zo levendig geweest. Ze rende door een doolhof van smalle zijstraten, vergelijkbaar met de straat van de lijstenmakerij. Overal hingen lege schilderijlijsten aan de muren en achter haar hoorde ze voetstappen. Het geluid van zware schoenen op de klinkers kwam steeds dichterbij. Ze had Erik geroepen, gezocht naar zijn logica en zijn rust, maar hij was onvindbaar geweest in de mist van haar onderbewustzijn.

Wie haar achterna zat, wist ze niet. Was het Robert? Of was het de schim van de vrouw die ze vroeger was, de mevrouw Van de Velde die haar weer wilde opsluiten in het gouden kooitje?

Ze trok haar knieën op en sloeg haar armen eromheen. De verbondenheid van de avond ervoor voelde nu even heel fragiel aan. De Lawaaisoep, de kus bij de deur en de bekentenissen over haar verleden hadden blijkbaar deuren geopend die ze overdag zorgvuldig gesloten hield.

“Het was maar een droom,” fluisterde ze tegen zichzelf, terwijl ze naar het zwakke schijnsel van de straatlantaarn keek dat door de kieren van de gordijnen viel.

Toch bleef de vraag knagen: was ze bang dat haar verleden Erik zou afschrikken, of was ze bang dat zijzelf nog niet helemaal vrij was van de schaduwen die de lijstenmaker die middag had opgeroepen? Ze wist dat ze niet meer terug kon slapen. Met een zucht stapte ze uit bed om in de keuken een glas water te halen. Het koude water hielp de laatste resten van de achtervolging te wissen, maar het besef bleef: haar nieuwe geluk met Erik was kostbaar, maar ook kwetsbaar zolang de geesten uit het verleden nog af en toe in de zijstraten van haar dromen ronddwaalden.

Ze loopt naar de douche en gaat met een ijskoud washandje over haar gezicht. “Zo nu ben ik denk ik wel wakker en stel je zelf niet aan. Ga slapen!”

Met het ijskoude water nog naglinsterend op haar wangen, keek ze zichzelf in de spiegel aan. Haar ogen waren groot in het gedimde licht van de badkamer. “Kom op, Sally,” fluisterde ze vermanend tegen haar spiegelbeeld. “Niet gaan spoken nu.”

Ze liep op haar tenen terug naar de slaapkamer. De rust die Erik had achtergelaten was nog steeds aanwezig in het huis, ook al had haar onderbewustzijn er even een puinhoop van gemaakt. Ze nestelde zich weer diep onder het dekbed en trok het tot onder haar kin. Het koude washandje had de mist in haar hoofd geklaard; de paniek van de droom maakte plaats voor de nuchtere realiteit van haar eigen veilige domein.

Terwijl ze haar ademhaling weer hoorde vertragen, dacht ze aan Eriks woorden over het ‘herschrijven van zijn programmering’. Misschien was dat wat ze vannacht ook aan het doen was: de oude angsten uitwissen om plaats te maken voor iets nieuws.

Het duurde niet lang of de zwaarte in haar ledematen keerde terug. Deze keer geen doolhof of achtervolgers, maar de herinnering aan de smaak van de soep en de stevige armen van Erik op de bank. Met die gedachte gleed ze langzaam weer weg, terwijl de vroege ochtendzon nog uren op zich liet wachten. De rust was hersteld.

De morgen ontwaakt in een traag tempo. In de slaapkamer van Sally gaat een zoemertje van haar mobiel, een teken dat haar wekker aangaf dat het tijd was om op te staan. Maar in haar slaap gaat het geluid aan haar voorbij en pas bij het volgende geluid uit haar telefoon kijkt ze met een paar half gesloten ogen op en pakt hem op. “Goede morgen, met Sally de Jong” Aan de andere kant van de lijn hoort ze een zucht “Moeder lig je nog op bed, het is al negen uur geweest”.

De nuchtere stem van Lotte sneed als een koud mes door de warme nevels van Sally’s slaap. De verwarrende droom van vannacht en de intense avond met Erik hadden haar blijkbaar dieper in haar kussens gedrukt dan de bedoeling was.

“Lotte?” mompelde Sally, terwijl ze overeind krabbelde en verbaasd naar de wekker op haar nachtkastje keek. Negen uur. Dat was voor haar doen bijna een gat in de dag. “Goedemorgen schat. Ja, ik… ik geloof dat ik door de wekker heen heb geslapen.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. Lotte kende haar moeder als iemand die meestal al lang aan de koffie zat voordat de rest van het land wakker werd.

“Door de wekker heen geslapen?” herhaalde Lotte met een mengeling van verbazing en argwaan in haar stem. “Dat is niets voor jou. Is er iets? Ben je ziek? Of was het gisteren zo gezellig bij De Lege Knip dat je de tijd bent vergeten?”

Sally glimlachte in zichzelf terwijl ze haar blote voeten op de koude vloer zette. Ze dacht aan de Lawaaisoep, de openhartige gesprekken en de kus van Erik bij de deur. Het voelde als een geheim dat ze nog even voor zichzelf wilde houden, weg van de scherpe observaties van haar dochter.

“Nee hoor, niets aan de hand,” zei Sally, haar stem nu een stuk helderder. “Ik was gisteren gewoon tot laat met mijn studie bezig. Je weet hoe dat gaat als je eenmaal in een onderwerp duikt.” Ze voelde een klein steekje van schuldgevoel bij het kleine leugentje om bestwil, maar ze was nog niet klaar om de naam ‘Erik’ hardop uit te spreken tegenover Lotte.

“Nou, als je het zegt,” zei Lotte, al klonk ze niet helemaal overtuigd. “Ik belde eigenlijk omdat ik vanmiddag even in de buurt ben. Ik dacht, misschien kunnen we samen een kopje koffie drinken? Dan kun je me meteen vertellen waarom je ineens zo’n diepslaper bent geworden.”

Sally voelde haar hart even overslaan. Een bezoekje van Lotte was altijd welkom, maar na de ontmoeting bij de lijstenmakerij en haar nachtmerrie over Robert, voelde ze zich een tikkeltje kwetsbaar.

“Dat is een gezellig plan, Lotte. Kom maar rond een uur of twee. Dan heb ik de eerste hoofdstukken van mijn dag er alweer opzitten.”

Nadat ze had opgehangen, bleef Sally nog even op de rand van haar bed zitten. De dag was traag begonnen, maar de realiteit klopte alweer luidkeels op de deur. Eerst een sterke bak koffie, en dan de sporen van gisteravond maar eens een beetje opruimen voordat haar kritische dochter voor de deur stond.

Toen Sally net aangekleed was en een kop koffie zat te drinken kwam er een appje binnen. Erik melde zich: “Ik ben in de winkel voor  Maggie bouillonblokjes en nu hebben ze verschillende soorten groentesoep. Welke kan ik het best nemen? “ Als je het goed vind kom ik vanmiddag even langs, want ik heb voor het project iets opgezocht. Laat even weten. Erik”. “Jeetje”denkt ze even,” dan is Lotte er ook”. Ze appt ze allebei terug. Naar Lotte met de mededeling dat ook haar medestudent langs komt en naar Erik dat hij welkom is , maar dat haar dochter Lotte er ook zal zijn. “en nu maar afwachten”denkt ze.

Sally staarde naar haar telefoonscherm terwijl de damp van haar koffie langs haar gezicht kringelde. De nuchterheid van Erik — die blijkbaar direct na het ontwaken de supermarkt in was gedoken voor de exacte ingrediënten van de ‘Lawaaisoep’ — toverde een glimlach op haar gezicht. Maar de logistieke puzzel die volgde, deed haar wenkbrauwen even fronsen.

Ze wist dat ze niet kon weigeren. Erik had iets opgezocht voor hun project en Lotte had haar zinnen al gezet op die koffie. De twee werelden waar ze gisteravond zo diep over had nagedacht, stonden op het punt om frontaal op elkaar te botsen in haar kleine, sfeervolle kamer.

Met een licht nerveus gevoel in haar vingers typte ze de antwoorden:

• Aan Erik: “Neem de gewone tuinkruidenbouillon, die is het puurst! Je bent welkom vanmiddag, gezellig. Maar houd er rekening mee: mijn dochter Lotte komt ook net op dat tijdstip langs. Tot straks!”
• Aan Lotte: “Gezellig dat je komt, schat! Even een ‘heads-up’: mijn medestudent Erik komt ook even langs voor ons project. Kun je hem meteen eens ontmoeten. Tot twee uur!”

Ze legde haar telefoon weg en nam een flinke slok koffie. “En nu maar afwachten,” mompelde ze. Ze voelde zich een beetje als een koorddanser. Aan de ene kant Erik, de man van de structuren die gisteravond zijn eerste barstjes vertoonde en haar diepste geheim nu kende. Aan de andere kant Lotte, die gezegend was met een vlijmscherp instinct en ongetwijfeld binnen vijf minuten door de ‘medestudent’-vlieger heen zou prikken.

Sally begon koortsachtig de kamer op te ruimen. De twee wijnglaasjes van gisteravond verdwenen razendsnel in de vaatwasser. De kussens op de bank werden opgeschud. Ze keek even naar de grote portretfoto van haar en Lotte waar Erik gisteravond zo lang naar had staan kijken.

Zou Erik zich kunnen inhouden? Zou hij niet per ongeluk iets laten vallen over de lijstenmaker of haar ‘vorige leven’? En nog belangrijker: hoe zou Lotte reageren op deze man die zo overduidelijk anders was dan de types die Sally normaal gesproken in haar kring toeliet?

De traag ontwaakte ochtend was in één klap veranderd in een race tegen de klok. De rust was voorbij; de middag beloofde een heel eigen soort ‘lawaai’ te gaan maken.

Klokslag twee uur ging de bel en stapte Lotte binnen. “Moeder wat zie je er goed uit, heeft dat langslapen je zo goed gedaan”” en geeft haar een knuffel. “Nee Lotte, ik heb vannacht een slechte nacht gehad en gedroomd, waardoor ik vannacht erg onrustig ben geweest, maar vanmorgen weer even extra aandacht aan me zelf gegeven”. Met een lach op haar gezicht “Maar dat had je voor mij toch niet te doen moeder, of is dat voor die Erik die vanmiddag ook langs komt?” Deze vraag verraad meteen de blos die Sally op haar wangen krijgt. “Moeder, wat is er aan de hand, is het meer dan een medestudent en project collega” Sally pakt haar dochter bij de schouder en beaamt haar vermoedens. Als ze onder het theedrinken de hele geschiedenis aan Lotte verteld heeft, vraagt ze haar om niet direct met een mening klaar te staan. Het is nog heel pril maar de gevoelens zijn wederzijds vertrouwt.

Lotte nam een slok van haar thee en keek haar moeder langdurig aan over de rand van haar mok. De stilte die volgde was niet ongemakkelijk, maar wel geladen. Lotte had de gave om door alle lagen heen te kijken, een eigenschap die ze ongetwijfeld van Sally zelf had geërfd.

“Ik zal me inhouden, mam,” zei Lotte uiteindelijk met een zachte glimlach. “Echt. Ik ben alleen maar blij om die blos op je wangen te zien. Sinds de hele toestand met de familie Van de Velde en de afwikkeling door Harrie, heb ik je niet meer zo… levendig gezien. Als deze Erik daarvoor zorgt, dan sta ik al met 1-0 achter hem.”

Sally slaakte een zucht van verlichting. De bekentenis dat het meer was dan alleen een project had de druk van de ketel gehaald. “Het is ook zo vreemd, Lotte. Hij is een man van de cijfers, van de regels. Heel anders dan de mensen van De Lege Knip. Maar er zit iets in hem dat me raakt. Iets oprechts.”

Net toen Sally wilde vertellen over de Lawaaisoep van gisteravond, klonk de bel opnieuw. Beiden schrokken ze even op.

“Dat is hem,” zei Sally, terwijl ze onbewust haar trui weer even rechtstreek.

“Rustig maar,” fluisterde Lotte met een ondeugende twinkeling in haar ogen. “Ik zal hem niet meteen onderwerpen aan een kruisverhoor. Maar ik beloof niet dat ik niet ga opletten hoe hij naar je kijkt.”

Sally liep naar de gang om open te doen. Daar stond Erik, precies zoals ze hem kende: keurig in de kleren, zijn laptoptas in de ene hand en — tot haar grote plezier — een tasje van de supermarkt in de andere waar de bovenkant van een pak bouillonblokjes uitstak.

“Dag Sally,” zei hij met die vertrouwde, rustige stem. Hij wilde haar een kus geven, maar hield halverwege in toen hij de extra jas aan de kapstok zag hangen. Zijn analytische brein schakelde direct over. “Ah, Lotte is er al.”

“Kom binnen, Erik,” zei Sally hartelijk. “Lotte zit al aan de thee. De vuurdoop kan beginnen.”

Toen ze de kamer binnenkwamen, stond Lotte op. De twee werelden van Sally stonden nu fysiek tegenover elkaar: de dochter die alles wist van haar strijd en haar verleden, en de man die pas sinds kort de ‘schil’ van haar nieuwe leven mocht aanraken.

“Erik, dit is mijn dochter Lotte. Lotte, dit is Erik, mijn… medestudent,” introduceerde Sally hen, waarbij ze bij het laatste woord een korte, veelzeggende blik met Lotte wisselde.

Erik stapte vastberaden op Lotte af en stak zijn hand uit. “Aangenaam, Lotte. Ik heb gisteravond je portret aan de muur al bewonderd. In het echt is de gelijkenis met je moeder nog treffender.”

Lotte schudde zijn hand en keek hem recht aan. “Dank je, Erik. Ik heb ook al het een en ander over jou gehoord. Iets over soep en projecten?”

Het ijs was niet zomaar gebroken; het was met chirurgische precisie door Erik weggesmolten. Sally keek met bewondering toe hoe hij, ondanks zijn natuurlijke reserve, het initiatief nam. Hij zat daar niet als een zenuwachtige sollicitant, maar als een man die oprechte belangstelling toonde voor de mensen die belangrijk waren voor Sally.

Toen Erik begon over Lotte’s studie en haar leven met Lisa, zag Sally de argwaan in de ogen van haar dochter langzaam plaatsmaken voor verrassing. Erik had zijn huiswerk gedaan, of beter gezegd: hij had geluisterd. Elk detail dat Sally hem eerder had verteld, had hij feilloos opgeslagen in dat gestructureerde brein van hem.

Het gesprek bereikte een hoogtepunt toen de keuring voor het diner op het Slot ter sprake kwam. Lotte barstte in lachen uit toen Erik met een uitgestreken gezicht vertelde hoe Sally zijn geschiktheid als ‘de man’ voor een vervolg had geanalyseerd.

“Wacht even,” lachte Lotte, terwijl ze haar thee bijna verslikte. “Of heb je mijn moeder dus eigenlijk onderworpen aan een soort sociaal experiment? Heb je haar ook punten gegeven voor haar houding en tafelmanieren?”

Erik glimlachte verontschuldigend, maar zijn ogen twinkelden. “Laten we zeggen dat de resultaten van het onderzoek al na vijf minuten irrelevant waren. De persoonlijkheid van je moeder paste in geen enkele tabel die ik had voorbereid. Ze gooide mijn hele berekening overhoop, en dat was… nou ja, de meest leerzame les uit mijn hele carrière.”

Sally voelde een enorme trots. Hier zaten ze dan: de dochter die haar door de donkerste diepten van de familie Van de Velde had zien gaan, en de man die haar nu hielp om een nieuwe toekomst op te bouwen. De sfeer was verre van stijf. Lotte vuurde vragen op hem af — over zijn werk, zijn passie voor structuur en hoe hij in hemelsnaam bij de ‘Lawaaisoep’ was uitgekomen — en Erik antwoordde eerlijk, soms een beetje droog, maar altijd met een ondertoon van genegenheid naar Sally toe.

Lotte leunde achterover in de kussens en keek van Erik naar haar moeder. De blos op Sally’s wangen was er nog steeds, maar de onrust van de nachtmerrie was volledig verdwenen.

“Oké, Erik,” zei Lotte uiteindelijk, haar stem zachter maar vol erkenning. “Ik moet toegeven, je bent niet wat ik verwacht had bij een ‘medestudent’. Maar ik begrijp nu wel wat mijn moeder in je ziet. Je brengt een soort rust mee die ze wel kan gebruiken na al die jaren van lawaai.”

Sally pakte de hand van Erik even vast onder de tafel. De vuurdoop was geslaagd. De man van de cijfers had de toets van de menselijkheid doorstaan, en Lotte had gezien dat haar moeder eindelijk een haven had gevonden waar ze niet alleen veilig was, maar ook volledig zichzelf kon zijn. De schaduwen van het landhuis leken in dit gezelschap ineens mijlenver weg.