Het was op een woensdag tegen sluitingstijd, maar de Lege Knip was nog opvallend druk met bezoekers die op de valreep een bijzonder cadeau zochten voor Moederdag. Tussen de snuffelende mensen viel een jonge vrouw van rond de dertig op, die met een bijna tastbare concentratie door de schappen bewoog.

Ze was niet zomaar op zoek naar een kleinigheidje; ze zocht iets nostalgisch voor haar dementerende moeder. Terwijl ze een oud fotolijstje bekeek, deelde ze haar verhaal met Trees, die in de buurt stond te ordenen.

“Wanneer het maar over vroeger gaat, leeft ze helemaal op,” vertelde de vrouw met een weemoedige glimlach. “Dan fonkelen haar ogen weer. Maar voor de rest is haar geheugen jammer genoeg weg.”

Ze hield even stil en vervolgde: “Twee weken geleden zat ze in de gezamenlijke zaal van het verzorgingshuis. Daar kwam ze een vriendin van vroeger tegen die daar toevallig ook bleek te verblijven. Het was prachtig om te zien; het ene verhaal haalde het andere op en ze leken even weer die jonge meiden van toen. Maar het contrast was zo pijnlijk toen die oude vriendin vroeg waar ze haar kamer precies had. Mijn moeder keek haar aan en was het helemaal kwijt. Ze wist het simpelweg niet meer.”

Trees knikte begrijpend en liet haar werk even rusten. In de Lege Knip, die inmiddels het kloppende hart van de buurt was geworden, kwamen dit soort verhalen vaker over de toonbank. Juist daarom was het zo belangrijk dat de winkel en de activiteitenzaal een plek boden waar herinneringen, hoe vluchtig ook, even mochten herleven.

Toen de klok half zeven sloeg en de laatste klant de drempel van de Lege Knip was overgestoken, verzamelden de medewerkers en vrijwilligers zich in de winkel. Voor er aan het opruimen en afsluiten kon worden gedacht, namen Jannus en Trees het woord om iedereen te bedanken voor de tomeloze inzet op deze drukke woensdag. In de schappen waren door de Moederdag-drukte flinke gaten gevallen, maar dat was een zorg voor morgen.

Terwijl de groep napraatte over de hectiek van de dag, nam Piet het woord. Er zat hem duidelijk iets dwars. “Ik ben vanmiddag werkelijk aan geen enkele reparatie toegekomen,” verzuchtte hij. “Continu stonden er klanten aan mijn werkbank die alles wilden weten over de werking van de apparaten of hoe het met de garantie zat. En nadat ik alles uitvoerig heb uitgelegd, wat denk je? Dan betalen ze en nemen ze het mee naar huis ook.”

Jannus haalde nuchter zijn schouders op. “Maar dat is toch precies de bedoeling, Piet? Dat we spullen verkopen.”

Trees merkte de frustratie bij Piet op en reageerde licht geïrriteerd op Jannus’ opmerking. “Jannus, dat is helemaal niet wat Piet bedoelt. Door al die vragen ligt er nu een enorme stapel werk die eigenlijk al klaar had moeten zijn. Daar komt hij nu simpelweg niet doorheen.”

Piet knikte dankbaar naar Trees voor haar bijval. “Precies, dat bedoel ik Jannus. Wie helpt mij nu uit de brand? Want als ik niet in de winkel bijspring om die uitleg te geven, krijg ik ook commentaar. De klant is immers koning en die moet bediend worden, of dat nu is met goederen of met een praatje.”

 “Je hebt wel gelijk, Piet. Ik denk inderdaad dat je er best een paar handen bij kunt gebruiken, maar waar vind je die?” gaf Jannus nu toe, terwijl hij de situatie nog eens overwoog.

Toen een aantal vrijwilligers vragend keken of hun aanwezigheid nog vereist was, gaf Trees hen een teken dat ze naar huis mochten. Uiteindelijk bleven ze met z’n vieren over in de inmiddels stille winkel: Jannus, Trees, Piet en Willy.

Trees verbrak de stilte en deed een concreet voorstel: “Laten we eens serieus in onze omgeving gaan rondkijken naar technische hulp voor Piet. We hebben iemand nodig die de kneepjes van het vak kent.”

Na een kort overleg kwamen ze tot de volgende criteria voor de nieuwe hulp:

Terwijl de rust in de Lege Knip langzaam terugkeerde, werden de contouren van de nieuwe vacature steeds duidelijker. Het hoefde geen volledige werkweek te zijn; een aantal uren per week zou Piet al enorm ontlasten. De gezochte persoon moet bereid zijn om op wisselende tijden bij te springen, passend bij de wispelturige drukte van de winkel. Naast technisch inzicht moet diegene ook het geduld hebben voor een praatje met de klant, want in De Lege Knip is dat persoonlijke contact immers de grote kracht.

Willy, die tot dan toe aandachtig had geluisterd, wierp nog een belangrijk punt in de groep. “En moet diegene ook niet van mijn muziek houden?” vroeg hij met een knipoog, maar met een serieuze ondertoon. “En soms ook een beetje van volume houden? Ik wil voorkomen dat ik straks constant het probleem heb van: ‘Mag de muziek nu eens wat zachter?’”

Trees moest lachen om Willy’s bezorgdheid, maar knikte instemmend. Ze beloofde plechtig om de liefde voor muziek – en het incasseringsvermogen voor het volume – mee te nemen in het profiel van de nieuwe medewerker.

Met dit voornemen in hun achterhoofd besloten ze dat het voor vandaag genoeg was geweest. De gaten in de schappen en de groeiende stapel reparaties waren zorgen voor de volgende dag. Moe maar voldaan sloten ze de deuren van het pand, dat in korte tijd zoveel meer was geworden dan alleen een plek voor handel.

Eenmaal thuis gekomen op het Slot bij Harrie, was het eerste wat Trees deed haar verontschuldigingen aanbieden vanwege het late tijdstip. Harrie was inmiddels wel wat gewend, aangezien hij de onvoorspelbaarheid van drukte herkende uit zijn eigen werkzame leven van jaren terug.

“Trees, je hoeft je niet elke keer te verontschuldigen wanneer je later thuis komt,” zei hij rustig. “Ik weet hoe het gaat met drukte of andere onvoorziene zaken. Dat heb je simpelweg niet altijd in de hand.”

Trees zuchtte diep terwijl ze haar jas ophing. “Ja, maar ik vind het zo vervelend. Elke keer als ik laat ben, heb jij het eten al helemaal klaar staan als ik eindelijk thuiskom. Dat vind ik niet leuk, ik wil ook mijn steentje bijdragen.”

Harrie keek haar met een ondeugende glinstering in zijn ogen aan en lachte breed. “Of… vind je mijn koken gewoon niet lekker?” grapte hij om de spanning te breken.

Trees moest ondanks haar vermoeidheid glimlachen. De warmte van het Slot en Harries nuchtere humor waren precies wat ze nodig had na de hectische afsluiting in De Lege Knip. Terwijl ze aanschoof aan tafel, dacht ze nog even aan Piet, Willy en de zoektocht naar de nieuwe hulp, maar voor nu liet ze de winkel even achter zich.

Na het eten en het opruimen wilde Trees het liefst even languit op de bank gaan liggen om bij te komen van de drukke dag, maar Harrie stak daar direct een stokje voor. “Ho ho, wat gaat er gebeuren?” vroeg hij hoofdschuddend. Wanneer Trees aangeeft dat ze even wil liggen, is Harrie onvermurwbaar: “Trees, ik denk dat we beter even een rondje door het park kunnen gaan lopen. Even de zinnen verzetten!”

Met een gezonde dosis frisse tegenzin staat Trees toch op en tien minuten later wandelen ze samen door het vertrouwde Slotpark in de richting van het prieeltje. Terwijl ze daar zo lopen, vraagt Harrie voorzichtig wat nu precies de oorzaak was van haar late thuiskomst. Op dat moment komt het hele verhaal er in één keer uit: de enorme drukte in de winkel, de momenten waarop ze handen te kort kwamen en natuurlijk de verzuchting van Piet. Ze legt uit dat ze serieus moeten gaan kijken naar een parttime hulp die Piet volledig kan bijstaan.

Harrie luistert aandachtig en komt met een verrassend voorstel. Hij raadt haar aan om hierover eerst eens met mevrouw de burgemeester te gaan praten. Misschien weet zij wel iemand die via een gemeentelijke ondersteuning op zoek is naar werk en precies in het profiel van De Lege Knip past. Trees kijkt Harrie aan; het wandelen in de buitenlucht begint zijn vruchten al af te werpen en dit nieuwe spoor geeft haar weer frisse moed voor de volgende dag. Op het bruggetje naar het prieel blijft ze even staan en slaat ze haar armen stevig om Harrie heen om haar liefde en dankbaarheid te tonen. De warme omhelzing duurt echter maar even, want Harrie moet zich herstellen.

“Pas op Trees, ik verlies bijna mijn evenwicht,” waarschuwt hij met een voorzichtige glimlach. “En je weet: het zou niet de eerste keer zijn, weet je nog?”

Trees laat hem grinnikend los, herinnerd aan eerdere momenten waarop hun enthousiasme bijna tot wankele taferelen leidde. De frisse lucht in het Slotpark doet haar goed en het plan om contact op te nemen met mevrouw de burgemeester begint steeds meer vorm te krijgen in haar hoofd. Terwijl ze samen verder wandelen naar het prieeltje, voelt de last van de drukke dag in De Lege Knip al een stuk lichter aan.