De ochtendzon wierp een gouden gloed door de ramen van De Lege Knip, maar binnen was het al urenlang een drukte van jewelste. De sfeer was er eentje van noeste arbeid en, opvallend genoeg, een vleugje triomf.

Bea, Annemieke en mevrouw Van de Wetering vormden vandaag de ‘Witte Brigade’. Hun domein? De wasruimte, waar de wasmachine en de droger overuren draaiden. Ze hadden de afgelopen dagen een ware tsunami aan ingebrachte kleding te verwerken gekregen. De trommels tolden onophoudelijk, gevuld met bonte was, fijne was, en alles daartussenin. “We wassen alsof ons leven ervan afhangt!” grapte Bea, terwijl ze een stapel nog warme, frisse kleding uit de droger haalde.

Eenmaal droog, begon de reis van de kledingstukken naar het volgende station: de strijkafdeling. Hier regeerde Dylan over een indrukwekkend apparaat. Enkele maanden geleden had de technische tovenaar Piet een tweedehands industriële strijkmachine op de kop getikt en deze compleet gereviseerd. Het ding werkte nu als een zonnetje, al had Dylan wel even een paar avonden moeten oefenen om de ‘kneepjes’ van dit stoommonster te leren kennen.

“Het is werkelijk een verschil van dag en nacht met die oude stoomstrijkijzers!” jubelde Dylan, terwijl ze met een vloeiende beweging een colbert door de machine leidde. Het apparaat giste en siste, en de kleding kwam er aan de andere kant kreukvrij en perfect gestreken uit.

Toch waren de ouderwetse stoomstrijkijzers niet werkloos. “Voor de kraagjes, de mouwboorden en de lastige rimpeltjes hebben we die nog hard nodig,” legde Dylan uit, terwijl ze behendig met het ijzer over een delicaat blousje ging.

Zuster Justina en zuster Josephina stonden ernaast en toonden zich diep onder de indruk. “En alles zo prachtig in de plooi,” bewonderde zuster Justina het werk. “Dat was ons met de hand nooit zo snel gelukt.”

Terwijl de strijkers werkten, kregen de sorteerders van voorheen, Joke, Geesje en Marijke, een nieuwe opdracht. Zij mochten de frisgestreken, spiksplinternieuw-ogende kledingstukken op de rekken gaan hangen. De winkelruimte begon er steeds voller en verleidelijker uit te zien.

Ondertussen was Trees bezig met een wat minder vrolijke, maar noodzakelijke taak. Ze liep door de winkel met een grote doos en verzamelde de kledingstukken die al te lang in de rekken hingen. “We moeten ruimte maken voor de nieuwe aanwinsten,” zuchtte ze, “en deze gaan naar de kledingstort van de gemeente. Hopelijk worden ze daar nog gerecycled.”

En het ritueel was nog niet voorbij. Na de kleding was het de beurt aan de schoenen, sneakers en laarzen. Ook hier zaten pareltjes tussen: spiksplinternieuwe schoenen in de doos, waarschijnlijk overblijfselen van winkels die hun voorraad hadden opgeruimd. “Dit zijn de ‘winkelknechtjes vanuit de winkel’ die z graag kwijt wilden,” had een van de vrijwilligers gehoord. “Maar voor een prikje bij De Lege Knip, vinden ze vast snel een nieuwe eigenaar.”

De sfeer in De Lege Knip was, ondanks de fysieke arbeid, opperbest. Trees, de onbetwiste coördinator van de dag, keek met een tevreden blik rond. “Als we in dit tempo doorgaan, zijn we aan het eind van de dag helemaal klaar!” riep ze optimistisch over het gebrom van de strijkmachine heen. Haar planning was strak, maar de inzet van haar team was nog strakker. Iedereen wist precies wat er van hem of haar verwacht werd. De Lege Knip was er weer helemaal klaar voor om de wereld te verrassen met zijn frisgewassen en gestreken schatten.

En net als de dagen ervoor was DJ Willy weer de man die de ‘arbeidsvitaminen’ presenteerde. Hij had zijn provisorische DJ-booth ingericht en zorgde voor een constante stroom van opzwepende muziek. De verzoeknummers bleven maar komen. Iedereen had wel een favoriet liedje dat hem of haar net dat beetje extra energie gaf. Willy draaide van alles: van Hollandse hits tot Engelstalige meezingers.

Op het eind van de dag begon de stem van Willy echter te protesteren. Het constante praten en zingen had zijn tol geëist en zijn stem liet een schor geluid horen. Maar de verzoekjes bleven binnenstromen. Aan de leestafel had zich inmiddels een groepje mannen verzameld. Ze dronken koffie en bespraken de waan van de dag. Ook zij wilden graag hun inbreng hebben in de muziekkeuze.

Voor Willy was dit in eerste instantie geen probleem. Hij hield wel van wat afwisseling. Maar tot zijn verbazing bestonden de verzoeken van de mannen aan de leestafel uitsluitend uit zeemansliedjes. “Het Kleine Café aan de Haven”, “De Woonboot”, “Al die Willen te Kaap’ren Varen”… het hield niet op.

Willy, wiens stem inmiddels bijna onherkenbaar was, zette er een stop op. Hij pakte de microfoon en kuchte luid. “Heren,” kraakte hij, “ik waardeer jullie muzikale voorkeur enorm. Maar als we hier alleen maar zeemansliedjes gaan draaien, dan vrees ik dat we aan het eind van de dag allemaal zeeziek zijn. En dat kunnen we Trees niet aandoen.”

Er klonk gelach in de winkel. De mannen aan de leestafel haalden hun schouders op. “Het was te proberen,” grinnikte een van hen.

Uiteindelijk was het team, zoals Trees had voorspeld, aan het eind van de dag klaar. De kleding hing prachtig gestreken in de rekken en de schoenen stonden glimmend in de schappen. De Lege Knip was klaar voor een nieuwe dag.

Als dank voor hun harde werk had Trees een kleine verrassing voor het team geregeld. Ze had een aantal hapjes en drankjes klaargezet en er werd nog even nagepraat. Het was een prachtige namiddag en iedereen was trots op wat ze die dag bereikt hadden. En Willy? Die zocht snel zijn bed op, in de hoop dat zijn stem de volgende dag weer terug zou zijn.

Jannus was de hele dag met Gerda op stap geweest. In eerste instantie wilde Gerda dat Jannus zich eens nieuw in  de kleren zou steken,maar daar had hij een stokje voor gestoken. “Kleren zoek je eerst bij ons in de Lege Knip Gerda en als dat niet lukt kun je altijd nog naar de Winkel”. Maar ja als eens een keer in de grote stad bent loop je door de winkelstraten, langs de etalages en dan komen er toch onverwachte verlangens boven drijven. Een deel gestuurd door Gerda, die echt wel een doordacht plan voor Jannus had.

“Jannus ik wil toch die kledingzaak even binnen lopen, want die zijn echt gespecialiseerd in kleding voor Line dance”. Gerda loopt gewoon de winkel binnen en wacht af of Jannus ook volgt. En dat doet hij, hij volgt . want hij is wel geïnteresseerd in wat Gerda van plan is en wil hij toch ook wel zien wat voor Line dance kleding er voor heren er te koop is. Gerda lachte in haar zelf en denkt ‘Jannus daar ga je’.

Bij de kledingafdeling speurt Gerda de rekken af. Ze heeft een duidelijk doel: een elegante, lange rok met een Schotse ruit, een verfijnde blouse en natuurlijk een paar robuuste leren laarzen om het geheel af te maken. Ze verzamelt de items en houdt de combinatie triomfantelijk omhoog.

“Hoe vind je dit setje, Jannus?” vraagt ze enthousiast. “Volgende week hebben we weer die demonstratie in Lege Knip en ik wil natuurlijk wel een beetje indruk maken.”

Jannus bestudeert de hoop stof in haar handen, maar trekt een vragend gezicht. “Tja Gerda, het lijkt op de hanger wel aardig, maar verder zegt het me weinig. Ik zou gewoon die paskamer in duiken en alles even aantrekken. Dan kan ik pas echt zien of het wat is.”

Wanneer Gerda even later het gordijn van de paskamer opzij schuift, valt Jannus’ mond bijna open van verbazing. Hij kijkt haar met grote ogen aan. “Ben jij echt diezelfde Gerda die net nog naast me stond? Ik herken je bijna niet terug! Meid, dit staat je werkelijk prachtig.”

Gerda straalt; haar besluit staat vast. “Deze set gaat mee. Als die laarzen nu ook nog lekker zitten, ben ik in één keer klaar.”

Terwijl Gerda zich concentreert op het passen van de laarzen, kuiert Jannus richting de herenafdeling om te zien of er voor hem nog wat geschikte kleding voor de line dance tussen hangt.

“Dag meneer Van der Leegte, bent u ook gezellig in de stad?”

Jannus draait zich om en kijkt recht in de lachende gezichten van twee bekenden die gearmd door de winkel lopen. “Hé, Sally! En Erik! Wat een verrassing. Zijn jullie ook aan het winkelen?”

“Zeker,” antwoordt Sally vrolijk. “Maar vertel eens, je bent hier toch niet in je eentje?”

“Zeker niet,” lacht Jannus. “Gerda is daar verderop de laatste inkopen aan het doen. Loop gezellig even mee als je zin hebt!”

En zo voegt het gezelschap zich bij elkaar tussen de schappen.

Bij Gerda gekomen, had ze al afgerekend en bepakt en bezakt staat ze met een paar vreemde ogen te kijken “Wat doen jullie hier?” Sally “Ik denk het zelfde als jullie”. Even blijven ze met z’n vieren staan praten en spreken af om vijf uur bij het restaurant elkaar weer te treffen om samen een hapje te eten.

Terwijl het viertal gezellig pratend over de afdeling wandelt, laat Jannus zijn oog vallen op de rekken met line-dancekleding voor heren. Hoewel de keuze een stuk beperkter is dan bij de dames, begint hij toch enthousiast te speuren. Zijn oog valt al snel op een broek met een perfecte pasvorm en een model dat precies de juiste uitstraling heeft. Zonder veel aarzelen besluit hij dat dit exemplaar mee naar huis gaat; de nieuwe eigenaar van een stijlvolle dansbroek is een feit.

Leren laarzen heeft hij al een tijdje in de kast staan, dus die zoektocht kan hij overslaan. Maar Gerda, die inmiddels helemaal in de stemming is, ziet in een ooghoek een shirt hangen dat qua kleur en stijl naadloos aansluit bij haar eigen nieuwe outfit.

“Kijk eens Jannus, dit zou prachtig staan bij wat ik net heb uitgezocht,” zegt ze, terwijl ze het shirt voor hem houdt.

Het shirt past perfect bij de rest van de plannen voor de demonstratie in Lege Knip, en dus belandt ook dit item op de toonbank. Tevreden en volledig uitgerust voor hun volgende optreden, maken ze zich klaar om de winkel te verlaten.

Eenmaal in het restaurant hadden Erik en Sally al een tafeltje bemachtigd. Terwijl Jannus en Gerda aanschoven, ontstond er direct een levendig gesprek over hun nieuwe aanwinsten. De tassen werden nog net niet op tafel gezet, maar het enthousiasme was er niet minder om.

Sally vertelde glunderend dat ze voor Erik een paar sportieve shirts had uitgezocht. Ze liet er geen misverstand over bestaan: wat haar betreft hoefde hij in zijn vrije tijd voortaan niet meer altijd zo keurig gekleed te gaan. Een wat vlottere, lossere stijl paste volgens haar veel beter bij hun uitstapjes.

Erik liet de opmerking met een glimlach over zich heen komen, terwijl de rest van het gezelschap de buit van de dag doornam. Onder het genot van een hapje en een drankje werd de geslaagde middag in de stad gevierd, met de demonstratie in Lege Knip als het volgende hoogtepunt op de agenda.

“Wij zijn er volgende week sowieso bij,” gaf Sally aan terwijl ze haar jas aantrok, “maar reken er maar op dat we alleen als toeschouwers komen kijken hoor!”

Met die laatste woorden en een vrolijke groet namen ze afscheid van elkaar. Erik en Sally doken de drukte van de stad weer in, terwijl Jannus en Gerda met hun tassen vol nieuwe aanwinsten richting de auto liepen. De voorpret voor de demonstratie in Lege Knip was nu pas echt begonnen; ze waren er helemaal klaar voor.