Harrie pakte meteen zijn telefoon van de bijzet map. “Ik ga Frits bellen. Dit is exact de opening die we nodig hebben om een doorzoeking te rechtvaardigen voor het te laat is en die bende het landgoed definitief in handen krijgt.”

Harrie luisterde aandachtig terwijl hij de hoorn steviger tegen zijn oor drukte. Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil voordat Frits van der Venne met een diepe zucht antwoordde.

“Dat is een cruciale aanwijzing van die waterpomp, Harrie,” begon Frits op gedempte toon. “Maar dat sluit verrassend goed aan bij een andere weg die wij vanaf het bureau hebben bewandeld. We hebben de tactiek vandaag namelijk flink aangescherpt.”

Harrie ging rechterop zitten. “Vertel. Hebben jullie die gasten zover gekregen dat ze praten?”

“Nou, de zes verdachten zijn inmiddels allemaal uitgebreid verhoord,” legde Frits uit. “We hebben bij iedereen heel direct de duimschroeven aangedraaid met dezelfde vraag: ‘Wie heeft jullie betaald, of wie moet jullie nog betalen?’ Dat de feitelijke opdracht van Robert van der Velde kwam, was voor ons al een paal boven water. Waar het ons nu om gaat, is de geldstroom. We hebben ze heel duidelijk gemaakt: als jullie blijven zwijgen, wordt dat keihard meegenomen in het proces-verbaal voor de rechter. En dat kan ze weleens heel duur komen te staan.”

“En? Hielden ze hun poot stijf?” vroeg Harrie ongeduldig.

“Bij de eerste twee die we destijds hebben opgepakt, zat de mond inderdaad potdicht,” antwoordde Frits. “Die gasten zijn zo professioneel als het maar zijn kan, of ze zijn simpelweg doodsbang voor De Bruin. Maar bij de andere vier, die we later hebben binnengebracht, ligt dat blijkbaar toch net even anders. Een van hen begon onder de druk behoorlijk nerveus te worden. Hij bleek een stuk toeschietelijker dan de rest. Hij snapt dat hij de zondebok dreigt te worden.”

Harrie keek glimlachend naar Sally en Lotte, die het gesprek in de kamer ademloos volgden. “Heeft die toeschietelijke verdachte ook al namen of locaties genoemd, Frits?”

Harrie voelde zijn hartslag versnellen. Sally kneep Lotte zachtjes in de hand, alsof ze beiden intuïtief aanvoelden dat er iets belangrijks ging komen.

Aan de andere kant van de lijn klonk Frits eindelijk weer.

“Ja, Harrie… hij heeft aanwijzingen gegeven,” zei Frits laag, bijna alsof hij bang was dat iemand in zijn eigen kantoor kon meeluisteren. “En niet zomaar namen. Hij noemde een locaties waar volgens hem geld werd overgedragen. Contant. Buiten werktijden. Geen camera’s.”

Harrie ging nog rechter zitten. “Waar precies?”

“De eerste plek is een oude loods aan de rand van het industrieterrein,” vervolgde Frits. “Volgens hem werd daar elke vrijdagavond een envelop afgegeven. De tweede plek… tja, die is nog gevoeliger. Dat is een schuurtje achter op het landgoed zelf. Een plek die officieel niet eens op de plattegrond staat.”

Sally’s ogen werden groot. Lotte sloeg een hand voor haar mond.

“Dat verklaart die waterpomp,” mompelde Harrie. “Ze hebben dat ding nooit nodig gehad voor irrigatie. Het was een afleidingsmanoeuvre.”

“Dat is niet waar,” zei Sally stellig. “De vijver werd vroeger echt wel eens gevuld met water van die waterpomp. Als het in de zomer heel droog was en het waterpeil zakte, zette mijn vader de pomp aan om de vissen te redden. Dus dat ding had wel degelijk een functie.”

Harrie knikte langzaam en hief sissend zijn hand op om aan te geven dat Frits nog aan de lijn hing. “Frits, je hoort het,” zei hij zacht in de hoorn. “Sally corrigeert ons net. Die pomp werkte vroeger wel echt. Maar dat sluit Lottes verhaal over dat verborgen kistje met die Crocoïet-steen niet uit. Sterker nog, het maakt het alleen maar logischer dat Robert juist die plek heeft gekozen. Het is een herinnering die zó specifiek is dat alleen Lotte hem kan plaatsen.”

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. “Een houten kistje? Een zeldzame steen?” vroeg Frits verbaasd. “Waar hebben jullie het over?”

Harrie legde Frits in een paar korte, heldere zinnen uit wat Lotte die middag in de EBI van haar vader had gehoord over de ingegraven waterpomp achter de grote eik en de herinnering uit haar jeugd.

Het bleef even stil aan de kant van de rechercheur. “Als dat waar is, Harrie,” zei Frits toen, en zijn stem klonk ineens een stuk optimistischer, “dan vallen de puzzelstukjes nu heel snel in elkaar. Die toeschietelijke verdachte heeft het over een schuurtje achter op het landgoed voor de recente cash-overdrachten van de bende van De Bruin. Maar Robert geeft Lotte een hint over een nóg oudere, dieper verborgen plek bij die pomp. Het zou zomaar kunnen dat dáár de administratie of de harde bewijzen liggen waarmee Robert zijn eigen hachje probeerde te redden—of waarmee hij De Bruin in de tang hield.”

“Wat is de volgende stap, Frits?” vroeg Harrie, terwijl hij een blik wierp op de gespannen gezichten van Sally en Lotte. “Gaan jullie vannacht al kijken?”

Harrie ziet Sally en Lotte aan en die schudden allebei vastberaden het hoofd. Ze willen niet dat er overhaast in het pikkedonker risico’s worden genomen.

Harrie knikt begrijpend en spreekt weer in de hoorn. “Frits, ik denk dat het beter is dat we het morgen vroeg gaan doen. Dan hebben we voldoende zicht en hoeven we niet met zaklantaarns te schijnen. Dat trekt alleen maar ongewenste aandacht van de bende van De Bruin als ze de boel in de gaten houden. Maar,” voegt Harrie er direct aan toe, “we zullen ook Staatsbosbeheer moeten inlichten, denk ik. Het landgoed ligt op hun terrein, en als we daar met graafgereedschap of politie-eenheden aan de slag gaan, moeten zij op de hoogte zijn.”

Aan de andere kant van de lijn blijft het even stil terwijl Frits de logistiek overweegt. “Je hebt gelijk, Harrie,” antwoordt Frits dan. “Morgenochtend bij het eerste daglicht is tactisch veel slimmer. Ik regel dat we ruggengraat krijgen van het lokale politieteam en ik neem direct contact op met de boswachter van Staatsbosbeheer om de toegang te coördineren. Zorg dat jij en Lotte morgen om zeven uur paraat staan bij de bosrand.”

Harrie hangt op en kijkt de kamer rond. De kogel is door de kerk. De rust voor de nacht is getekend, maar de spanning voor wat ze morgenochtend vroeg bij de oude waterpomp gaan aantreffen, hangt als een onzichtbare mist in de kamer.