Boris lacht luidruchtig en slaat Willy joviaal op zijn schouder. “Kijk, en dat is precies de reden waarom Willy en ik elkaar al jaren kennen uit het wereldje! Nou heren, de kaarten liggen op tafel.”Mona glimlachte breed en zei: “We gaan beginnen met een ritmeoefening.”

De mannen keken elkaar nieuwsgierig aan. Op het teken van Mona klapte de eerste man in zijn handen. Daarna volgde de tweede, vervolgens de derde, de vierde, de vijfde en tenslotte de zesde.

“Klap, klap, klap, klap, klap, klap. En daarna beginnen we weer bij nummer één!” moedigde Mona hen aan.

Het ritme liep als een soepele golf van links naar rechts door de rij. Toen de heren de smaak eenmaal te pakken hadden, maakte Mona de oefening direct een stapje moeilijker. Nu moesten de eerste en de vierde man tegelijk klappen, daarna de tweede en de vijfde, en vervolgens de derde en de zesde.

En natuurlijk ging het prompt mis. Iedereen barstte in lachen uit toen de vijfde man veel te vroeg klapte en de hele keten in de war schopte. Maar de mannen lieten zich niet kennen. Na een paar keer serieus oefenen en geconcentreerd tellen, klonk het ritme strak en volkomen gelijkmatig door de zaal.

Mona knikte uiterst tevreden. “Zie je wel? Alleen ben je maar één enkele klap, maar samen maak je muziek.”

De zes mannen glimlachten trots naar elkaar. Maar ze waren er nog niet, want in de volgende ronde begonnen ze de lat nóg een stukje hoger te leggen: nu moesten ze proberen om samen met de handklap ook hun linkervoet opzij te zetten en weer terug te halen. Mona zag aan de fonkelende ogen dat de mannen zich echt uitgedaagd voelden, en het plezier spatte er inmiddels aan alle kanten vanaf.

En na nog een aantal pittige klap- en stapoefeningen kreeg Mona al snel in de gaten wie het meeste ritmegevoel had, maar ook wie het minste. De een bewoog alsof hij nooit anders had gedaan, terwijl de ander nog behoorlijk moest nadenken over welke voet nu eigenlijk waarheen moest.

Mona hield haar handen omhoog om de oefening te stoppen, stapte met een brede lach naar het midden van de zaal en keek de glimmende gezichten aan.

“Heren, jullie hebben verschrikkelijk goed je best gedaan!” riep ze enthousiast. “En, vinden jullie het een beetje leuk?”

De reacties barstten meteen los:

“Leuk? Ik heb in tijden niet zo dicht bij een hartverzakking gezeten!” pufte Jacob, terwijl hij over zijn voorhoofd veegde. “Maar ik moet toegeven, die logica van die tellen… er zit wel wat in.”

Karel lachte hardop. “Nou, mijn linkervoet dacht de hele tijd dat-ie nog in de oliebollenkraam stond, maar het heeft wel wat. Ik ben er in elk geval lekker warm van geworden!”

“Ik vond het prachtig,” zei Klaas met een bescheiden glimlach. “Het dwingt je om nergens anders aan te denken. Je bent er helemaal mee bezig.”

Willem Prosje keek op zijn sokken naar de spiegelvloer en grijnsde breed. “Als we zo doorgaan, dansen we de haringen straks nog de pan in. Ik wist niet dat ik het in me had.”

Willy stond er ondertussen met gekruiste armen bij en genoot zichtbaar van zijn mannen. “Zie je wel,” zei hij trots tegen Mona en Boris. “Ik zei toch dat er muziek in deze club zit!”

Boris en Mona stappen nu met z’n tweeën naar het midden van de zaal om een demonstratie te geven van wat de bedoeling is. Ze gaan naast elkaar staan en pakken elkaars hand vast. De mannen kijken ademloos toe hoe het tweetal zich klaarmaakt.

Mona begint hardop te tellen om de opbouw te laten zien. Ze starten heel eenvoudig met een oefening van twee tellen en twee stappen op de plaats. Vervolgens schakelen ze vloeiend over naar grotere reeksen met drie, vier, vijf en tenslotte zes getelde stappen, waarbij hun voeten synchroon over de glanzende vloer tikken.

Bij de laatste twee reeksen laten ze elkaar plotseling los. Het ritme blijft strak doorlopen terwijl ze vloeiend door elkaar heen bewegen en er met een soepele zwaai een perfecte draai inzetten, om precies op de juiste tel weer hand in hand te eindigen.

De mannen van De Lege Knip kijken vol bewondering naar het samenspel. Dit is duidelijk nog een stapje indrukwekkender dan het simpele geklap van zojuist.

Mona vraagt de heren om twee aan twee een plaats in de zaal te zoeken. “Heren, maak nu geen ruzie over wie met wie gaat, want straks wisselen we toch weer door. Iedereen krijgt zijn beurt.”

Na een korte aarzeling vormen de mannen snel tweetallen. Boris en Mona gaan er goed voor staan en geven luidkeels de maat aan. En daar gaan ze: stap voor stap beginnen de voetjes te bewegen op het strakke ritme van Mona’s stem. Het is nog even flink zoeken naar de juiste coördinatie, en hier en daar trapt er natuurlijk weleens iemand op een sok van zijn maat, maar de sfeer zit er volop in.

Als ze eenmaal een half uur verder zijn, hebben ze alle reeksen en oefeningen doorgewerkt. Het resultaat mag er wezen: de heren bewegen verrassend synchroon over de spiegelvloer. Vol trots geven de twee leiders de mannen dan ook een stevig en welverdiend applaus.

De zware stem van Boris klinkt duidelijk door de grote zaal: “Heren, het is tijd voor de pauze, want de voetjes moeten nu wel even rusten!”

Dat laten de mannen zich geen twee keer zeggen. Met z’n allen lopen ze naar de naastgelegen kantine, waar een lange tafel met verse broodjes en dampende kannen koffie al op hen staat te wachten. Terwijl de vermoeide voeten dankbaar rust krijgen onder de tafel, barst het gepraat meteen los en is er weer volop tijd om gezellig met elkaar na te praten over dit onverwachte avontuur.

“Nou,” trapt Karel af, terwijl hij een flinke slok van zijn koffie neemt en voldaan achteroverleunt. “Ik moet eerlijk zeggen: toen we hierheen reden, dacht ik dat we een paar geveltuintjes moesten gaan aanleggen of zoiets. Maar dit? Die oefening met die draai… ik dacht dat ik de controle over mijn eigen benen compleet kwijt was!”

Willem Prosje neemt een grote hap van zijn broodje en grijnst. “Nou Karel, je draaide anders wel heel elegant weg. Ik dacht heel even dat ik met een volleerde stijldanser in de rij stond. Alleen die spiegelvloer hè? Ik was de hele tijd bang dat ik uit zouglijden en met mijn vishandel en al languit zou gaan.”

“Het is puur wiskunde,” merkt Jacob op, terwijl hij zijn koffiekopje netjes op het schoteltje zet. “Het zijn gewoon reeksen. Twee tellen, drie tellen, vier tellen. Als je de logica eenmaal doorheb en je stopt met nadenken over wáár je voeten staan, dan loopt het synchroon. Al moet ik bekennen dat die Boris wel heel gemakkelijk praat met die zware stem van hem.”

Klaas lacht zachtjes en knikt. “Ja, maar het werkt wel. In het begin dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Sinds het overlijden van mijn vrouw heb ik zoiets natuurlijk nooit meer gedaan. Maar als je daar dan zo samen staat te tellen en te stappen… het geeft wel een enorme energie. Je móét je wel concentreren, je kunt nergens anders met je gedachten naartoe.”

Willy, die een paar stoelen verderop zit, kijkt met een grote, trotse grijns de kring rond. Hij neemt een slok koffie en tikt met zijn vingers op de tafel, alsof hij in zijn hoofd de volgende beat al hoort. “Zie je wel, mannen? Ik zei het toch aan het begin van de dag: het is gewoon een werkdag, maar niemand heeft gezegd dat een werkdag saai moet zijn. Wacht maar tot we zo meteen weer terug de zaal in gaan. Als we dit ritme vasthouden, maken we er vanmiddag een échte show van.”

“Nou,” zucht Jacob met een glimlach, “laat die benen van ons dan nog maar heel even rusten, Willy. Want die lege knip van ons mag dan gevuld worden vandaag, mijn conditie heeft er ook een flinke kluif aan!”

Als de pauze dreigt te stoppen en Boris opstaat, hebben de mannen meteen het idee dat zij ook op moeten staan.

“Ho, ho,” lacht Boris met een bulderende stem. “Jullie lijken wel een stel schapen! Die lopen ook altijd achter elkaar aan.” Met een brede grijns op zijn gezicht loopt hij naar de deur en verdwijnt uit de kantine.

De mannen van De Lege Knip kijken elkaar wat schaapachtig aan, maar lang hoeven ze niet te wachten. Even later zwaait de deur weer open en komt Boris terug, dit keer in het spoor van een viertal mannen die gestoken zijn in uniforme artiestenkleding.

“Heren,” zegt Boris trots, terwijl hij met een theatraal gebaar naar het viertal wijst. “Mag ik jullie voorstellen aan jullie muzikale begeleiders voor vanmiddag: ‘De Vier Gebroeders’!”

Jacob, Karel, Willem en Klaas kijken met grote ogen op. Wat gebeurt er nu weer? gaat er door de hoofden van de ploeg.

Maar Boris gunt ze geen tijd om te twijfelen en gaat meteen in de hoogste versnelling door: “Heren, optreden! Laat deze muzikanten eens even zien wat jullie vanmorgen allemaal geleerd hebben!”

En deze keer hoeven de mannen niet twee keer nagedacht te hebben; nu mogen ze Boris wél direct volgen naar de grote zaal zonder dat ze bang hoeven te zijn om voor schapen uitgemaakt te worden. Met gezonde spanning in de benen lopen ze achter de directie aan, klaar voor het échte werk.

Het kwartet mannen loopt direct naar het podium en binnen een paar minuten staan ze klaar met hun instrumenten in de aanslag. Op het podium is er nog voldoende ruimte voor de mannen om zich daar op te stellen, maar Mona geeft eerst even een uitleg van wat de bedoeling is.

“De laatste oefeningen van vanmorgen gaan we nu op de maat van de muziek doen,” legt ze uit met een bemoedigende blik. “Eerst per koppel en steeds vullen we de groep aan tot we er volledig staan. Zo werken we er naartoe dat we alles synchroon gaan doen. Ik wens jullie veel succes!”

De eerste tonen van een gitaar vullen de ruimte, al snel gevolgd door de diepe bas en de strakke drums. De Vier Gebroeders zetten een heerlijke, swingende vierkwartsmaat neer.

Jacob en Karel mogen de spits afbijten. In het begin is het nog een beetje zoeken naar de exacte maat op de livemuziek. Karel fluistert direct: “Jacob, je moet wel tellen hoor!” Jacob bromt direct terug: “Ik tel wel, maar jij was een tel te laat!”

Mona staat er hoofdschuddend bij te lachen; ze heeft natuurlijk allang in de gaten waar het precies misgaat. “Sorry heren, ik ga wel beginnen met tellen,” grijnst ze, terwijl ze luidkeels invalt. “Eén, twee, drie, vier… en één, twee…” Dat helpt. Zonder nog krampachtig op hun voeten te letten, kijken de twee elkaar verrast aan. De blik in hun ogen spreekt boekdelen: het lukt verdikkeme!

Koppel voor koppel sluit zich aan. Zonder dat de meesten het in de gaten hebben, schiet de middag zo al aardig op. De mannen raken helemaal in de flow, totdat Boris zijn mond weer eens opentrekt en de muzikanten vraagt om plotseling een totaal ander genre te gaan spelen. Dit had hij stiekem, op verzoek van Willy, zo met de band afgesproken.

Niemand begrijpt in eerste instantie wat die Boris nu precies bedoelt, maar dat wordt al heel snel duidelijk. Aan de allereerste tonen van het intro hoort iedereen het meteen: het is de bekende meezinger ‘Het is een nacht’. En dan wel zonder Guus, want zodra Willy zijn stem door de studio laat horen, gaat de rest van de ploeg van De Lege Knip er meteen vol in mee! Er komt hier en daar best een valse noot tussendoor, maar het plezier is er niet minder om.

‘Suzanne’, ‘Annabel’ en ‘Daar gaat ze’ volgen elkaar in rap tempo op. Het wordt één groot feest op het podium, en wonder boven wonder gaan zelfs de synchrone stapjes die ze vanmorgen hebben geleerd volkomen vloeiend mee op de bekende klassiekers. Boris en Mona kijken hun ogen uit; de mannen krijgen alle waardering voor hun ritmegevoel.

In alle enthousiasme wordt de tijd om te stoppen bijna helemaal vergeten. De mannen zijn niet meer te remmen, maar Boris en Mona moeten er uiteindelijk echt een stop op zetten. De “werkdag” in de muziekstudio zit erop, en wat voor een!