De “werkdag” in de muziekstudio zit erop, en wat voor een! De mannen hadden een dag van hun leven gehad, ieder op hun eigen manier maar ook weer heel erg gezamenlijk.

Individueel was het een bijzondere ervaring omdat ze na hun werkzame leven allemaal in een totaal andere wereld waren beland. Het afscheid van het dagelijkse werk en de overgang naar het pensioen was voor niemand minder groot geweest. Eerst was er die onwennige leegte van de dag, en daarna de zoektocht om soms even aan die leegte te ontsnappen.

En of je nu visboer bent geweest, administrateur, oliebollenbakker, financieel analist of accountmanager, die ingrijpende overgang hebben ze de afgelopen jaren allemaal meegemaakt. Juist dat deelde hen, ook al waren hun carrières zo verschillend.

Terwijl ze op het podium hun schoenen weer aantrokken en hun jassen van de stoelen pakten, hing er een voelbare rust in de groep. De uitgelaten sfeer van het zingen maakte plaats voor een warme, kameraadschappelijke sfeer.

“Ik moet eerlijk zeggen,” begon Karel, terwijl hij zijn jas dichtritst, “toen ik stopte met de oliebollen, wist ik de eerste maanden echt niet waar ik het zoeken moest. Je staat decennia lang altijd ‘aan’, en ineens is het stil.”

Jacob knikte langzaam en stelde zijn bril recht. “Heel herkenbaar, Karel. Als financieel analist zat ik altijd met mijn neus in de cijfers en de strakke deadlines. Toen dat wegviel, sloeg de leegte toe. Je mist de structuur. Maar vandaag… vandaag was er weer een heel andere vorm van structuur en focus. Het was alsof die leegte even helemaal opgevuld werd met muziek.”

“Precies dat,” stemde Klaas in, die met een milde blik naar zijn maten keek. “Na het verlies van mijn vrouw en het stoppen met werken, was de stilte thuis soms oorverdovend. Die laboratoriumsupplies konden me gestolen worden, maar het contact met mensen, dát miste ik. Vrijwilligerswerk helpt, maar wat we vandaag hier hebben gedaan… we stonden er écht samen.”

Willem Prosje lachte zachtjes en sloeg een arm om Klaas heen. “Nou, en we stonden niet voor lul, dat is ook wat waard! Mijn handen ruiken normaal naar de markt en de vis, maar vandaag stonden we hier gewoon ritmisch te klappen als een stel jonge honden. Die overgang naar het pensioen is een taai proces, maar met deze club om je heen voelt het een stuk minder leeg.”

Willy keek glimlachend toe hoe zijn mannen elkaar vonden in hun verhalen. Hij wist als geen ander hoe belangrijk deze dag was geweest. Ze waren niet alleen een unieke ervaring rijker, maar hadden ook een onzichtbare band gesmeed die veel verder ging dan de muren van de kringloopwinkel. Ze waren er klaar voor om samen de toekomst in te stappen, met de borst vooruit en het ritme stevig in de benen.

Op de terugweg naar hun dorp bleven de mannen vol vuur doorkletsen over hun geslaagde dag. Maar wanneer Karel een veelzeggende knipoog van Willy krijgt, start er een bandje met meezingers. Binnen een mum van tijd galmen de mannen achterin als jonge honden mee met de muziek.

Karel zong zelf niet mee. Hij neuriede wel zachtjes op de maat, maar zijn volledige aandacht was nodig voor de weg en voor de stoplichten, die ze onderweg naar huis nogal veel tegenkwamen.

Bij het naderen van het dorp worden ze plotseling opgeschrikt door felle, rode zwaailichten. Ze worden door de politie verwezen om direct aan de kant van de weg te gaan staan. Het vrolijke gegalm achterin de wagen is ook meteen afgelopen; de spanning stijgt direct in de bus.

Willy, die voorin naast Karel op de bijrijdersstoel zit, kijkt op. “Politiecontrole,” fluistert hij met een serieuze blik.

Karel blijft er kalm onder, zet netjes de wagen aan de kant en draait zijn raampje open. “Avond agent,” zegt hij vriendelijk.

De agent kijkt Karel eens goed aan, werpt daarna een blik achterin de bus naar de rest van de mannen en glimlacht herkennend. “Zo meneer Koops, u brengt de heren allemaal weer netjes naar huis?”

“Ja Berendsen, ik zal zorgen dat ze allemaal veilig thuisgekomen,” antwoordt Karel met een glimlach naar de bekende dorpsagent. “Maar wat is er eigenlijk aan de hand?”

Agent Berendsen leunt iets voorover. “Och, het is een periodieke blaastest. Want ja, er moet tenslotte weer wat geld in het laatje van vadertje Staat komen, toch?”

Een collega van Berendsen komt met een verpakt blaastestpijpje aanlopen en overhandigt het aan Berendsen. Karel heeft allang in de gaten wat de bedoeling is en steekt zijn hand alvast uit om het pijpje aan te nemen.

Het blazen is uiteraard geen enkel probleem; Karel heeft de hele dag immers keurig aan de koffie gezeten. Nadat het apparaat groen licht geeft en de agenten hen een goede reis wensen, rijden ze een paar minuten later rustig het vertrouwde dorp binnen.

Op de straat voor De Lege Knip nemen de mannen hartelijk afscheid van elkaar. Voordat iedereen zijn eigen weg gaat, zijn ze het er unaniem over eens: dit smaakt naar meer. Ze spreken meteen af dat ze binnenkort in de grote zaal van De Lege Knip eens een écht optreden willen gaan geven voor publiek.

Willy, die de hele dag zo genoten had van zijn mannen, wordt door de hele groep uitgebreid bedankt voor de organisatie van deze fantastische dag. “Morgenvroeg is het eerste wat we doen het hele verslag in geuren en kleuren aan Trees en Jannus vertellen!” roept een van de mannen nog lachend over de parkeerplaats.

Daarna trekt Karel de deur van de bus dicht. In de laatste, rustige rit naar Willy’s huis blijft het even stil in de cabine, waarna er tussen de twee vrienden nog een diepgaand gesprek ontstaat over de mannen. Ze praten over hoe intens iedereen heeft meegemaakt en wat deze bijzondere ervaring nu eigenlijk voor de betekenis en de onderlinge band van de hele groep heeft gedaan.