De volgende morgen komt Willy fris op de fiets aanrijden bij De Lege Knip. Het duurde maar even of de eerste medewerkers komen al enthousiast op hem toe. Het nieuws over de muzikale “werkdag” heeft zich blijkbaar als een lopend vuurtje verspreid.

Jacob had bij het thuiskomen zijn enthousiasme namelijk niet helemaal kunnen bedwingen en had op de verschillende sociale media het bezoek uitgebreid wereldkundig gemaakt. Heel het dorp wist inmiddels dat de mannen de sterren van de hemel hadden gedanst en gezongen.

Maar bij het binnenkomen krijgt hij toch even forse kritiek om hun uitjes zo openbaar te maken. Dat hadden ze immers niet afgesproken, en trouwens, ze hadden het er vooraf ook helemaal niet over gehad!

“Nou Jacob,” begint Karel direct met gefronsde wenkbrauwen, “ik schrok me kapot toen mijn buurman me vanmorgen feliciteerde met mijn nieuwe danscarrière! Moet dat nou meteen met foto en al op het internet?” Willem Prosje knikt instemmend. “Precies, dadelijk staat de hele markt hier voor de deur te kijken of we een kunstje kunnen vertonen. We hadden hier helemaal geen afspraken over gemaakt, man.”

Dit zorgt in eerste instantie voor een felle discussie in de winkel. Jacob verdedigt zich nog met een rood hoofd: “Mannen, ik bedoelde er niks kwaads mee! Ik vond het gewoon zo fantastisch wat we gisteren bereikt hebben.”

Maar de heren zijn er duidelijk niet van gediend dat hun ritmische avonturen zomaar op straat liggen.

“Luister eens, Jacob,” zegt Karel, terwijl hij zijn sleutels met een harde tik op de toonbank legt. “Ik heb jarenlang als oliebollenbakker gewerkt en iedereen in dit dorp kent mijn gezicht. Nu krijg ik appjes van mijn oud-klanten of ik soms mijn bakkersschort definitief heb ingeruild voor een strakke line-dance outfit! Dat is mijn eer te na, hoor. Die bolle wangen bij die politiecontrole gisteravond stonden trouwens ook bíjna online!”

Willem Prosje doet er nog een schepje bovenop en wijst met een vinger richting Jacob. “Karel heeft gelijk. Ik ben een visboer, Jacob! Ik moet vanmiddag gewoon weer fatsoenlijk op de markt staan om mijn haringen te verkopen. Mijn klanten moeten me serieus nemen, niet gaan vragen of ik tussen de kabeljauwen door nog een synchroon stapje ga zetten omdat jij zo nodig de hele boel op Facebook moest slingeren.”

Jacob kijkt ongemakkelijk van de één naar de overkant, zoekend naar steun, maar de heren kijken stuk voor stuk serieus. Dit hadden ze simpelweg niet zo met elkaar afgesproken.

Gelukkig weet Willy de gemoederen een beetje te bedaren. Want hoe fel de discussie ook begint, iedereen heeft het stuk van Jacob natuurlijk wel gelezen, en het feit bleef simpelweg dat het een geweldige dag was geweest. De trots over hun prestatie wint het uiteindelijk toch van de schrik.

Op dat moment gaan de deuren van het kantoor open en stappen Trees en Jannus naar buiten. Trees heeft de plaatselijke krant in haar handen en Jannus kijkt het pratende groepje met een grote, nieuwsgierige twinkeling in zijn ogen aan.

“Zo heren,” zegt Trees lachend, terwijl ze de krant met een flinke klap op de balie neerlegt. “Aan die verhitte gezichten én aan de verhalen op internet te zien, en nu het ook al in de plaatselijke krant staat, hebben jullie héél wat te vertellen. Wij gaan er helemaal klaar voor zitten, dus brand maar los: hoe was het gisteravond toen de storm ging liggen?”

Het blijft direct doodstil in De Lege Knip. Karel en Willem Prosje, die zojuist nog met rode hoofden tegen Jacob stonden te briesen, kijken met grote ogen naar de balie. Zelfs Jacob vergeet spontaan zijn verdediging en zet een stap naar voren.

“De krant?!” brengt Karel er met moeite uit. “De plaatselijke krant?!”

Jannus stapt grijnzend naar voren, slaat zijn armen over elkaar en knikt richting de voorpagina. “Nou en of. De redactie heeft blijkbaar meegekeken op jouw sociale media, Jacob. Er staat een prachtige foto van jullie vieren op dat podium, met de kop: ‘Mannen van De Lege Knip swingen de pan uit tijdens geheime studio-reconstructie’.”

Willem Prosje slaat de schrik om het hart. Hij grist de krant van de balie en begint hardop te lezen: “‘Wie dacht dat deze heren na hun pensioen achter de geraniums zaten, heeft het mis. Gisteren lieten een voormalig visboer, een oliebollenbakker en hun maten zien dat ritme geen leeftijd kent…’” Willem laat de krant zakken en kijkt Jacob aan alsof hij hem rauw lust. “Zie je wel! Heel het dorp leest dit!”

Jacob krimpt een beetje in elkaar, maar Trees stapt er kordaat tussen. Ze pakt de kan met koffie die ze nog had meegenomen en begint de kopjes in te schenken. “Nou, nou, heren, geen ruzie maken aan de vroege ochtend. Als ik die foto zo bekijk, staan jullie er juist ontzettend stoer op. En bovendien, slechte reclame bestaat niet voor een kringloopwinkel, toch Jannus?”

Jannus knikt lachend. “Precies. Maar nu willen we het hele verhaal horen. Willy, jij was de reisleider gisteren. Hoe hebben deze stijve harken het er vanaf gebracht?”

Willy, die tot nu toe stilletjes op de achtergrond had genoten van het schouwspel, stapt met een grote glimlach naar voren. De spanning tussen de mannen smelt langzaam weg zodra de geur van verse koffie de ruimte vult. Het is tijd om het échte verslag te doen.

Willy neemt een flinke slok van zijn koffie en begint te glunderen. “Nou, Trees, Jannus… waar zal ik eens beginnen? Het was een dag om nooit te vergeten. Toen we eenmaal aankwamen bij de studio en die grote zaal binnenstapten, stonden de gezichten van de mannen strak van de spanning.”

Karel gooit zijn armen in de lucht. “Spanning? Zeg maar gerust doodsangst! We moesten van Mona meteen in een kring gaan staan. En die oefeningen van die ochtend… we leken wel een stel houten klazen.”

“Dat viel best mee, Karel,” haakt Jacob in, die zijn kans schoon ziet om de sfeer weer wat te verbeteren. “In het begin moesten we inderdaad even loskomen. Mona liet ons ritmisch klappen en stapjes maken om het ritmegevoel erin te krijgen. Dat ging met vallen en opstaan. Maar het mooie was: iedereen deed mee. Niemand liet zich kennen.”

“En toen kwam de middag!” neemt Willy het verhaal weer enthousiast over. “Boris had een verrassing geregeld. Ineens zwaaide de deur open en stonden daar ‘De Vier Gebroeders’: een live-band in volledige artiestenkleding met gitaren, bas en drums. Het podium op en spelen maar, mooi in een strakke vierkwartsmaat!”

Jannus leunt gefascineerd over de balie. “Livemuziek? En hoe ging dat?”

“Nou, Jacob en Karel mochten de spits afbijten,” lacht Willem Prosje hardop. “En dat was me een partij ruzie maken daarboven! Karel riep dat Jacob moest tellen, en Jacob riep weer dat Karel een tel te laat was! Mona stond erbij te schateren om die twee.”

Karel moet nu zelf ook lachen en geeft Jacob een vriendschappelijk duwtje. “Ja, maar toen Mona hardop ging meetellen, ging het verdikkeme ineens wel goed! We keken elkaar aan en dachten: het lukt nog ook.”

“Uiteindelijk stonden we er met de hele ploeg,” zegt Willy met een vleugje trots in zijn stem. “Koppel voor koppel sloot aan tot we volledig stonden. En het mooiste moest nog komen. Ik had stiekem met Boris overlegd om een ander genre in te zetten. Ineens begon de band de intro van ‘Het is een nacht’ te spelen. Nou, toen was het hek van de dam hoor! Iedereen begon uit volle borst mee te zingen. ‘Suzanne’, ‘Annabel’, ‘Daar gaat ze’… het vloog er allemaal achter elkaar uit. Zelfs de synchrone stapjes gingen alsof we nooit anders gedaan hadden.”

Trees luistert met glimmende ogen en slaat haar handen in elkaar. “Wat geweldig, mannen! Dus jullie hebben de sterren van de hemel gespeeld?”

“Absoluut,” knikt Willy. “We waren de tijd zelfs helemaal vergeten. Boris en Mona moesten er echt een stop op zetten, anders stonden we er nu nog. Op de terugweg in de bus hebben we nog keihard meegezongen met een bandje. Nou ja, tot we vlak voor het dorp ineens aan de kant werden gezet door rode zwaailichten van de politie…”

Jannus schiet in de lach. “De politie? Hebben jullie de bak in gemoeten?”

“Nee, nee,” grijnst Karel. “Het was Berendsen met een routinecontrole voor een blaastest. Ik moest met mijn bolle wangen op dat pijpje blazen terwijl die mannen achterin de bus gierden van de lach. Maar alles was natuurlijk keurig in orde.” Wat had ik daar graag bij geweest”was Piet Visser de technicus zijn reactie. “En zeker de blaasproef moet een spannend moment zijn geweest”.

Willy kijkt de kring rond, langs Karel, Jacob en Willem. De eerdere felle discussie over de krant lijkt nu helemaal vergeten. “Maar zonder gekheid, Trees en Jannus… we hebben gisteravond in de bus nog lang nagepraat. Het deed me goed om te zien. We hebben allemaal die overgang naar ons pensioen meegemaakt; die leegte die je ineens overvalt als je stopt met werken. Of je nu visboer bent geweest of analist. Maar gisteren… gisteren stonden we er weer alsof we midden in het leven stonden. Samen als één groep.”

Het blijft heel even stil in de winkel. Trees kijkt de mannen ontroerd aan en Jannus knikt goedkeurend.

“Nou,” zegt Trees dan met een trotse glimlach, terwijl ze de krant nog eens aantikt. “Als ik dat zo hoor, hebben jullie die voorpagina dik verdiend. En die felle discussie van net? Die vergeten we gauw. Er staat hier binnenkort een optreden in de grote zaal te wachten, begrijp ik?”

“Ja Trees, maar wat schuift dat, want wij zeggen altijd “de vis wordt duur betaald””.was Willem Prosje  zijn interesse.

Trees en Jannus moeten allebei hardop lachen om de opmerking van Willem.

“Nou Willem,” reageert Trees gevat, terwijl ze nog eens extra koffie inschenkt, “voor een stel rasechte artiesten zoals jullie hebben we natuurlijk altijd wel een passende vergoeding over. Wat dacht je van een flinke schaal warme snacks en een gratis drankje na afloop voor de hele crew? En de eer, natuurlijk! Dat is ook onbetaalbaar.”

Jannus knikt grijnzend in de richting van de visboer. “Precies, Willem. En die dure vis van jou, die verkopen we er die middag gewoon bij als haringhappen voor het publiek. Dan snijdt het mes aan twee kanten.”

De spanning van de vroege ochtend is inmiddels volledig als sneeuw voor de zon verdwenen. Karel slaat Willem lachend op zijn schouder. “Zie je wel, Prosje, de eerste contractonderhandelingen zijn al begonnen. Nu moeten we alleen nog zorgen dat Jacob zijn telefoon in zijn zak houdt tot het optreden écht achter de rug is!”

Jacob steekt schuldbewust zijn handen in de lucht. “Beloofd, mannen. Vanaf nu overleggen we alles.”

Willy kijkt tevreden naar zijn ploeg. De neuzen staan weer dezelfde kant op en de energie is voelbaar. Het idee van een echt optreden in de grote zaal van De Lege Knip begint nu serieuze vormen aan te nemen. Ze hebben nog een hoop te oefenen met Mona en Boris, maar na het succes in de studio durft niemand er meer aan te twijfelen: dit gaat een groot feest worden voor het hele dorp.