De volgende morgen gonsde het al vroeg van de activiteit op de afdeling van sector Q. Na het inleidende gesprek van Frits van der Venne, waarin hij de cruciale vorderingen rondom het verhoor van Robert van der Velde had gedeeld, waren de rechercheurs druk bezig de taken en werkzaamheden voor de komende periode te verdelen. De lijnen naar het netwerk van De Bruin moesten immers direct worden uitgezet.

Frits zelf zat met een stevige mok zwarte koffie aan zijn bureau en liet de avond van tevoren nog eens de revue passeren. Het was gisteravond uiteindelijk toch nog een latertje geworden. Na flink wat onverwacht file-ophoud op de snelwegen had hij onderweg bij een wegrestaurant maar snel een eenvoudige dagschotel gegeten. Pas om even na zevenen was hij moe maar voldaan thuis binnengestapt.

Zoals hij wel vaker deed na zo’n lange, intensieve dag, had hij direct het Journaal van zeven uur even teruggekeken. Ondanks de drukke werkweken wilde hij koste wat kost scherp blijven en bijblijven met het laatste nieuws. In de wereld van de zware criminaliteit en witteboordencriminaliteit kon er immers zomaar ineens een verrassende wending of een subtiele hint op de landelijke televisie voorbijkomen die raakte aan hun lopende dossiers.

Van sociale media maakte Frits daarentegen maar heel beperkt gebruik. Op het bureau binnen de dienst hadden ze met z’n allen de strikte afspraak gemaakt om daar zo min mogelijk op te plaatsen of te reageren; digitale discretie was tenslotte hun hoogste goed. Dat betekende echter niet dat sector Q het internet negeerde. Integendeel: dagelijks werden er standaard twee vaste medewerkers op gezet om fulltime alles te screenen en te onderzoeken wat online ook maar enigszins naar fraude of malversaties rook. De digitale jacht op het netwerk van De Bruin was nu ook officieel geopend.

Het was al een paar weken geleden geweest. Er was destijds een anoniem bericht binnengekomen van iemand die stellig verklaarde harde bewijzen te hebben over een verdachte relatie van Adriaan de Bruin met een hoge functionaris binnen het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Mede omdat het destijds een volledig anonieme melding betrof, had men er binnen de afdeling niet direct grote prioriteit of aandacht aan geschonken; dergelijke tips kwamen immers wel vaker binnen.

Nu het grotere netwerk en de bestuurlijke lijnen van De Bruin tijdens het ochtendoverleg echter expliciet ter sprake waren gekomen, zag de situatie er heel anders uit. Frits nam geen enkel risico meer. Hij gaf direct twee van zijn vaste mensen de specifieke opdracht om diep in de digitale sporen te duiken en te achterhalen wie die anonieme melder destijds geweest zou kunnen zijn. Als die tip daderkennis of echte bewijzen bevatte, kon dat de doorbraak zijn waar sector Q naar op zoek was.

De agenda van Frits zat de komende dagen dan ook redelijk vol. Hij had eerst nog een belangrijke vergadering voor de boeg met de directie en de verschillende sectorvertegenwoordigers. Het was inmiddels vaste prik dat deze overleggen eens in de twee weken plaatsvonden. Tijdens die bijeenkomsten werden de vorderingen van alle lopende onderzoeken nauwkeurig besproken, en werd er per traject kritisch gekeken naar de benodigde capaciteit en het aantal mensen dat daarvoor vrijgemaakt moest worden. Het dossier-De Bruin zou daar ongetwijfeld een flinke claim op gaan leggen.

Na het uitpluizen van zijn planning zag Frits dat hij in principe aanstaande woensdag weer wat ruimte had om een afspraak met de dames De Jong te maken. Afhankelijk van hun mogelijkheden zou dat dan in de ochtend of in de middag kunnen plaatsvinden. Hij ging er gemakshalve vanuit dat de eventuele colleges van Lotte nu vanwege de zomervakantie inmiddels wel waren gestopt, wat het plannen van een moment overdag een stuk eenvoudiger zou moeten maken.

Hij nam even in overweging om direct de telefoon te pakken en te gaan bellen, maar voor de zekerheid koos hij toch voor de app. Op die manier kon hij met één enkel bericht beide dames tegelijk bereiken, wat wel zo efficiënt en zorgvuldig was.

Hij opende het chatscherm en typte het volgende bericht:

“Beste dames de Jong, Sally en Lotte. Zoals het jullie bekend was, ben ik gisteren op bezoek geweest bij Robert van der Velde, u wel bekend. Het is voor ons zeker een vruchtbaar gesprek geweest en heb zijn gezichtspunten vanuit die tijd begrepen. Graag wil ik met jullie een afspraak maken mogelijk op aanstaande woensdag in de morgen of de middag. Wanneer jullie samen overleggen hoor ik graag wat de mogelijkheden zijn.”

Na zijn app was Frits allereerst benieuwd naar de vorderingen van zijn team en liep hij de werkkamer van de twee rechercheurs binnen die de anonieme melding moesten gaan uitpluizen. Kees en Yolante zaten tegenover elkaar aan een groot bureau, omringd door schermen vol data. Yolante zag Frits al aankomen en wenkte hem meteen dichterbij.

“Meneer van der Venne, het bericht is destijds per mail verstuurd,” begon ze, terwijl ze naar haar monitor wees. “Dan moet het in de basis toch ergens van een concreet adres afkomen? Maar hoe dat precies anoniem blijft, is mij nog een raadsel.”

Voor Yolante was dit specifieke stukje techniek nog onbekend terrein, maar Kees had er in eerdere onderzoeken wel vaker mee te maken gehad. Hij draaide zich om op zijn bureaustoel. “Yolante, er zijn inderdaad een aantal e-mailproviders in de lucht waar je dat volledig anoniem kunt doen. Ik herinner me diensten zoals anoniememail.me, maar ook Postdrop. Die zijn speciaal ingericht om de identiteit van de afzender te maskeren.”

Kees keek Frits aan en vervolgde zijn uitleg: “Gelukkig voor ons is in een aantal gevallen zo’n anoniem mailadres bij de registratie wel degelijk gekoppeld aan een mobiel nummer, vaak voor een verificatiecode. Ik denk dat het natrekken van die digitale koppeling ook meteen de enige échte manier is voor ons om erachter te komen wie er achter de knoppen zat.”

Frits knikte langzaam en leunde met zijn handen op de rand van het bureau. “Goed gezien, Kees. Laten we die digitale provider direct gaan binnensteken. Als er een telefoonnummer aan vastzit, hebben we een naam.”

In het kleine kantoortje waar Jacobus zit en zich met het proces-verbaal van Robert van der Velde aan het uitschrijven is, komt Frits ook even kijken. Jacobus kijkt op van zijn beeldscherm. “Frits, dit is wel een heel complexe zaak, waar de rechtbank best wel eens moeite mee zal hebben om tot een passende uitspraak te komen. Het moet best wel een interessant gesprek zijn geweest.”

Frits laat even een lach zien. “Jacobus, soms kun je je vergissen in mensen, maar pas als je de echte achtergrond weet verandert er veel. Maar maak je borst maar nat: als het proces-verbaal van De Bruin en consorten op papier moet komen te staan, kun je vast eerst eens echt gaan puzzelen.”

Jacobus blaast even flink wat lucht uit. “Nou, dat belooft wat. Als de omvang van die bende inderdaad zo groot is als de eerste lijnen doen vermoeden, ben ik voorlopig nog wel even zoet achter deze schrijftafel.”

“Reken daar maar wel op,” antwoordt Frits nuchter. “Zorg dat dit dossier van Robert in elk geval waterdicht op papier komt te staan, inclusief de druk en dwang vanuit het Landgoed. Dan hebben we die basis tenminste stevig staan.”

Terwijl Jacobus weer met hernieuwde concentratie begint te typen, ziet Frits naar zijn telefoon. Benieuwd of Sally en Lotte inmiddels al hebben gereageerd op zijn appje voor aanstaande woensdag.

“Toe dames, ik kan niet zo lang wachten,” dacht hij ongeduldig bij zichzelf.

Voor hij er zelf erg in had, zocht hij het nummer van Sally op, drukte op de groene knop en hield het toestel aan zijn oor. Hij hoorde de kiestoon één keer, twee keer, drie keer… en bij de vierde keer klonk er aan de andere kant van de lijn: “Goedemorgen, u spreekt met Sally de Jong.”

Sally had op haar scherm geen nummerherkenning kunnen zien. De zakelijke telefoon van Frits was uit veiligheidsoverwegingen immers zo ingesteld dat zijn naam en nummer voor de buitenwereld verborgen bleven.

“Goedemorgen mevrouw De Jong, u spreekt met Frits van der Venne. Ik heb u vanmorgen een appje gestuurd, en hoewel het eigenlijk tegen mijn eigen regels is om zo snel al te bellen, wil ik in verband met een aantal andere verplichtingen in mijn agenda toch graag zo spoedig mogelijk weten wat de mogelijkheden zijn: wordt het de ochtend, de middag, of moeten we naar een later tijdstip kijken?”

Sally lachte kort aan de andere kant van de lijn — het was weer typisch Frits, precies zoals ze hem had leren kennen tijdens de weinige keren dat ze hem had ontmoet.

“Meneer van der Venne, ik heb toevallig net vijf minuten geleden mijn dochter aan de lijn gehad,” reageerde ze vriendelijk. “En voor ons beiden geldt dat we het liefst in de ochtend afspreken. We zijn namelijk allebei ontzettend benieuwd naar wat er allemaal besproken is. Dat geldt zeker voor Lotte, na haar aangrijpende bezoek aan hem een paar weken geleden.”

“Mevrouw De Jong, dat is afgesproken. Dan ben ik woensdag omstreeks 9:00 uur bij u, tenminste… als ik het juiste adres van u krijg.”

Sally gaf hem direct haar adres door. Vlak voordat ze wilde ophangen, aarzelde ze heel even. “Is het trouwens bezwaarlijk als mijn vriend er woensdag ook bij aanwezig is?”

Frits gaf aan dat hij daar absoluut geen bezwaar tegen had. Nu de afspraak definitief stond, namen ze vriendelijk afscheid en sloten ze het gesprek af. Frits keek tevreden naar zijn scherm; de woensdagochtend was gereserveerd voor de dames De Jong.